Mentionsy

W głównej mierze to też będzie woda, to też będzie glikogen, a ten glikogen będzie nam bardzo potrzebny, szczególnie na takim dystansie jak półmaraton, nawet jeśli ktoś biegnie go w godzinę, czego życzę naszym zawodnikom.

Natomiast to nadal potrzebujemy tego glikogenu, bo on jest takim czynnikiem sygnalizacyjnym.

Glikogen to takie nasze zapasy energetyczne.

Chodzi o taką nadwyżkę, również nadwyżkę kaloryczną, to jest ważne, żebyśmy mieli z czego odkładać te węglowodany do mięśni, do wątroby, czyli żebyśmy mogli upakować te węglowodany w formie glikogenu.

Ma to swoje minusy, bo jeśli jesteśmy na nadwyżce tych kalorii i chcemy upakować więcej tego glikogenu, no to wiąże się to też z lekkim wzrostem masy ciała, a jak wiemy, biegacze są trochę przewrażliwieni z tą masą ciała i bardzo często ją kontrolują.

Tak jak wspomniałem wcześniej, ten glikogen jest takim czynnikiem sygnalizacyjnym.

Dlatego ja staram się to przesuwać dzień wcześniej, a może nawet dwa dni wcześniej, bo chodzi o to, że jeśli upakujemy ten glikogen w te mięśnie, jesteśmy już w taperingu, czyli już nie biegamy jakoś dużo, nie wyczerpiemy tego glikogenu z tych mięśni, to on sobie tam będzie i będzie czekał do momentu startu.

Właśnie dlatego ta masa ciała tak rośnie, bo jedna cząsteczka glikogenu wiąże 2-3 cząsteczki wody.

To jest trudne, no właśnie to jest taka zagadka też w dietetyce sportowej i czekamy z niecierpliwością, kiedy będziemy mogli ocenić, ile mamy glikogenu, bo to jest duże wyzwanie w badaniach naukowych.

kawałek mięśnia i sobie go badamy i sprawdzamy, ile masz glikogenu.

Staram się dorzucać jakieś węglowodany lekkostrawne, czy to będą wafle z jakimś dżemem, czy bułka z miodem przed tym treningiem, bo wiemy, że te węglowodany nie tylko przez ten glikogen, ale też przyjmowane przed oraz w trakcie po prostu wpływają na te możliwości wysiłkowe.

W nocy nasz mózg wykorzystuje tą glukozę i on ciągnie ją sobie, wyciąga ją z glikogenu wątrobowego.

To być może może wynikać właśnie z tego, że ten glikogen wątrobowy został wyczerpany i dobrze by było go odbudować.

I mi od razu się przypomniało to, że ja na przykład czasem po prostu na końcówce przepłukuję usta jakąś odżywką weglowodanową, czy tam biorę minimalną ilość żelu tylko po to, żeby był słodki smak, no bo to już jest tam strzał do mózgu, że idzie słodkie, więc dawaj, bo można tam wycisnąć ten glikogen z mięśni.

Co ciekawe, te uszkodzenia mięśniowe powodują, że trudniej jest odbudowywać ten glikogen, bo on jest upakowany właśnie w tkance mięśniowej, tylko że ona jest trochę zniszczona i dlatego musimy postawić się na to białko.

A czy jest zalecenie, taki protokół, że po takim wysiłku maksymalnym, gdzie jesteśmy zniszczeni, gdzie nasze zapasy glikogenu zostały praktycznie totalnie oszczuplone i mięśnie są skasowane i te wszystkie markery są jak po wypadku komunikacyjnym, jest jakiś taki protokół, że np.