#57 — GAZETA

Nawet mam dwie, ale pokażę Wam jedną na razie. Gazetka z Franprix? Nie, ja przyniosłam Charlie Hebdo. Okej. I to jest naprawdę spuścizna tego kraju, to jest dziedzictwo narodowe. To jest ważny tytuł, ważny tytuł, aczkolwiek problematyczny. Tak, zgadzam się, że jest problematyczny. No ale cóż, mogę Wam powiedzieć. Powiedz Zuza, dlaczego jest to takie ikoniczne Charlie Hebdo? Wiesz tak, Charlie Hebdo to jest tygodnik, który co tydzień, nota bene, pokazuje się w kioskach. I też online. W 2015 roku Charlie Hebdo, redakcja tego tygodnika była ofiarą ataku terrorystycznego, w trakcie którego zginęło naprawdę wielu wspaniałych grafików i redaktorów.

Między innymi Woliński, między innymi Cabu. Więc ofiar było dużo i takich ofiar oczywiście ludzkich, ale też ofiar takich intelektualnych, tego co nieśli, tego co pokazywali. Więc wtedy oczywiście zaczął się cały ruch tego jak Francja Koniec końców bardzo wspiera karykatury, bo to jest satyryczna gazeta, która może nie do końca satyryczna, właśnie pokazuje problemy społeczne, kulturowe, religijne w sposób właśnie karykaturalny, w sposób, który często może się wydawać obraźliwy osobom, które są może takie bardziej fundamentalistyczne powiedziałabym. Jednocześnie tam jest szacunek i tam jest duże poczucie humoru. Pracować w redakcji Charlie Hebdo to jest ogromny zaszczyt i tam wcale nie jest łatwo się dostać.

Byłam na wspaniałej wystawie parę lat temu, poświęconej właśnie Cabu, który był jednym z głównych rysowników, który właśnie też zginął podczas tego ataku. No i cóż mogę Wam powiedzieć? Charlie Hebdo generalnie wyśmiewa problemy, które są mimo wszystko pozostałymi problemami. Na pierwszej stronie tym numerze... Mamy jak zwykle papieża, bo słuchajcie, mamy papieża w Paryżu teraz, przyjechał prosto z Watykanu. Jest ni-dziu ni-dziu, gra słów, czyli ani Bóg, ani Dziu jako Selin Dziu, czyli ani Bóg, ani Celina. I siedzi tutaj Selin Dziu z taką wyszczerzoną... W śmieciarce siedzą. A, to w śmieciarce. I siedzi Selin Dziu z papieżem w śmieciarce. Tak. To jest takie właśnie zamiatanie problemów. Teraz Paryż żyje tym, że mamy koncerty serijne i że mamy papieża w Paryżu.

No i cały świat poznał Charlie Hebdo przez to właśnie, że też powstał ten hashtag, i w ogóle te całe akcje wspierania tego pisma. Wolnej prasy, wolnego głosu. Wolności słowa i wolności też karykatury. To się nazywa wolność do blasfemu, wolność do obrazoburczości. Wewnątrz jest papież w wieczorowej kietce. Jak to celi. Tak, bo połączyli ich. Więc jest to kontrowersyjne. Tutaj mamy Trumpa, z którego głowy wychodzi jakaś kobieta. No tam jakieś kolejne afery są przecież. Więc to czasopismo przedstawia aktualności w sposób taki kąśliwy.

Bardzo kąśliwy. Tak, to jest bardzo dobre słowo. Ale wszystkim się obrywa, widzę. Tak, właśnie to warto podkreślić, że on nie jest stronniczy. Charlie nie jest stronniczy. Charlie mówi o tym rzeczywiście jak jest i no obrywa się dokładnie każdemu, czy to mówimy Names mentioned in English.

Żeby wiedzieć, co w społeczeństwie piszcze. Jest to element kulturowy, myślę, że warto wiedzieć, co to jest Charlie Hebdo, tak samo jak warto wiedzieć, co to jest Le Figaro, który jest jednym z najstarszych dzienników, ale z drugiej strony Le Figaro jest prawicowy. Bardzo ciekawym, jak teraz byłem podczas Europejskich Dni Dziedzictwa w Senacie, to tam można było oglądać też po prostu pomieszczenia, gdzie pracują tam senatorowie i tam wszyscy ci politycy pierwszoplanowi, to na biurkach, na każdym biurku leżało właśnie Le Figaro. I się wszyscy śmiali, że co to, jakiś sponsoryk w ogóle, o co chodzi, nie? Że tak biurka zostały takie niby zostawione...