Gry wojenne lepsze niż myślisz

Czym to się różni od Ruta? Tam cele są zdecydowanie inne. Tam mamy cele, które są albo przeciwstawne dla dwóch frakcji, albo mamy takie cele, które No jedna frakcja do nich dąży, a pozostałe tak naprawdę im na tym celu nie zależy, bo one za to nie punktują, ale mają pewne narzędzia, gdzie mogą wpływać na to. I żeby to sobie osadzić, mamy cztery frakcje, mamy mapę. Zacznijmy sobie od jednego z polecanych tak naprawdę tytułów na początek przygody z coinami. Tytuł, który tak naprawdę u mnie w grupie okazał się sukcesem, to jest Cuba Libre. Czyli mamy Tutaj czasy Fidela Castro, który zaczął powstanie i obalił skorumpowany tutaj rząd Batiste, który był wspierany przez Stany Zjednoczone.

Oni na przykład wygrywają właśnie przez ilość otwartych kasyn i pieniędzy. Dyrektorio wygrywa przez kontrolę. Castro liczy na wsparcie społeczeństwa. Tutaj dochodzi taka jedna rzecz, której mi często brakowało w tych grach z Aria Control, że No, żeby mieć jak najwięcej ludzików, gości na danym regionie i wtedy mamy kontrolę i to jest wszystko. Nie, tutaj dochodzi tak zwany ludzki aspekt, który bardzo mi się podoba, że to jest nastawienie ludności do danej frakcji. W Cuba Libre mamy na przykład rząd, który wspiera, mamy ludzi, którzy wspierają rząd. Alpo możemy ich przekonać, żeby być przeciwko rządowi i na tym właśnie zależy Castro.

Te karty Zwykle karty reprezentują kolejność frakcji, w jakiej kolejność wykonują swoją turę. Jest tam również wydarzenie. Zwykle dla rządu albo dla jednej ze stron tej insurgency, czyli na przykład tego naszego Castro, mafii czy tych studentów. I gdy wychodzi taka karta, to po prostu frakcje, które w tej turze mogą działać, działają w kolejności, która jest właśnie na górze takiej karty. I według mnie to jest piękne, że to cały czas się zmienia. Jest to bardzo ciekawe Ciekawa zmiana w stosunku do ruta, gdzie lecimy sobie w kółeczko zawsze, każda frakcja wykonuje po kolei, a tutaj mamy ten dodatkowy element zarządzania właśnie tym, bo przykładowo w Koopalibie widzimy obecne wydarzenie, obecną kartę, widzimy przyszłe, wiemy co nas czeka i czasami może być tak, że

Bo na przykład usuwając komuś jednostki nie da nam poparcia ludności. Ale gdy bijemy, gdy nadal jedna z frakcji na przykład by biła tą frakcję, to dwie pozostałe tak naprawdę w tym momencie rosną w siłę, bo one walczą o swój warunek zwycięstwa. Więc według mnie jest to bardziej takie, jakby to nazwać, nie opłaca się bić słabszego, tylko cały czas balansować, bo Czasami chcemy nawet, żeby ten, który został obecnie pobity, w tym momencie on czasami nawet staje się naszym naturalnym sojusznikiem. My czasami mu chcemy pomóc, na przykład ja grając tym sydykatem, na przykład czasami chcę wesprzeć taką frakcję, albo gdy rząd został za bardzo pobity, ale widzę, że na przykład Castro sobie za dużo pozwala, czasami mieliśmy takie umowę, słuchaj, ty mi zostawisz moje kasy na spokoju, niech się ludzie tam dobrze bawią,