Gry wojenne lepsze niż myślisz

Jest to też tytuł, gdzie tak naprawdę wygrywa ten, kto między innymi nie wywoła trzeciej wojny światowej. Więc ten konflikt, te rodzaje tych naszych celów są bardzo różnorodne. Pojawiają się nieustraszeni. Normandia, która łączy deckbuilding z grą taktyczną do gry wojny światowej. Jest to bardzo szybka gra na pół godziny, 65 minut, czasami godzina. Jest to też gra wojenna, która tutaj stała się bardzo przystępnym tytułem. No i mamy też naszego Ruta. który wprowadza koty, ptaki, kruki i inne zwierzątka. Mamy wojnę o pierścień.

Ja temu uległem przecież, chyba żeśmy o tym rozmawiali już, że jak kupowałem Ruta, to miałem takie wyobrażenie, że jest tam jakiś konflikt, będziemy walczyć o Polany, ale to, że to będzie klasyczna area kontroli. Nie do końca tak jest jednak, jak się okazało później. Natomiast ja ci chcę powiedzieć jeszcze o jednym tytule właśnie, bo tutaj zakończę to jakby moje doświadczenia w tym sensie, bo powiemy sobie trochę więcej później. Natomiast no ja dotarłem do kilku takich tytułów wojennych, mam pogranych kilkanaście partii czy kilka w nie, natomiast no tutaj dużo, dużo, bo to były czasy, kiedy jeszcze nie notowałem rozgrywek, ale myślę, że to może być między 30 a 40 rozgrywek, które mam w Wojnę o Pierścień. Ty miałaś okazję pograć w Wojnę o Pierścień? Miałem okazję zagrać w Wojnę o Pierścień właśnie dzięki koledze Danielowi.

On mnie tutaj wprowadził w Wojnę o Pierścień. Mam, tutaj pewnie podpadnę, ale mam mieszane uczucia co do tego tytułu. Dobrze, to poczekajmy za chwilę, możecie mi się uda przekonać, bo mamy wypisany ten tytuł, to mały spoiler na naszej liście, więc wrócimy sobie do niego w takim razie. No to tak kończąc tylko ten wątek, nie a propos tych doświadczeń, że ja wchodziłem tak naprawdę z szachami. Ja dorastałem z szachami, że ta gra wojenna była ze mną na bardzo, bardzo długim odcinku Mojego życia do dzisiaj jest, chociaż mam troszeczkę problem z tym graniem w szachy, bo one niestety najlepiej chyba, chociaż to wiele gier ma ten problem, takich dwuosobowych, że ona najlepiej działa, kiedy dwaj gracze są na podobnym poziomie.

Tak jest. W opisie tego filmu znajdziecie na pewno link do tego świetnego materiału o Marii. Dobra, weź sobie kilka łyków herbaty w takim razie, by się nagadałeś. Bo było o czym. No tak, ma absolutnie fantastyczne tytuły, fantastycznie się ciebie słucha, także chwila dla ciebie. Ja tutaj wstrzelę się, bo powiedziałeś, że o wojnie o piersi masz takie Doświadczenia raczej minimalne, więc będę chciał skonfrontować z Tobą z kolei moje wyobrażenia o tym tytule i być może skonfrontować Twoje obawy czy jakieś takie spostrzeżenia z tym, co dziwnie się działo w tym fantastycznym tytule, absolutnie wybitnym i wspaniałym, czyli właśnie Wojna o Pierścień II edycja.

Obaj gracze mogą wygrać poprzez kontrolę konkretnych twierdz, czy to Wolnych Ludów, czy Cienia. Każda taka twierdza to dwa punkty zwycięstwa, tak jakby. Każde mniejsze miasto to jest jeden punkt. Kiedy gracz cienia kontroluje 10 punktów, wygrywa. Kiedy gracz wolnych ludów zdobywa 4 takie punkty, to wówczas on wygrywa. Natomiast gracz wolnych ludów może wygrać również poprzez wrzucenie pierścienia w mordorze, w górze przeznaczenia, w ognie, w których został ukuty pierścień jedyny, to tam będzie można Gry wojenne lepsze niż myślisz.

W których dojdzie do sytuacji, że Frodo, Powiernicy Pierścienia będą mieli 12 punktów spaczenia, takiego zepsucia moralnego na takim torze specjalnym, który też obrazuje wędrówkę Powierników do Mordoru. Rzucamy kośćmi. Patrzymy jakie mamy dostępne akcje. Naprzemiennie, oczywiście w dużym uproszczeniu, naprzemiennie będziemy te akcje wykonywać. Możemy przemieszczać nasze armie, możemy przesuwać nasze narody po torze polityki, który jest niezwykle istotny w kontekście potencjalnego rekrutowania wojsk czy najeżdżania innych narodów. Możemy zagrywać właśnie karty, które tym sercem w mojej ocenie są, bo te największe rzeczy, takie najciekawsze, najbardziej przebiegłe dzieją się bardzo często właśnie tam gdzie dana akcja będzie odpalana przy pomocy danych kart.

Mamy do dyspozycji dwie talie, talie strategii, talie postaci, więc one będą też delikatnie się różniły w tym, co możemy robić jako gracz Wolnych Ludów. Możemy też przesuwać Froda, wszystkich towarzyszy Powierników Pierścienia w kierunku Mordoru. Będziemy też starali się wykorzystywać naszych towarzyszy jako Wolne Ludy, żeby aktywować też na torze polityki właśnie inne narody, dlatego że na takiej pozycji wejściowej Poza elfami cztery pozostałe narody Wolnych Ludów nie są aktywne, więc musimy coś takiego zrobić, żeby aktywować je, żeby móc mobilizować tam jakieś wojska, bo dopóki dany naród nie jest aktywny, nie jest w stanie wojny, to nie możemy go wówczas, jakby nie możemy tam mobilizować żadnych armii, poza wyjątkiem jakichś kart specjalnych, tak?

To wszystko mi się spodobało, a chyba moim ulubionym elementem była próba sprugawienia drużyny pierścienia. Ja grałem jako ten zły jak coś. To druga połowa gry Gdy zaczęły się bitwy, to od tego momentu chyba pojawiło się właśnie to znużenie. Miałem wrażenie, że bitwy tutaj były dla mnie najsłabszym elementem rozgrywki. Z pewnym schematem. W sensie oblężenie, rzut, straty, przemieszczenie i tak dalej, no nie? I dla mnie było również to, że w pewnym momencie gry chyba po 3 godzinach rozgrywki właśnie czułem już takie kompletne zmęczenie tą grą.