Mentionsy

31 stycznia 962 roku wojska Ottona stanęły pod murami Rzymu.

Obok Ottona koronowana została także jego żona Adelaida, kobieta o wielkim politycznym doświadczeniu, wdowa po królu Italii Lotarze i wnuczka króla Burgundzkiego.

Wspólna koronacja symbolizowała nie tylko związek małżeński, a także prawo do Italii dla Ottona, Adelaidy i ich syna.

Papież obdarzył Ottona relikwiami, ramieniem św.

Równocześnie wizerunek Ottona się zmienia.

Ojciec Ottona, Henryk I Ptasznik, postanowił raz na zawsze uporządkować sprawy następstwa tronu.

Jego najstarszy syn, Tankmar, pochodzący z kwestionowanego związku z Hateburg, został z tego prawa wyłączony, podobnie jak młodsi bracia Ottona, urodzeni w oficjalnym małżeństwie z Matyldą.

Pierwsze lata panowania Ottona były właśnie naznaczone konfliktami z przyrodnym bratem Tankmarem oraz młodszym bratem Henrykiem.

Oficjalne panowanie Ottona rozpoczęło się w sierpniu 936 roku, pięć tygodni po śmierci jego ojca Henryka I. Wybór i koronacja odbyły się w Aquisgranie, czyli Aachen, w bazylice Karola Wielkiego.

Koronacja Ottona w Awkwizgranie miała ogromne znaczenie symboliczne.

W przeciwieństwie do koronacji Henryka I ceremonia Ottona była bardziej rozbudowana i obejmowała trzy rytuały.

Już od pierwszego dnia panowanie Ottona opierało się na jednomyślności jego najbliższych sojuszników.

Na dziedzińcu przed Marian Kirsza morżnowładcy podnieśli Ottona na tron, złożyli mu hołd, ślubowali wierność i obiecali ochronę przed wrogami.

Początek panowania Ottona I był naznaczony poważnym kryzysem i licznymi napięciami.

Z drugiej strony księżęta Eberhardt i Gisselbert starali się zdobyć królewską godność, najpierw kosztem Ottona, a później swoich sojuszników.

Warto dodać, że Margrabia Geron był jednym z kluczowych doradców Ottona I i odgrywał istotną rolę w ekspansji niemieckiej na wschód.

W tym samym roku zmarł księżę Bawarii Arnulf, który niemarkulewsko rządził księstwem za zgodą Henryka I. Jego synowie z uchwali i niechętni podporządkowaniu się królowi odrzucili zwierzchność Ottona.

Konflikty w rodzinie Ottona I szybko połączyły się z napięciami wśród arystokracji.

Tankmar, przyrodni brat Ottona, nie otrzymał oczekiwanego hrabstwa i został zabity w buncie zbrojnym w 938 roku.

Po śmierci księcia bawarskiego Arnulfa, stronnika Ottona w 937 roku, jego synowie odmówili pełnego podporządkowania się królowi.

Pierwsze lata panowania Ottona charakteryzowały kryzysy, zdrady, powtarzające się akty nieposłuszeństwa.

Ostatnim z ważnych buntowników był najmłodszy brat Ottona, Henryk.

Poddał się i otrzymał od Ottona księstwo Lotaryngii, które pozostawą bez władcy po śmierci Gizelberta, w ramach próby włączenia go w system władzy.

W tym samym czasie wysokie straty w ludziach oraz niewielkie korzyści z trybutów wzbudziły wśród saskiej arystokracji głębokie niezadowolenie, co znów brat cesarza Ottona, księża Henryk, obrócił na swoją korzyść, zawiązując kolejny spisek przeciw królowi.

W roku 939 w Zalfeld zebrał on grono stronników i powziął plan zgładzenia Ottona w dniu Wielkanocy roku 941 w Królewskim Palatium w Kidlimburgu, aby następnie samemu włożyć na skronie koronę.

Kampania Ottona w 951 roku zmieniła układ sił wśród spadkobierców frankijskich królów.

Formalny akt koronacji Ottona nie jest znany.

Małżeństwo Ottona z Adelaidą spowodowało napięcia między królem a jego następcą, synem Ludolfem, który zaczął kwestionować prawa potomków z tego związku.

córki Ottona i pierwszej żony Edyty.

Relacje o podnoszącej na duchu przemowie Ottona i jego pierwszym ataku budzą pewne wątpliwości.

Na scenie pojawił się znów Berengar II, aby powrócić i umocnić swoją władzę w Italii, mimo że formalnie władał nią tylko jako lennik, czy może namiestnik Ottona.

Śmierć Ludolfa oraz problemy Ottona na północy, gdzie wiele księstw pozostawało bez dziedziców, zachęciły Berengara do rozszerzenia wpływów na Rzym i Tron Piotrowy.

W ten sposób doszło do konfliktu z papieżem Janem XII, który jesienią 960 roku poprosił Ottona o pomoc.

Polityka Ottona dążyła do odnowienia czegoś na kształt cesarstwa Karolingów, ale też była reakcją na apel papieża w kryzysie.

Na zjeździe w Mormacji w maju 961 roku koronował swojego niepełnoletniego syna Ottona II na współkróla.

Długa nieobecność Ottona wiązała się z licznymi problemami w sprawowaniu władzy.

Jak słyszeliśmy z intro, w sierpniu 961 roku armia Ottona wyruszyła z Augsburga do Italii, a 31 stycznia 962 roku wojska dotarły do Rzymu.

Ceremonia potwierdziła roszczenia panowania na Italię zarówno dla Ottona i Adelaidy, jak i ich syna i współwładcy Ottona II.

Już w lutym 962 roku na pieczęciach Ottona zrezygnowano z tradycyjnych frankońsko-karolińskich wzorców na rzecz przedstawień inspirowanych cesarstwem bizantyjskim.

Papież podkreślił zasługi Ottona, zwycięstwo nad Węgrami i wysiłki misyjne wobec Słowian, co uzasadniało jego cesarską koronację.

Wiosną 963 roku papież Jan XII, najwyraźniej niezadowolony z rosnącej władzy Ottona, zwrócił się przeciwko niemu, zawierając sojusz z synem Berengara Adalbertem.

Cesarz stłumił powstanie, lecz po jego odejściu mieszkańcy Rzymu przywrócili Jana, a Leon musiał szukać skronienia Ottona.

Italia miała dla Ottona Wielkiego ogromne znaczenie polityczne, ponieważ kontrola nad tym regionem dawała mu prestiż i legitymację cesarską dla niego i jego następców.

Koronacja w Rzymie była ważnym rytuałem legijnym, który potwierdzał pozycję Ottona jako cesarza rzymskiego.

Dlatego Italia była dla Ottona nie tylko symbolem władzy, lecz także strategicznym i ekonomicznym fundamentem jego rządów.

Planował też małżeństwo swojego syna Ottona II z księżniczką bizantyjską właśnie, co miało wzmocnić dynastię.

Wielkanoc 973 roku w Kidlinburgu ukazała cesarza Ottona na szczycie jego potęgi, podkreślając europejski już zakres jego władzy.

W 962 roku Magrabia Geron przeprowadził wyprawę przeciwko Użyczanom, podporządkowując ich władzy cesarza Ottona I.

Okres ten stanowił początek relacji wasalnych między państwem Mieszka a cesarstwem Ottona I. Dalsze działania Mieszka, w tym chrzest w 966 roku, były elementem konsolidacji państwa polskiego i integracji z chrześcijańskim kręgiem Europy Zachodniej.

W 2001 roku na wystawie w Magdeburgu pokazano Ottona I jako władcę, który otworzył wschodnie granice imperium na wpływy zachodu.

Poprzednia katedra, i ona jest bardziej interesująca, została zniszczona w pożarze w 1207 roku, a wyrosła z klasztoru założonego w 937 roku przez Ottona I Wielkiego, który, jak już wiemy, w 946 roku pochował tam swoją pierwszą żonę Edytę.

XX wieku odkryto na placu katedralnym ruiny średniowiecznej budowli, początkowo uznanej za cesarski pałac Ottona I.

Dopiero badania prowadzone w latach 2001-2004 po odnalezieniu grobów wykazały, że w czasach Ottona istniał tam drugi duży kościół, położony na północ od katedry ottońskiej.

Grobowiec Ottona I znajduje się w specjalnie przygotowanej kaplicy katedry i stanowi ważny symbol dynastii ottońskiej.

To miejsce podkreśla historyczne znaczenie Ottona jako twórcy Zjednoczonej Rzeszy i ojca Świętego Cesarstwa Rzymskiego.