fan teorii spiskowych - czy da się go uratować?

I w tym momencie pauza. Nic więcej nie pamiętam, tylko wyrywki. Po pierwsze, leży na trawie. Po drugie, Michał robi mi twixa? Co to znaczy? Ażeby zwymiotowała chyba. Aha, okej, dobra, nie wiem. Nie, nie tak. Tak pamiętam z dostoletnich czasów, że chyba tak się mówiło, że po prostu palce do buzi. Podbiegła Oliwia, przyjaciółko, z którą udzieliłam pokój. Koniec. Następnego dnia obudziłam się w pokoju, który wynajmowałyśmy. Oliwka jeszcze spała, a na stoliku nocnym znajdowała się malutka karteczka. Treść zawartą na tej karteczce przeczytałam tak wiele razy, że myślę, że bez najmniejszego problemu mogę ją zacytować. Dziękuję za cudowną rozmowę. Cieszę się, że mogłem ci pomóc dostać się do pokoju. To ja jestem wdzięczny. Naprawdę poprawiłaś mi humor. P.S. Ale tej głowy, którą tak zachwalałaś, to jednak nie masz.

Masz rano elektrolity. Ej, ale fajnie, że została wiadomość. No, słodkie. Słodkie, że też dobrze, że się Tobą tak też zaopiekował. Tak, no. Nie ukrywam. No bo realnie, jak ich zjebam, no to mogłyby cię wziąć. Różni są faceci, no. Nie ukrywam, pierwsze myśli były czarne. Byłam przerażona, bo nic nie pamiętałam. Bałam się, że mogło dojść do czegoś złego. Jednak gdy Oliwka się obudziła, opowiedziała mi wszystko ze swojej perspektywy. Widziała, że nagle wybiegłam z imprezy, jak wymiotuję na trawie i jak obcy chłopak robi mi twiksa. Na początku pomyślała, że ktoś dosypał mi czegoś do drinka, bo takie sceny po alkoholu w ogóle nie były w moim stylu. Ale jednak przypomniała sobie o moich lekach. Powiedziała, że rzygałam przez dwie godziny bez przerwy. A Michał cały czas biegał po wodę i trzymał mi włosy, zmuszał do picia. Zamówił Ubera, sam go opłacił i pomógł Oliwce zaprowadzić mnie do pokoju.