Mentionsy

Ojciec Ottona, Henryk I Ptasznik, postanowił raz na zawsze uporządkować sprawy następstwa tronu.

Pierwsze lata panowania Ottona były właśnie naznaczone konfliktami z przyrodnym bratem Tankmarem oraz młodszym bratem Henrykiem.

Za panowania Henryka Ptasznika Otton zyskał znaczące wsparcie strategiczne ze względu na małżeństwo.

Jego siostra Gerberga poślubiła księcia Gisselberta z Lotaryngii, a młodsze rodzeństwo, Hedwiga i Henryk, także zawarli korzystne związki.

Na przykład Henryk ożenił się z Judytą, córką księcia Arnulfa Bawarskiego.

Te decyzje były przemyślaną strategią zabezpieczenia dynastii, szczególnie istotną w kontekście braku potomstwa u poprzedników Henryka I. Najmłodszy brat Brun został skierowany na drogę duchowną, co stanowiło również typowy sposób na zachowanie jedności rodziny i majątku.

Oficjalne panowanie Ottona rozpoczęło się w sierpniu 936 roku, pięć tygodni po śmierci jego ojca Henryka I. Wybór i koronacja odbyły się w Aquisgranie, czyli Aachen, w bazylice Karola Wielkiego.

W przeciwieństwie do koronacji Henryka I ceremonia Ottona była bardziej rozbudowana i obejmowała trzy rytuały.

Z jednej strony Henryk I Ptasznik dążył do utrzymania wyłącznej władzy, co wywołało niezadowolenie u jego brata oraz wpływowych możnych.

W tym samym roku zmarł księżę Bawarii Arnulf, który niemarkulewsko rządził księstwem za zgodą Henryka I. Jego synowie z uchwali i niechętni podporządkowaniu się królowi odrzucili zwierzchność Ottona.

Ośrodek oporu utworzyli młodszy brat króla Henryk,

W 939 roku pokonał wojska Henryka i Giselberta w bitwie pod Birten.

Ostatnim z ważnych buntowników był najmłodszy brat Ottona, Henryk.

W tym samym czasie wysokie straty w ludziach oraz niewielkie korzyści z trybutów wzbudziły wśród saskiej arystokracji głębokie niezadowolenie, co znów brat cesarza Ottona, księża Henryk, obrócił na swoją korzyść, zawiązując kolejny spisek przeciw królowi.

Henryk został ujęty w Gingelheim, a większość konspiratorów spotkała kara śmierci.

Po nieudanej próbie ucieczki Henryk w Boże Narodzenie 941 roku stanął we Frankfurcie przed obliczem brata, prosząc o łaskę, którą otrzymał, po czym nigdy nie wystąpił przeciw władzy brata.

Ludolf zaniepokojony był wpływami swojego wuja Henryka, byłego wątownika, który miał odmienne zdanie co do tego, kto powinien zajmować pozycję drugiego pokrólu, brat czy syn.

Spotkanie to budziło podejrzenia, przypominając wcześniejszą ucztę Henryka, która zwiastowała bunt przeciwko Ottonowi.

Po narodzinach syna Adelaidy, Henryka Otton zaczął preferować jego jako następcę zamiast Ludolfa.

Mimo ustanowienia wschodnich marchi, które miały od czasów Henryka I Ptasznika stanowić bufory ochronne królestwa, madziarzy pozostawali stałym zagrożeniem.

Ogólnie przyjmuje się, że Otto zastosował taktykę podobną do tej, jaką jego ojciec Henryk I zastosował w 933 roku pod Riady, o której opowiadałem w podcaście o Henryku Ptaszniku.

Brat króla, Henryk z Bawarii, odszedł w 955 roku, a Konrad Rudy, dawny przeciwnik, później wierny sojusznik i doradca, poległ w bitwie na Lechowym Polu.

Po śmierci Henryka Bawarię powierzono opiece jego żony Judyty, która rządziła w imieniu czteroletniego syna.

Otton I Wielki zmarł 7 maja 973 roku w Memleben, miejscu z Pałacem Królewskim, gdzie wcześniej, w 936 roku, zmarł jego ojciec, król Henryk I Ptasznik.