Mentionsy

Pan Beauchamp, oznajmił służący.

Ma świętą rację, rzekł Beauchamp.

— Jakżeby inaczej — zawołał Beauchamp.

– spytał Beauchamp.

Daj spokój, obruszył się Beauchamp.

Przestań pleść, Lucjanie, uśmiechnął się Beauchamp, bo nadchodzi Chateau Renaud, który, aby wyleczyć cię z manii i paradoksów, gotów cię przeszyć mieczem swego przodka, Renauda de Montbana.

Zawołał Beauchamp.

– A więc już wystarczy – rzekł Beauchamp.

– zawołał Beauchamp.

— Ależ przecież to nie przeszkadza — rzekł Beauchamp.

Tak, ale wątpię, żebyś to robił po to, żeby jak oni oswobodzić grób Chrystusa, odezwał się Beauchamp.

— zapytał Beauchamp.

Da się ją po prostu temu, co na nią nie zasłużył – odparł Beauchamp.

No, przepraszam, odezwał się Beauchamp.

Wiemy, wiemy, rzekł Beauchamp, ale nie wiecie, że mnie tam porwali bandyci.

Jeszcze go przeprosili za zatrzymanie, rzekł Beauchamp.

— rzekł Beauchamp.

No, wyborne, uśmiechnął się Beauchamp.

– zapytał Beauchamp.

— O, pochlebia mi to — rzekł Beauchamp.

— Ani wampirów — dorzucił Beauchamp.

— Przyznaj mi się, że miałeś jakieś senne koszmary i chodźmy na śniadanie — rzekł Beauchamp.

Pan Beauchamp, groźny dziennikarz po strach rządu francuskiego, ale mimo jego sławy na skalę narodową nie mógł pan słyszeć o nim we Włoszech, bo nie wpuszczają tam jego gazety.

Dlaczego miałby niby o tym wątpić, rzekł Beauchamp do Chateau Renaud?

– szepnął Beauchamp.

— No ale, ale — przerwał Beauchamp, który jako dziennikarz był bardzo nieufny.

— mówił dalej Beauchamp, mając nadzieję, iż przyłapie cudzoziemca na bladze.

– zapytał Beauchamp.

że ocalając pana de Morcerf, którego pan przecież nie znał, przysłużyłeś się pani bliźniemu i społeczeństwu, którego Albert stanowi najpiękniejszą ozdobę, dodał poważnie Beauchamp, opróżniając jednym haustem kielich szampana.

– Koniecznie burwar opery, mówił Beauchamp.

Beauchamp nie był w stanie powstrzymać zdumienia.

Musimy więc poprzestać, rzekł Beauchamp, na oddaniu panu hrabiemu tych małych przysług, jakie są w naszej mocy.