Mentionsy Mentionsy
Żółte Napisy
Żółte Napisy

#6 Paul McCartney NIE żyje?

21.11.2025 ·1 godz 7 min

Dziś zgłębimy najsłynniejszą teorię w świecie muzyki - Paul McCartney nie żyje!Taka informacja obiegła świat w późnych lata 60-tych. Postanowiliśmy sprawdzić skąd takie informacje wyszły i przyjrzeć się wszystkim dowodom w wyżej opisanej sprawie.Ale nie przedłużamy, odpalajcie Żółte Napisy i otwórzcie oczy!***ZOSTAŃ PATRONEM: patronite.pl/zoltenapisyINSTAGRAM / TIKTOK: para.absurduYOUTUBE: @ParaAbsurdu

NIE wie, kim jest Paul McCartney. To z pewnością. Są na to za młodzi. Kim jest Pop McCartney? Pop McCartney? Justin Bieber i Pop McCartney. Pierwsi, co już usłyszeliście. Paul McCartney jest jednym z członków kultowej grupy The Beatles, czyli Beatlesów i jest on odpowiedzialny w Beatlesach za napisanie wielu kultowych piosenek i tekstów. Wspaniale. Jak faktycznie każdy z nich. Z tego co wiem, żyje. Ale chyba zaraz się przekonam, że i co ciekawe, miał piosenkę z Kanye Westem.

Zdarzyło mu się nawet Ringostara zastępować na perkusji. Ringostar stwierdził, że na próby nie przyjdzie. Człowiek orkiestra. Człowiek orkiestra, dokładnie. I był zawsze na leworęcznym Hoffmanie. To jest swoją drogą ważna informacja, że on grał na leworęcznym Hoffmanie, ale zapamiętajcie sobie. Co to jest Hoffman? Czy to jest bas? Bas chyba, przepraszam. Wydaje mi się, że to jest bas. Ale pamiętaj, leworęczny. W razie w, bas jest gitarą, tylko basową, więc nie myliły się. Ja wiem, ale zaraz coś powiesz. Shut the fuck up, ok? Dokładnie, nie wiemy. Później mamy Georgia Harrisona. Który był gitarzystą. On był takim głównym gitarzystą, ale był zarazem wirtuozem gitary. I był najmłodszym z całej paczki. No i później mamy Ringo Stara, a właściwie Richard Starkey. I on był takim sercem i rytmem całej maszyny.

Był perkusistą. No to już na 4 chłopaków. Z tego co wiem, to Paul McCartney zawsze był uważany za najprzystojniejszego Beatlesa. Na równi czasami z Johnem, ale jednak on się wybijał i to jego plakaty miały dziewczyny. Wszystkich czterech mieli plakaty. Proszę cię. Myślisz, że to jest zawsze jakiś jeden w zespole, którego nikt nie lubi? Harrison Gord. Nie, myślę akurat tutaj, jeżeli mogę sobie pozwolić na taką bardzo subiektywną ocenę, to ja myślę, że niestety Ringo Starr był najmniej wyględny. To prawda, zgadzam się. Widziałam zdjęcia Ringo Stara i stwierdziłam, że to nie jest mój styl. Chociaż im starszy, tym lepiej wyglądał, muszę przyznać. Bo jego wąs coraz bardziej dostojny i taki bujny się robił. On chyba oprócz Paula jest jedynym jeszcze żyjącym członkiem The Beatles.

No pięknie, no pięknie. No wspaniale. Widziałeś po moich oczach. Tam były te, jak w Matrixie, liczby przed oczami leciały. No ale dobra. Pięćdziesiąty siódmy rok. Nasz wspaniały John Lennon, który jeszcze wtedy nie ma swojej sieci napojów, ma zespół natomiast The Quarrymen. I grał na letnim festynie, na takich dożynkach letnich, w parafii świętego Piotra w Liverpoolu. O, jak wspaniale! Prawda? Siedemnastolatek, przyszedł ze swoją gitarą i zagrał. I podobno robił show. O! I teraz tak, w tłumie słuchającym Magica, Johna Lemona, znalazł się młody, utalentowany muzyk z ogromnym apetetem na tworzenie. Jak myślisz, kto to był? No to czekaj, ten go dostrzegł?

Mamy do czynienia z klasycznym rock'n'rollem. Nie wiadomo, czy on zrzynał od Elvisa, czy Elvis od niego. Niemniej jednak klasyczny rock'n'roll dobrze się słucha, przyjemnie. Podejrzewam, że jakby mi to piętnastolatek zagrał na kontrabasie, to bym była pod wrażeniem. I pewnie z tak głębokim głosem jeszcze śpiewał. Dokładnie. Tym John Lennon został rozwalony na łopatki. On tam leżał pod tą parafią św. Piotra Pawła, któregoś z nich. I mówił, zagraj mi piękne popmanie. Piękne polmanie. I dosłownie kilka tygodni później Paul był już częścią zespołu The Quarrymen. Więc 1957 rok, masz dwóch chłopaków, piętnastolatka Paula, siedemnastolatka Johna Lennona, połączyli się i stworzyli The Quarrymen. W którym momencie stwierdzili, że ta nazwa nie przejdzie w Polsce?

Super. Sorry. Zagraj mi to. Masz 14 lat. Co w Ciebie jak masz 14 lat, to zagraj. I John powiedział, OK Morto, zagrałeś w autobusie, bilet Ci zostawiamy i jedziesz dalej z nami. Jedziesz z nami i w ten sposób do zespołu The Quarrymen dołączył trzeci członek. Jaki? Ringo Stark. Nie, George Ford. George Harrison. Tak. Dobra. I od tamtej pory zespół działał sobie wspólnie. W 1960 roku pojechali koncertować do Hamburga. O tym ci już wcześniej mówiłem. Ale mówiłeś, że wtedy w pełnym składzie. To gdzie jest Ringo? Poczekaj, poczekaj, poczekaj. Bo tam w 1960 w Hamburgu po raz pierwszy podobno pojawili się pod szyldem The Beatles. Johnny and the Moondogs Long John and the Silver Beetles

Long John. I wersja była jeszcze trzecia, The Silver Beetles. Więc jak widzisz, trochę udało mi się przekonać, John nie jesteś potrzebny w nazwie. Wystarczy, żebyś miał okrągłe okulary, które się będą odróżniać od nas wszystkich i damy radę. Dokładnie, tak. I wiosną 1960 roku pojawiły się pogłoski o zespole pod nazwą Beatles. Bytals. Przez A. B-E-A, ty ale sy. Bytals. Tak, z literką A, ponieważ miało to być połączenie słów bit i bytals. Bytals. Byt! Byt! Bytals. I do zespołu dołączył Ringo Starr, który miał 22 lata. Który w przeciwieństwie do nich nie miał talentu, nie grał na niczym, ale go po prostu wzięli.

I ten album był nagrany wcześniej, bo Abbey Road zostało wydane w 69. A ten album leżał na półce u producenta i tak się kurzył i tak w sumie nie było czasu, żeby go dokończyć, bo się spinali chłopaki i było co było. John Lennon już wtedy eksperymentował swoim życiem z Yoko Ono i nie tylko z tym eksperymentował, moi drodzy, jeżeli wiecie o co mi chodzi. George zaczyna stawiać na swoim, już nie jest młodzikiem, bo on zawsze też się trochę zmagał z tym takim poczuciem, że jest najmłodszy w całym zespole, że ma 8 lat dokładnie, do końca miał 8 lat. I on dopiero wtedy też zaczął mówić, ej chłopaki, nie, ja już nie jestem, ja chcę zacząć tworzyć swoje rzeczy. I dużo utworów, które on stworzył, było naprawdę uznawanych za dobre, bo utwory tak jak Something, Here Comes the Sun, to są jego utwory.

Prowadzący Razgib początkowo obśmiał ten temat, ale wraz ze słuchaczem, do którego udało im się oddzwonić, bo wtedy nie było żadnego RODO, GDPR, mieli do niego numer, mieli jego adres, wiedzieli gdzie jego rodzice mieszkają. Mieli zdjęcie, rozsyłali po ludziach. Dokładnie. Oddzwonili do niego. Wszyscy czekali tylko na ten moment. Tak. I okazało się, że to nie był taki niszowy temat, że dużo ludzi się tego dopatrywało. Dwa dni później, 14 października 69 roku, studencka gazeta The Michigan Daily publikuje artykuł z tytułem McCartney dead.

Czarny. Ale zupełnie szczerze, trochę wygląda jakby to było zamalowane. Nie. To jest oryginał? Oryginał. Nie żyje. Dziękuję. He dead. Zamykam. He dead. Wiesz co jest najlepsze? Wiesz co jest najlepsze? Tak. Że później ich pytają o to. Zapytali ich w jakimś wywiadzie. Guys, what the fuck? Oni powiedzieli, wiecie co? Tego dnia, kiedy to nagrywaliśmy, miało być cztery czerwone róże. Ale zostało dostarczone tylko trzy czerwone i jedna czarna. I oni powiedzieli, no cały świat się przekonał, mówił. To już mogliście komuś innemu dać, a nie biednemu zmarłemu Paulowi tą czarną różę. Więc chłop dostał czarną różę i już nie mogli dać ringo z tym wąsem. Wypuścili również animowaną książeczkę. Tak. Pokażę ci, Paul to jest ten tutaj.

Pokazano wszystkie 10 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.