Mentionsy

W sierpniu roku pańskiego 961 król Otton, władca Niemiec z dynastii Ludolfingów, wyruszył z Augsburga, miasta położonego nad rzeką Lech, ważnego ośrodka handlowego i militarnego na południu Bawarii ku Italii.

Obok Ottona koronowana została także jego żona Adelaida, kobieta o wielkim politycznym doświadczeniu, wdowa po królu Italii Lotarze i wnuczka króla Burgundzkiego.

Wspólna koronacja symbolizowała nie tylko związek małżeński, a także prawo do Italii dla Ottona, Adelaidy i ich syna.

W 937 roku zmarł Siegfried z Merseburga, drugi po królu w Saksonii, a jego stanowisko przy granicy ze Słowianami Otton przekazał Geronowi, młodszemu bratu zmarłego, pomijając przyrodniego brata Tankmara, który uważał, że ma pierwszeństwo ze względu na królewskie pochodzenie.

W tym samym roku zmarł księżę Bawarii Arnulf, który niemarkulewsko rządził księstwem za zgodą Henryka I. Jego synowie z uchwali i niechętni podporządkowaniu się królowi odrzucili zwierzchność Ottona.

Nowo wybrany księżę Eberhardt odmówił Ottonowi hołdu, gdy ten zagrządał rezygnacji z prawa do inwestytury biskupów w Bawarii.

Poddał się i otrzymał od Ottona księstwo Lotaryngii, które pozostawą bez władcy po śmierci Gizelberta, w ramach próby włączenia go w system władzy.

Otton zatrzymał natomiast księstwo Frankonii, również pozbawione władcy, włączając je bezpośrednio do domeny królewskiej.

Była ona spokrewniona z żodą Ludolfa Idom, a Otton, jako opiekun brata Adelaidy, Konrada, gwarantował kontynuację królewskiej linii burgunskiej.

To dało Ottonowi czas na zebranie armii.

Na scenie pojawił się znów Berengar II, aby powrócić i umocnić swoją władzę w Italii, mimo że formalnie władał nią tylko jako lennik, czy może namiestnik Ottona.

W ten sposób doszło do konfliktu z papieżem Janem XII, który jesienią 960 roku poprosił Ottona o pomoc.

Na zjeździe w Mormacji w maju 961 roku koronował swojego niepełnoletniego syna Ottona II na współkróla.

W Zielone Świątki 961 roku Otton II został w Akwizgranie uznany przez lotaryńczyków i namaszczony na króla przez rzymskich arcybiskupów.

Jak słyszeliśmy z intro, w sierpniu 961 roku armia Ottona wyruszyła z Augsburga do Italii, a 31 stycznia 962 roku wojska dotarły do Rzymu.

2 lutego Otton został koronowany na cesarza przez papieża Jana XII.

Ceremonia potwierdziła roszczenia panowania na Italię zarówno dla Ottona i Adelaidy, jak i ich syna i współwładcy Ottona II.

Wiosną 963 roku papież Jan XII, najwyraźniej niezadowolony z rosnącej władzy Ottona, zwrócił się przeciwko niemu, zawierając sojusz z synem Berengara Adalbertem.

Mimo tego Jan XII wzniecił w Rzymie bunt przeciwko Ottonowi i Leonowi VIII.

W czerwcu 964 roku Otton znów oblegał Rzym, po kilku tygodniach wkroczył do miasta, ponownie intronizował Leona VIII, a Benedykta skazał na wygnanie do Hamburga.

Otton I powróścił zimą 965 roku do północnej części Królestwa po ustabilizowaniu sytuacji w Italii.

Otton rozszerzał swoje wpływy na południe od Rzymu, zbierając hołdy od książąt wschodu Italii, co doprowadziło do tarć i napięć z Bizancją.

Planował też małżeństwo swojego syna Ottona II z księżniczką bizantyjską właśnie, co miało wzmocnić dynastię.

Otton II, jego syn, został koronowany współcesarzem w Rzymie w Boże Narodzenie 967 roku przez papieża Jana XIII i finalnie zawarł w 972 małżeństwo z Teofaną, siostrzenicą cesarza bizantyjskiego, co złagodziło wcześniej wspomniane napięcia, zgodnie z planami ojca.

Po powrocie do Rzeszy Otton I zwołał synod w Ingelheim w 972 roku, gdzie podjęto kluczowe decyzje dotyczące hierarchii biskupiej.

Żeby uczcić ojca, cesarz Otton II w tym samym roku nakazał wzniesienie tu klasztoru benedyktynów, który przez krótki czas był jednym z najważniejszych ośrodków monastycznych w Niemczech.

Jego syn i następca, Otton II, został natychmiast potwierdzony jako nowy władca.

Otton I nadał europejskiej monarchii nowe oblicze, wprowadzając symbolikę władzy o wyjątkowym prestiżu.

Grobowiec Ottona I znajduje się w specjalnie przygotowanej kaplicy katedry i stanowi ważny symbol dynastii ottońskiej.