tinder niespodzianka!

To będzie długi mail z wieloma wątkami, ostrzegam, ale od początku. Dobrze. Jestem Weronika, mam 24 lata, jestem studentką filologii angielskiej. Naprawdę już od podstawówki zaczęły się moje historie z chłopakami. W pierwszej gimnazjum bardzo szybko weszłam w związek z Krystianem, który trwał półtora roku. Niestety zachorował on na depresję i jako iż byliśmy jeszcze dziećmi, była to dla nas bardzo trudna sytuacja do przejścia na tamten moment. No zrozumiałe, to jeszcze jest taki wiek, że ciężko też dać wsparcie drugiej osobie trochę. No tak, tak, no bo jesteście młodzi, no też tak naprawdę trochę nie wiesz, czego ta druga osoba potrzebuje, czego ty potrzebujesz. Jestem wrażliwą kobietą z ogromnym sercem. Gdy kogoś pokocham, to to uczucie jest we mnie żywe i trwałe. Jestem stała w uczuciach. Gdy poszłam do gimnazjum, w roczniku o rok starszym była ekipa chłopaków, z którymi się trzymałam.

Krystiana w niej nie było, mimo że chodził do tej samej szkoły. W tej ekipie był Aleks. Tak, to ten chłopak, z którym byłam w Bułgarii. Aleks pochodził z bogatej rodziny, tak jak większość osób z mojego prywatnego gimnazjum. Był wysokim, szczupłym brunetem z niebieskimi oczami i loczkami. Totalnie mój typ. Brunet, loczki, aj. Dziewczyny, totalnie się zakochałam. Aleks był moją pierwszą miłością. Pierwszy raz czułam, że oddałabym za kogoś życia. Pierwszy raz wyobrażałam sobie siebie na ślubnym kobiercu. Pierwszy raz nocowałam z chłopakiem, pierwsze wyjazdy, wspólne wieczory, osiemnastki, studniówki i dużo, dużo więcej. Jak tak sobie wspominam teraz te moje, właśnie ten był pierwszy związek. To fajnie się to wspomina tak po prostu po latach, ale nie chciałabym, żeby to wróciło. Nie, nie, nie, nie.