Mentionsy

tego sformułowania wojna kulturowa używać do relacji transatlantyckich dzisiaj, to na początku patrzyłem przede wszystkim na kwestię coraz większej ingerencji w sprawy wewnętrzne europejskich państw przez nową administrację amerykańską pod wodzą Donalda Trumpa.

Ale ta ingerencja w sprawy wewnętrzne w krajach europejskich nie dotyczyła jedynie Niemiec.

Więc to, że Amerykanie ingerują tak wyraźnie w politykę wewnętrzną krajów europejskich, to dla mnie jest

I wówczas, kiedy formułowałem ten kwestionariusz dla nich, to przede wszystkim skupiałem się na tej warstwie właśnie, na ile Ameryka Donalda Trumpa jest chętna i gotowa i skłonna do tego, żeby ingerować w sprawy wewnętrzne europejskich krajów.

To znaczy po pierwsze wspieramy i nie wahamy się wspierać tych naszych ideologicznych sojuszników w krajach europejskich.

I tego rodzaju narracja pozwala amerykańskiej administracji rościć sobie pretensje do ingerencji w to, co dzieje się w krajach europejskich.

Trzeba wspomnieć, że żaden z krajów Unii Europejskiej, czy też europejskiej generalnie, no my się przyglądaliśmy 27 krajom Unii Europejskiej, ale w sumie to nie ma powodu, dlaczego by wykluczać z tego rodzaju analizy Wielką Brytanię, Norwegię czy Szwajcarię, bo one są poddane podobnym presjom, co reszta europejskich krajów dzisiaj.

On jako jeden z nielicznych europejskich liderów potrafi asertywnie i twardo mówić o Donaldzie Trumpie, stawiać się mu.

On dość jasno też broni europejskich wartości wtedy, kiedy trwa dyskusja na temat Izraela, premiera Netanyahu, strefy gazy, praw palestyńczyków.

Czy w takim razie błędem jest strategia pochlebstwa wobec Trumpa, jaką przyjął wielu europejskich przywódców?

do samego Donalda Trumpa, ale także do europejskich i pozaeuropejskich wyborców, którzy by zobaczyli, że Europa nie da sobie w kaszę dmucha za każdym razem, tylko jest autonomicznym bytem na scenie międzynarodowym, który też ma taką ambicję, żeby bronić swojej samodzielności i wartości, które nam przyświecają.