Gry wojenne lepsze niż myślisz

I one przedstawiały piechotę, kawalerię, słonie bojowe, rydwany. No to była po prostu rozgrywana bitwa na planszy. No i cel był jasny, żeby tutaj wyeliminować przeciwnika. No i z tego właśnie powstały takie trzy odnogi, które znamy dzisiaj na Zachodzie, czyli u nas to były szachy. Ksianki w Chinach oraz Shogi w Japonii. Oczywiście one się różniły wyglądem, szczegółami, ale nie będziemy wchodzić w takie detale. Tylko żebyście tutaj mieli świadomość po prostu, co można już zacząć mówić o grach wojennych, co już spełniało

I idąc jeszcze dalej, oczywiście po tym każdy chciał mieć kwik szpil u siebie. Rosja, Brytyjczycy, armia amerykańska chcieli mieć to u siebie i oni to oczywiście to ewoluowało, rozwijało się i ta profesjonalna odnoga w latach 30. znalazła się w Never War College w Stanach Zjednoczonych. No i oni Jakby na to nie patrzeć, to są czasy, gdzie mamy zbliżającą II wojnę światową i Stany Zjednoczone spodziewały się wojny z Japonią i oni nie raz, nie dwa, nie dziesięć, a setki razy rozgrywali właśnie takie symulacje, można powiedzieć, właśnie w tych grach wojennych konfliktu z Japonią.

I do ataku, do 1941, no oni symulowali tą wojnę z Japonią ponad 300 razy na stole. O kurczę. I to pozwoliło im na rozwój taktyk. Desanty amfibijne, taktyki lotniskowców, logistykę. To po prostu otworzyło im oczy, jak to w przyszłości będzie ważne. No i lotniskowce zmieniły, można powiedzieć, bieg wojny w trakcie II wojny światowej. Że lotniskowce wyparły pancerniki i te duże okręty. I tutaj już możemy przejść do całej wojny na Pacyfiku, jak to się rozwinęło, ale to nie na dzisiejszy odcinek na pewno. I gdy wybuchła prawdziwa wojna, wiadomo jak to się potoczyło.

I po II Wojnie Światowej admirał Chester Nimitz powiedział, że wojna z Japonią była odgrywana w wokale cztery razy i na tyle sposobu, że absolutnie nic nas nie zaskoczyło. Absolutnie nic. Oprócz ataków kamikadze pod koniec wojny. Więc no, Quickspear sam sobie wojen nie wygra, ale daje dawał ogromną, czy daje nadal, bo to jest nadal częścią rozgrywek w różnego typu armiach, nadal używają tych gier wojennych. Są różne społeczności, są rozgrywki online, są osoby, które uczą tego i go rozwijają.

A po drugiej stronie konfliktu mamy Włochów, mamy Niemców i mamy Japonię. No i wcielają się, każdy z graczy wciela się w jedną z tych nacji, tak, no i właśnie mamy talię kart, która będzie nam mówiła jakie operacje będą przeprowadzać nasze wojska. No i jest to niesamowite, że mamy tylko jedną kartę do zagrania, chcielibyśmy jej zagrać jak najwięcej możliwie. Natomiast to jest tak wszystko sytuacyjne i właśnie rodzi to naprawdę niesamowite i fantastyczne rozkminy, mimo tak prostych mechanizmów, jak w tej grze są zawarte. Czyli po prostu dobieram jakąś pulę kart na rękę na początku, zakrywam jakieś karty, jedną kartę w rundzie, dobieram do limitu i kolejna runda, i kolejna runda.

Nie miałem jakiegoś takiego może zbyt dużego wyobrażenia o tym tytule, ale kiedy siedliśmy, Byłem absolutnie oczarowany właśnie taką prostotą tego tytułu mechanicznie, a jednocześnie taką pewną głębią, którą tam widać i to wychodzi z kolejnymi rozgrywkami, które mamy, że niesamowicie mnie urzeka właśnie to, ile tam jest konsekwencji, które musimy w pewnym sensie przewidzieć, patrząc na pewien plan, który mamy strategicznie. To, że ja na przykład jako Japonia ostatnimi czasy akurat grałem, to, że bardzo muszę umiejętnie zarządzać właśnie tymi kartami. Wiem, że mam mało kart, które pozwalają mi wprowadzać na przykład flotę, więc wiem, że muszę oszczędnie na przykład nimi zarządzać, bo jeżeli ja teraz wyłożę, nie wiem, dwa statki w tych rejonach Pacyfiku na przykład,

No to wiedzą moi rywale, że ja już tych kart mam odpowiednio mało i że mam bardzo mało możliwości na, załóżmy, reagowanie w taki sposób, więc trochę się odsłaniam, więc wiem, jakie konsekwencje mogą mnie czekać, nie? Bardzo to mi się wydaje takie satysfakcjonujące też w odkrywaniu, że to każda kolejna partia, ja nie uczę się, powiedzmy, mechanizmów, ale uczę się właśnie czytać ten stan gry, uczę się reagować, uczę się do moich rywali, jak oni prowadzą te swoje frakcje, nie? Mieliśmy taką sytuację, gdzie Kolega grał drugi raz z Stanami Zjednoczonymi, ja grałem drugi raz z Japonią i już mieliśmy niesamowite szachy tutaj, nie? Świetne, świetne, naprawdę świetne. Tutaj bardzo trafnie określiłeś to, że to nie jest gra, gdzie uczę się zasad, bo zasady są proste, ale staram się jak najlepiej zmaksymalizować tą moją talię.

I tutaj właśnie ten przykład Japonii. Na przykład staram się zagrać takie statusy, które pozwolą mi wystawiać te floty, bo tych kart wystawienia flot mam mało, ale staram się tak zmaksymalizować te inne karty, które mi to pozwalają. Bo wiem, że po prostu to jest na przykład słabość Mojej frakcji dlatego chcę to robić w inny sposób. Czasami nawet to co myśmy z czasem się nauczyli, czasami chcę nawet odrzucić tą całą rękę kart na końcu, żeby doszły mi nowe karty i te akurat, które chcę, bo wiem, że takie karty mam w talii. Wiadomo, że w pierwszej, drugiej rozgrywce tego jeszcze nie będę wiedział, ale już czasem Nabędę tą wiedzę i nauczę się grać po prostu odważniej, polować na te czy inne karty.

Co to jest ta Sekigahara? To była wielka bitwa, która odbyła się w 1600 roku. No i to była bitwa, która tak naprawdę uporządkowała historię Japonii. Ona jak gdyby pozwoliła do wprowadzenia zmian przez nowego lidera, przez Tokugawę, który był zwycięzcą właśnie tej bitwy, Długofalowych zmian w Japonii. Była to właśnie bitwa, która w trakcie jej doszło do zdrady jednego z klanów.

I to mogło przechylić właśnie szalę zwycięstwa i co jest ciekawe, że właśnie w trakcie rozgrywki, czyli grając w tą planszówkę, też możemy tego samego doświadczyć, bo mamy tam takie właśnie karty lojalności, o których tutaj Bartek za chwilę dopowie. Więc aby to uzupełnić i pokazać wam jak to się przenosi na planszówkę, to tematycznie właśnie stajemy się dowódcą jednej z tych dwóch stron konfliktu, które walczyły o władzę w Japonii. Każda ze stron ma pod sobą klany. Klany, które Można to przyrównać trochę do naszej sytuacji Polski w średniowieczu, gdzie po prostu król miał swoich rycerzy z różnych stron, to tutaj tak samo mamy te klany.

Bo to w prostej linii zniszczenie takiego bloczka, dziedzica tronu. A jeżeli żaden z tych warunków nie zostanie spełniony no to na koniec siódmego tygodnia podliczamy sobie te punkty takie związane z zajętymi zamkami czy takimi punktami zaopatrzenia no i patrzymy kto tam nad tą Japonią będzie władał. W skrócie, według mnie bardzo fajna, bardzo fajny tytuł. Ładnie również się prezentuje na planszy. Bardzo podoba mi się ta idea tych broczków. Ogólnie cała mechanika broczków, mgły wojny. No i to, że nie wiem, na dwie godziny jest to tytuł? To maksymalnie pewnie, bo tak myślę, że pewnie zależy oczywiście od tego, jak sobie pozwalamy na przemyślenie niektórych, ale nawet jeżeli chcemy bardzo mocno jakoś zmurzać, to nie wydaje mi się, żeby to był tytuł dłuższy mimo wszystko niż dwie godziny.