fan teorii spiskowych - czy da się go uratować?

Pamiętam wieczory, w które tuliłam mojego małego brata Karolka, zagadywałam go i bawiłam się, żeby nie słyszał krzyków, żeby nie widział niebieskich świateł odbijających się w oknach. Policja była stałym gościem, a lęk był codziennością. Po kilku latach doszło do rozwodu. Tacie odebrano prawa rodzicielskie, a my, ja, mama i Karol zostaliśmy sami. Z jednej strony to była ulga, a z drugiej moje dzieciństwo już dawno się skończyło. Miałam 12 lat, kiedy życie kazało mi dorosnąć, gotować, opiekować się bratem, wspierać mamę, której zdrowie psychicznie poważnie się pogarszało. Był dzień, którego nigdy nie zapomnę. Dzień, w którym myślałam, że moja mama odejdzie na moich rękach. To są obrazy, które wracają, gdy zamykam oczy, które noszę w sobie, jak niewidzialne tatuaże wypalone ogniem. I choć latami mówiłam sobie, że jestem silna, że blizny się zagoiły, że dałam sobie radę, prawda była zupełnie inna.

No właśnie, ciekawe, ciekawe, co on tutaj wymyśla. Cześć, mam na imię Ada i mam 25 lat. Od jakiegoś czasu słucham waszego podcastu i bardzo przemawia do mnie wasze podejście do tematów związkowych, dlatego chciałabym opowiedzieć swoją historię i liczę, że wasza perspektywa pomoże mi poukładać sobie to wszystko w głowie. Karola poznałam, gdy miałam 20 lat. On wtedy miał 28. Po dwóch latach znajomości zaczęliśmy się spotykać. Pierwszy rok naszego związku był udany, bardzo się o mnie starał. Praktycznie każdą wolną chwilę spędzaliśmy razem. Po roku związku, kiedy skończyłam studia, zamieszkaliśmy razem i to właśnie wtedy zaczęły się problemy. Karol zawsze twierdził, że pomaga rodzicom zarządzać ich firmą, jednak kiedy zamieszkaliśmy razem okazało się, że zarządzanie to tak naprawdę wykonanie dwóch lub trzech telefonów dziennie. Z perspektywy czasu widzę, że to już był...