Gry wojenne lepsze niż myślisz

I wiesz, i to tak się wszystko fajnie nakręca, te gry właśnie tak fajnie wkręcają, no i właśnie ci, powiem tak, ci ludzie i to co mówisz tu, no spotykajcie się, grajcie dużo, no i szukajcie właśnie takich okazji, żeby móc się spotkać, nawet Nawet z tymi obcymi osobami, ale jak łączą was planszówki, no to wydaje mi się, że połączy was to i będziecie mogli zagrać. No tak, dokładnie. Mówisz dokładnie, bo to jest trochę tak, że jest się trochę dla siebie rzeczywiście obcym. Ja to bardzo widziałem właśnie też Mogą móc, nie wiem, właśnie poznać czy Irka na żywo, czy dżentasa, też właśnie Igora. My się gdzieś tam kojarzymy przez Discorda, czy gdzieś tam na forum, czy na Facebooku gdzieś czasami wymieniamy jakieś komentarze.

Są to Indie i mamy tutaj grę, która się nazywała Hathuranga. Można powiedzieć, że to jest matka gier wojennych. która no dosłownie symulowała pole bitwy i żeby wam to uzmysłowić to jest jak gdyby dziadek protoplasta u nas znanych znanych wszędzie szachów Była to plansza kwadratowa, która się składała właśnie z takich pól. No i z jednej i drugiej strony były dwie armie o takiej samej konsystencji i wtedy to były różnego typu elementy czy drewniane, czy kamienie, czy co wtedy mogli po prostu stworzyć.

Ta Dune'a, ta stara taka Dune'a z taką okrągłą, dużą mapą, którą wiele osób pamięta. Wyszła parę lat temu nowa, odnowiona edycja. No to właśnie to było i od nich i to też była jedna właśnie z takich gier wojennych. To wyjdzie na pewno za niedługo, ale to są tytuły, które wciągają. Ale żeby nie było za kolorowo, to po tym mamy dwie rzeczy. Jedno to było tzw. Monster Games. To są tzw. gry, legendy, ale jakby to powiedzieć, można pójść trochę za daleko moim zdaniem. Było tzw. World in the Pacific, które miało 3000 żetonów.

I to jest problem. Ja trochę jestem w takiej grupie, która nie może znaleźć rywali, bo jestem za słaby dla tych, co grają, a za dobry dla tych, co grają od wielkiego dzwona. Więc No, powiedzmy, że tak musiałem odpuścić. No i właśnie, przerzuciłem się później na te tytuły, o których mówiliśmy i o których powiemy sobie za chwilę. Czy chcesz coś jeszcze do tego wątku o twoich doświadczeniach powiedzieć, czy przechodzimy do tych gier takich bardzo konkretnych i tam być może coś dopowiemy? Zanim przejdziemy do tych gier, gdzie powiem trochę więcej, to z takiej mojej drogi przez gry wojenne, to zanim przejdziemy do tych tytułów, które bardzo lubię, to z takich właśnie doświadczeń przykładowo trafiłem na grę The Hunters, która była dla mnie czymś w ogóle... To jest gra jednoosobowa.

O niemieckich botach w trakcie II wojny światowej. Coś co mnie... Historia tego mnie zawsze fascynowała. Wszelkie gry komputerowe po prostu lubiłem na ten temat i to też coś co w latach, jeszcze w czasach Amigi się grało w takie symulatory. No to... Nabułem The Hunters, żeby sprawdzić, bo powiem ci szczerze, nigdy nie byłem graczem solo. Dla mnie gry planszowe to jest po prostu wspólne doświadczenie ze współgraczami i te wszystkie emocje, które się tworzą w trakcie gry z innymi osobami. Powiem ci, że gra jest fascynująca.

Warto wchodząc w gry wojenne po prostu poznać, dać im szansę i w nie solidnie pograć i będą dawały mnóstwo, mnóstwo satysfakcji. To też mogą być tytuły dla osób takich jak my, wy, czyli osoby, które lubią euro, lubią paksy, lubią szplotery i no takie tytuły, które mogą Zaczynamy. Od czego chcemy zacząć? Może być. To zacznijmy od Quatermaster General, czyli tytułu, który chyba relatywnie, tak mi się wydaje przynajmniej, jest najprostszym tytułem, jeżeli chodzi o te, które będziemy tutaj omawiać.

I to mogło przechylić właśnie szalę zwycięstwa i co jest ciekawe, że właśnie w trakcie rozgrywki, czyli grając w tą planszówkę, też możemy tego samego doświadczyć, bo mamy tam takie właśnie karty lojalności, o których tutaj Bartek za chwilę dopowie. Więc aby to uzupełnić i pokazać wam jak to się przenosi na planszówkę, to tematycznie właśnie stajemy się dowódcą jednej z tych dwóch stron konfliktu, które walczyły o władzę w Japonii. Każda ze stron ma pod sobą klany. Klany, które Można to przyrównać trochę do naszej sytuacji Polski w średniowieczu, gdzie po prostu król miał swoich rycerzy z różnych stron, to tutaj tak samo mamy te klany.

Bardzo podobne odczucia, w mojej ocenie też inne, na co innego kładące pewien akcent. Ja wolę osobiście Sekiga Harę, natomiast też szczerze polecam, żeby ewentualnie sprawdzić, bo też świetny, absolutnie świetny tytuł, bloczkowy. Idziemy dalej, dobra? Idziemy dalej? Powiem ci, tu tylko ci powiem, że Uderzyłeś taką jedną ważną stronę. Często tematyka jest bardzo ważna i ja bym chciał bardzo już, a co zaraz, spróbować kiedyś, bo gry historyczne z regionu Europy są mi znacznie bliższe w moim serduszku. No i to właśnie jest też dla słuchaczy, że Wybierajcie takie tytuły, które was interesują, które lepiej nawiązują do waszych gustów.

To zapomniałem wam dopowiedzieć, ale właśnie No, frakcje. Tutaj opowiedziałem tylko te z podstawki. Każda frakcja jest zupełnie inna, kompletnie inna. Warto sobie ograć je, zagrać przynajmniej raz tymi frakcjami, żeby znaleźć taką frakcję, która pasuje w nasz gust, w nasz styl gry i również poznać te frakcje. To jest właśnie ten miecz obosieczny, że gramy jako jedna frakcja, ale kompletnie nie wiemy, co inne frakcje mogą zrobić. Więc to jest na pewno gra, którą warto przysiąść do niej, dlatego że procentuję i uważam, że tutaj im bardziej doświadczona grupa, tym wrażenia z tej rozgrywki są lepsze, bogatsze, no wręcz

A ja ci za to dam kasę, bo widzę, że ty poczujesz kasę na swoje działania. Więc to tworzy taką bardzo fajną dynamikę. Ja to nazywam wielowymiarową interakcją, bo czasami gry wojenne się kojarzą tylko z niszczeniem, tylko z walką. Tutaj czasami chcemy pomagać innym, Żeby te osoby zatrzymały po prostu wygrywających, więc to jest taka fajna, różnorodna ta interakcja. No i również to, że przedstawia to realistyczne konflikty. Te z historii. Mamy właśnie Kubę. A distant plane to przenosimy się do Afganistanu. Najbardziej znany, największy koń, Fire in the Lake, no to mamy Wietnam, mamy wojnę w Wietnamie, ale mamy również

Jeżeli ten znacznik będzie skrajnie po jednej albo po drugiej stronie, no to w tym momencie też rozgrywka może się od razu skończyć. Albo gramy do samego końca, gdzie wraca król Ryszard i sprawdza, jaka jest sytuacja, jak ludność jest nastawiona czy do jednego, czy do drugiego gracza. Bardzo fajny tytuł, ale pamiętajcie, że dla mnie był on, jak się dobrze przy nim bawiłem, to był dla mnie ciutek za prosty. A potem się okazało, że on bazował na The British Way. The British Way to jest dwuosobowy coin, to jest tak zwany multi-pack, gdzie mamy cztery gry w jednej. Mamy po prostu cztery różne mapy i każda z nich opowiada o stopniowym upadku Imperium Brytyjskiego, gdzie tam jest

Palestyna, Malezja, bodajże Kongo nie chce teraz przekręcić, a po prostu cztery różne regiony na świecie i opowiada właśnie o tym, jak I jaka była historia w tamtym regionie, jak doszło do upadku tego. I tam na jednej z branż jest dosłownie kropka w kropkę to, co jest w Robin Hoodzie, ale ciutek bardziej zaawansowane. Jest ciutek więcej opcji do zrobienia. I dla mnie tamta część, właśnie ten The British Way jest ciekawszy. I też dlatego, że mamy cztery mapy, mamy cztery różne mapy I możemy również rozegrać sobie tam na przykład kampanię, która nas bierze przez historię, przez te wszystkie te epoki.

I tutaj tak wstępnie, i mam nadzieję, że do tego dojdzie, właśnie tutaj z Michałem Jeromimą jesteśmy wstępnie umówieni na tą kampanię. No ogólnie powiem ci tytuły, które mnie bardzo zafascynowały i przez ostatnie pół roku bardzo intensywnie w nie gramy, ale żeby nie było róży bez kolców, tylko ci to powiem, że zaczęliśmy od największego coina, czyli zaczęliśmy od Fire in the Lake, czyli Wojna w Wietnamie. I tamten koń na początku nas po prostu przerósł. Jak niekoniecznie zasadami nas przerósł, ale tym wszystkim, co tam się działo, tymi wszystkimi relacjami. Największy problem było po prostu ogarnąć te wszystkie relacje frakcji.

Nie zaczynałbym od tego tytułu, nie polecam go na początek. Ale... A który? Który byś polecił na początek? To już mówię. Jak chcecie grać na dwie osoby, to A Jest of Robin Hood albo The British Way. Wybierzcie według własnego gustu. Na trzy osoby to People Power, który opowiada o obaleniu rządu na Filipinach w latach 80. ubiegłego wieku. I chyba jeden z moich ulubionych obecnie coinów. Bardzo fajny, przystępny, a posiada ciekawe frakcje. Tam po prostu roboty robią frakcje, bo oprócz typowego rządu mamy również frakcję typowo pacyfistyczną.

Słyszeliśmy, na pewno wszyscy z was słyszeli o tych właśnie klasycznych Hex Encounters, czyli mamy heksy i na tym mamy te znaczniki reprezentujące jednostki. Gdybym miał wybrać taką jedną grę i gdybym miał w nią grać obecnie, to właśnie jest Conflict of Heroes. Jest to gra o poziomie taktycznym, czyli przesada bitwę pod Kurskiem, mamy Sowietów z jednej strony i wojska niemieckie Wehrmachtu, które walczą ze sobą o różnego typu cele. Mamy mapy, które są bardzo ładne, są one wydane. W ogóle tutaj to, co muszę pochwalić, że zwykle te strategie wojenne, Harrison Hunters, kojarzą nam się właśnie z takimi lipnimi żetonami, papierową, cienką mapą i ogólnie brzydkie B.

Wygląda w ogóle przekozacko, nie? To trzeba powiedzieć. W międzyczasie sobie właśnie odklikałem na BGG i powiem ci szczerze, że jestem totalnie zaskoczony. Wygląda to świetnie. Więc dla mnie to jest tytuł, który... Konflikt of Heroes, trzecia edycja. Oczywiście, jeżeli byście się mieli tym zainteresować, to wybierzcie taki konflikt, który najbardziej wam przypadnie do gustu. Wiem, że jest Kursk. Wiem, że jest Operacja Barbarossa, jak dobrze pamiętam. Wiem, że jest jedna część w Wietnamie. Przepraszam, nie w Wietnamie, tylko na Pacyfiku, więc można sobie wybrać pod swój gust. Drobne dodatki są takie bardzo klimatyczne. Mam na przykład taki, że jak rozwalimy jakiś czołg, To ten czołg po prostu może na przykład wybuchnąć, albo może stanąć w ogniu.

Nie mamy tutaj w ogóle kostek, mamy tylko talię kart. Jest to coś, co jest trochę podobne do tego z Quatermastera, co myśmy omawiali, więc generalnie też mamy dwie strony konfliktu. Z dodatkami ogólnie tutaj mamy Włochów, Brytyjczyków, Amerykanów, Sowietów, Niemców, więc tego jest bardzo dużo. Ja tylko się skupię tutaj na Europie, a później opowiem wam jeszcze o Wietnamie. Jest to też gra o tej samej skali taktycznej, czyli jeden hex przedstawia mały oddział piechoty. Nie mamy tutaj pojazdów, mamy ewentualnie lekki sprzęt typu moździerz, typu KM, czasami możemy, co jest bardzo fajne, o ile dobrze pamiętam, tutaj możemy np. znaleźć radio i przez radio wezwać wsparcie spoza mapy.

Ale nie pod względem zasad, tylko właśnie tej całej rozkminy, jak pozycjonować nasze wojska, jak zarządzać tym wszystkim, z kim się dogadywać, jak się dogadywać, czy brać pokój o Czechy i tak dalej. Tu jest dużo różnych fajnych elementów. A tylko chciałem dodać, że mamy również Friedricha, który jest jak gdyby takim starszym bratem. Jest to podobny system, przedstawia jak dobrze pamiętam wojnę siedmioletnią, tam mamy czterech już graczy. I nie mamy tam przykładowo polityki. Tam ten tytuł jest bardziej nastawiony właśnie na sam konflikt. A więcej to odsyłam was tutaj do odcinka dedykowanego o Marii.

No gry, które trzeba czytać przeciwnika, trzeba czytać sytuację na planszy, przewidywać. Uważam, że są to gry, które są naprawdę bardzo fajnie rozbudowane, że to są gry dla każdego. No i taki tutaj ode mnie też apel, żeby nie mówić, że na przykład gry wojenne zaczynają się dopiero, gdy rozgrywka trwa 5 godzin. Bo tych tytułów jest znacznie, znacznie więcej. Tak jest. Podzielcie się w ogóle waszymi doświadczeniami z grami wojennymi. Czy mieliście okazję pograć? Jeśli tak, to w jaką? Jaka was szczególnie urzekła? Albo od czego może się zaczęło? Albo na czym się skończyło? Co was odbiło być może od tego segmentu? Podzielcie się takimi doświadczeniami.