Richard Flanagan - Pytanie numer siedem (2023)

Kolejnym wątkiem, który się tutaj pojawia, wątkiem też dla mnie bardzo interesującym, był wątek o charakterze refleksji historycznej. Richard Flanagan opisywany jest, przedstawiany jest jako twórca australijski. Natomiast można by to było doprecyzować i powiedzieć, że to jest twórca, który, no, jest twórcą australijskim, to prawda, ale z Tasmanii. I refleksję około tasmańską, refleksję dotyczącą aborygenów tasmańskich, dotyczącą tego, co wydarzyło się na terenie Tasmanii po zajęciu jej przez Imperium Brytyjskie, w jaki sposób i Australia, i Tasmania zostały skolonizowane, co znaczyło i co do tej pory znaczy, do tej pory, to jest o tyle istotne,

Co do tej pory znaczyło w społeczności imperium brytyjskiego być z Tasmanii. Podaje Flanagan przykład swojego ojca, który będąc jeńcem i pracując w obozie dla Japończyków był już wycieńczony i nie mógł żadnych trudnych, ciężkich prac wykonywać. I pod koniec opróżniał latryny. I pracował tam z pewnym Anglikiem. I ten Anglik odmówił pracy z nim dlatego, że był on po pierwsze z Tasmanii, a po drugie miał ciemną karnację. Był czarnuchem, nie wiadomo jak to ująć. Był osobą niegodną, żeby z nim pracować. Był osobą niegodną, żeby nosić z nim gówna. Jest ta książka także bardzo smutną refleksją na temat brytyjskości, angielskości, na temat czegoś, co spowodowało, że ludzie z Australii, a w szczególności ludzie z Tasmanii, dla mieszkańców Wielkiej Brytanii, dla mieszkańców tej centralnej części Imperium Brytyjskiego byli kimś gorszym.

Natomiast postać George'a Herberta Wellsa, jego wpływ to było dla mnie całkowicie świeże, całkowicie nowe pole, fantastyczna rzecz. No kusi mnie teraz, żeby coś Wellsa kiedyś sobie poczytać, no ale zobaczymy. Wątek tasmański z kolei też gdzieś mi się sklejał z taką książką, o której kiedyś państwu wspominałem, książką zatytułowaną Anglicy na pokładzie, Matthew Neela. Fantastyczna opowieść, z jednej strony bardzo dowcipna, bardzo ironiczna o wyprawie grupy ludzi w XIX wieku, no część płynęła do raju, ale tak naprawdę płynęli na Tasmanię, Natomiast ta momentami zabawna historia jest bardzo gorzka, bo pokazuje w jaki sposób ludność tamtejsza była eksterminowana, była niszczona, była wynaradowiana, można byłoby powiedzieć, przez władze brytyjskie.