Mentionsy

W kolejnych miesiącach rozpoczęto więc budowę nowego miasta dla pracowników elektrowni i ich rodzin, około 50 km od Czarnobyla.

Pojawiło się zjawisko określane później jako syndrom Czarnobyla,

W kolejnych dniach do Czarnobyla kierowane są tysiące żołnierzy, strażaków, pilotów oraz inżynierów, którzy tworzą improwizowaną armię ratunkową, później nazwaną likwidatorami.

Jednak fizyka nie zna granic państwowych i to właśnie w poniedziałkowy poranek 28 kwietnia prawda zaczęła wychodzić na jaw w szwedzkiej elektrowni atomowej Forsmark, oddalonej o ponad 1000 km od Czarnobyla.

Nie możemy także zapomnieć o legendarnym już czarnym ptaku z Czarnobyla, czyli rzekomej skrzydlatej istocie o czerwonych oczach, którą wielu świadków miało widzieć krążącą nad elektrownią w dniach poprzedzających wybuch, co miało być złowieszczym znakiem nadchodzącej zagłady.

Proces sądowy, który odbył się w lipcu 1987 roku, a który miał być ostatecznym rozliczeniem z winnymi największej technogennej katastrofy w dziejach ludzkości, nie odbył się w majestatycznych salach Moskiewskiego Sądu, lecz w prowizorycznie przygotowanej Sali Domu Kultury w samym sercu wciąż skażonego Czarnobyla.

Dwa lata po katastrofie, w kwietniu 1988 roku, historia Czarnobyla znalazła swój cichy, tragiczny epilog w moskiewskim mieszkaniu człowieka, który odegrał kluczową rolę w ujawnianiu prawdy o tym, co wydarzyło się w czwartym bloku elektrowni.

Jego nagrania do dzisiaj brzmią jak spokojne, naukowe świadectwo człowieka, który zrozumiał skalę katastrofy wcześniej niż inni i który wiedział, że prawdziwe skutki Czarnobyla będą mierzone nie tylko w siwertach i kilometrach skażonego terenu, lecz także w cenie, jaką płacą ludzie próbujący powiedzieć prawdę.

W przypadku Czarnobyla sytuacja jest bardziej złożona, ponieważ miasto już dziś pełni funkcje techniczne i administracyjne, lecz nie jest planowane jako miejsce stałego zamieszkania dla większej populacji.