#27 - ZGUBA

Po parysku podcast. Myśli, życie i okruszki prosto z Paryża. Adam Chowański, Zuzanna Czołnowska i Jacek Mulczyk-Skarżyński zapraszają na odcinek ZGUBA. No jak to w życiu? Gubimy, ale też odnajdujemy różne rzeczy. Czy wy w Paryżu coś zgubiliście? A może się zgubiliście? Ja się zgubiłam w Paryżu pierwszego dnia, jak się tutaj przeprowadziłam. Naprawdę? Tak, naprawdę. Tylko podkreślmy, że to były czasy bez smartfonów. Bez GPS-ów i tak dalej. Nie można było mieć mapy w kieszeni. Znaczy, można było, ale taką papierową. No i nie chciałaś mieć? Bo ty oczywiście nie chciałaś być jak ta turystka. Nie no, ja wiecie, ja i tak byłam z walizką, z dwiema torbami, więc nie dało się uniknąć tej metki.

A Adam, Ty jak z Twoimi zgubami? No ja straciłem głowę. Jak to w Paryżu podczas rewolucji? Nie, nie. Chodzi o to, że dla Paryża straciłem głowę. Takie mam wrażenie. I domyślam się, znaczy mam nadzieję, że to jest taka odwzajemniona miłość, że jednak Paryż jest mi wierny. I wdzięczny. Paryż Cię kocha. I kocha mnie. I będziesz potem w Panteonie? No, bez przesady, ale gdzieś obok. Naprawdę, to jest takie prawdopodobieństwo, 80% że przesyłka zostanie zgubiona.

No i niestety jej nic nie dało. Polskich przysmaków? Nie, właśnie włoskich. Włoskich, ojej, jeszcze lepiej. Okropnie. Ale nie dostaliście z powrotem tej paczki? Ostatnio też cały pakiet dokumentów, które wysyłane były listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Wysyłałem do urzędu, żeby w końcu dostać carte vitale, żeby, wiecie, móc chodzić sobie tutaj do lekarzy. Adam chce usługi medyczne. No w końcu! Ja się nasłuchałem, że podologa można mieć. Ale to i tak się płaci. No wiem, dodatkowo. No ale... Ja Ci dopiszę. Już po tylu latach stwierdziłem, że nie będę ZUS-u nadwyrężał, więc...

I on to nie był wystawka, to nie był wystawiony taki, że ZGUBA. Dobrzeń się. To był taki ważny obraz dla nas. Jeżeli by komuś się przypadkiem znalazł, to bardzo prosimy o kontakt. Adam, sprawdź, co tam w sypialni u was wisi. Koło Van Gogha? No, więc można być też takie, no... Ja zawsze jak biorę coś z ulicy, to patrzę, żeby było takie pozostawione. Ta lampa może jest kogoś... Nie, ona była rozłożona, więc nie, nie, nie, nie. To niemożliwe. Maciej już zaczynał padać deszcz, to by się zepsuło, więc ja ją uratowałem. Ja mam takie zawsze... Dlatego jak zawsze chodzę gdzieś, to o czym ich chodzą wszędzie? No, ja tego się boję właśnie. Znowu jakaś kolejna szafka i później nie wiadomo, co zrobić. Może zaczniemy handlować tymi rzeczami. Adam, to jest, myślę, sposób na biznes.

Rozgospodarowane. Ale widzicie, strata czyjaś, zguba czyjaś, ale daje może szczęście komuś, innemu. No temu, kto kupi te buty, słuchajcie. Kupcie to szczęście. Kupcie te buty. Jak nie, to do MOU są oddane. Najwyżej tak zrobimy. No, no. Kurde, ładne, tylko właśnie nie w moim rozmiarze, malutkie takie, chyba 37. No to jakieś takie baletnice. Takie, no, subtelne nóżka. Co się dziwić, dlatego miał Adam sukcesy. Takie branie. Dokładnie, u tych facetów. No właśnie. A Adam, co sądzisz o tym znalezieniu siebie? No ja popieram twoją tezę. Dziękuję. Też się podpisuję pod nią. Ja jestem takim przykładem, że tu właśnie się odnalazłem. Na początku