Mentionsy

W sierpniu roku pańskiego 961 król Otton, władca Niemiec z dynastii Ludolfingów, wyruszył z Augsburga, miasta położonego nad rzeką Lech, ważnego ośrodka handlowego i militarnego na południu Bawarii ku Italii.

Tak więc dynastia Ludolfingów nie była pomysłodawcą tych reform, ale odegrała kluczową rolę w ich wdrożeniu.

Dzięki tym ruchom dynastia Ludolfingów umacniała swoją pozycję i wpływy w Europie.

Teraz w historii pojawi się syn cesarza, Ludolf, a Berengar II jeszcze wróci.

Do Włoch wkroczyli wtedy kolejno Ludolf oraz jego ojciec, król Otton I, obaj związani pośrednio z Adelaidą.

Była ona spokrewniona z żodą Ludolfa Idom, a Otton, jako opiekun brata Adelaidy, Konrada, gwarantował kontynuację królewskiej linii burgunskiej.

Wiosną 951 roku Ludolf przekroczył Alpy.

Ludolf, zagniewany i zrozpaczony, powrócił do domu bez wiedzy ojca.

Małżeństwo Ottona z Adelaidą spowodowało napięcia między królem a jego następcą, synem Ludolfem, który zaczął kwestionować prawa potomków z tego związku.

Ludolf zaniepokojony był wpływami swojego wuja Henryka, byłego wątownika, który miał odmienne zdanie co do tego, kto powinien zajmować pozycję drugiego pokrólu, brat czy syn.

Podczas Bożego Narodzenia 951 roku Ludolf zorganizował w Zalfeld ucztę, na którą zaprosił najważniejszych dostojników.

Ludolf niejednokrotnie zwracał się później przeciwko ojcu, jednak zawsze nieskutecznie.

Po narodzinach syna Adelaidy, Henryka Otton zaczął preferować jego jako następcę zamiast Ludolfa.

Podczas Wielkanocy w Ingelheim książę Konrad Rudy, książę Rotaryngi i Ludolf jawnie okazali buntownicze zamiary, gromadząc zbrojne oddziały z Frankonii, Saksonii i Bawarii.

Konrad, nawiasem mówiąc, był szwagrem Ludolfa, mężem Ludgardy.

Gdy Ludolf zbuntował się przeciw ojcu Otton I, wciąż zmagał się z najazdami Węgrów.

Ludolf i Konrad Rudy zaoszczędzili swoje ziemie, kierując najeźdźców dalej na zachód.

W Wormacji Ludolf podejmował Węgrów ucztą i obdarował ich złotem, co wywołało oskarżenia o zdradę i utratę poparcia.

Ludolf walczył jeszcze samotnie, lecz jesienią się poddał, składając uroczysty hołd ojcu.

Najpierw zbuntował się jego syn Ludolf, a zaraz potem, w krótkim czasie, zmarli dwaj ważni sojusznicy.

Ludolf został wysłany do Italii, by walczyć z Berengarem II.

Śmierć Ludolfa oraz problemy Ottona na północy, gdzie wiele księstw pozostawało bez dziedziców, zachęciły Berengara do rozszerzenia wpływów na Rzym i Tron Piotrowy.