#6 Paul McCartney NIE żyje?
Dziś zgłębimy najsłynniejszą teorię w świecie muzyki - Paul McCartney nie żyje!Taka informacja obiegła świat w późnych lata 60-tych. Postanowiliśmy sprawdzić skąd takie informacje wyszły i przyjrzeć się wszystkim dowodom w wyżej opisanej sprawie.Ale nie przedłużamy, odpalajcie Żółte Napisy i otwórzcie oczy!***ZOSTAŃ PATRONEM: patronite.pl/zoltenapisyINSTAGRAM / TIKTOK: para.absurduYOUTUBE: @ParaAbsurdu
NIE wie, kim jest Paul McCartney. To z pewnością. Są na to za młodzi. Kim jest Pop McCartney? Pop McCartney? Justin Bieber i Pop McCartney. Pierwsi, co już usłyszeliście. Paul McCartney jest jednym z członków kultowej grupy The Beatles, czyli Beatlesów i jest on odpowiedzialny w Beatlesach za napisanie wielu kultowych piosenek i tekstów. Wspaniale. Jak faktycznie każdy z nich. Z tego co wiem, żyje. Ale chyba zaraz się przekonam, że i co ciekawe, miał piosenkę z Kanye Westem.
Patrz, teoria spiskowa, wszystko się łączy. Ty, ale dobra, a skąd wiesz, że to było? Ale dobra, do tego dojdziemy. Skąd wiesz, że to było? Historia Beatlesów zaczyna się w 1960 roku w ciemnych, zadymionych klubach Hamburga i Liverpoolu. Hamburga? Ja myślałam, że tylko Liverpool. A tutaj jednak Niemcy we wszystkim maczają palce. Kolejna teoria spiskowa. Hamburg to był taki pierwszy koncert, gdzie zagrali w pełnym składzie, tym, których znasz. Tam, gdzie Ringo Starr pokazał w końcu swój bęben. Nie, nie, spokojnie, to Hamburg w Stanach Zjednoczonych. Ty, jest coś takiego? Na bank. Na 100%. Dobra. I teraz tak, jaką muzykę myślisz grają Beatlesi?
Jak myślisz, co grają Beatlesi? Beatlesi grają rock'n'rolla, rock i pop. To ja teraz wam przedstawię czterech członków. Mogę ja spróbować? Dobra, zobaczymy czy pamiętam. Oczywiście Paul McCartney, John Lennon, Ringo Starr i... Ten, który, czekaj, na końcu, Harrison, nie. No nie Harrison Ford. Ale blisko. Ale blisko. No. Zawsze go zapominam. Kolejna litera w alfabecie. Nikt o nim nie pamięta. Jak masz Ford, to kolejna litera w alfabecie? Gord. George. Tak, pięknie. I George. Więc tak, mamy Johna Lenona, którego prawdopodobnie każdy zna, bo joko ono, nie?
Zdarzyło mu się nawet Ringostara zastępować na perkusji. Ringostar stwierdził, że na próby nie przyjdzie. Człowiek orkiestra. Człowiek orkiestra, dokładnie. I był zawsze na leworęcznym Hoffmanie. To jest swoją drogą ważna informacja, że on grał na leworęcznym Hoffmanie, ale zapamiętajcie sobie. Co to jest Hoffman? Czy to jest bas? Bas chyba, przepraszam. Wydaje mi się, że to jest bas. Ale pamiętaj, leworęczny. W razie w, bas jest gitarą, tylko basową, więc nie myliły się. Ja wiem, ale zaraz coś powiesz. Shut the fuck up, ok? Dokładnie, nie wiemy. Później mamy Georgia Harrisona. Który był gitarzystą. On był takim głównym gitarzystą, ale był zarazem wirtuozem gitary. I był najmłodszym z całej paczki. No i później mamy Ringo Stara, a właściwie Richard Starkey. I on był takim sercem i rytmem całej maszyny.
Był perkusistą. No to już na 4 chłopaków. Z tego co wiem, to Paul McCartney zawsze był uważany za najprzystojniejszego Beatlesa. Na równi czasami z Johnem, ale jednak on się wybijał i to jego plakaty miały dziewczyny. Wszystkich czterech mieli plakaty. Proszę cię. Myślisz, że to jest zawsze jakiś jeden w zespole, którego nikt nie lubi? Harrison Gord. Nie, myślę akurat tutaj, jeżeli mogę sobie pozwolić na taką bardzo subiektywną ocenę, to ja myślę, że niestety Ringo Starr był najmniej wyględny. To prawda, zgadzam się. Widziałam zdjęcia Ringo Stara i stwierdziłam, że to nie jest mój styl. Chociaż im starszy, tym lepiej wyglądał, muszę przyznać. Bo jego wąs coraz bardziej dostojny i taki bujny się robił. On chyba oprócz Paula jest jedynym jeszcze żyjącym członkiem The Beatles.
No pięknie, no pięknie. No wspaniale. Widziałeś po moich oczach. Tam były te, jak w Matrixie, liczby przed oczami leciały. No ale dobra. Pięćdziesiąty siódmy rok. Nasz wspaniały John Lennon, który jeszcze wtedy nie ma swojej sieci napojów, ma zespół natomiast The Quarrymen. I grał na letnim festynie, na takich dożynkach letnich, w parafii świętego Piotra w Liverpoolu. O, jak wspaniale! Prawda? Siedemnastolatek, przyszedł ze swoją gitarą i zagrał. I podobno robił show. O! I teraz tak, w tłumie słuchającym Magica, Johna Lemona, znalazł się młody, utalentowany muzyk z ogromnym apetetem na tworzenie. Jak myślisz, kto to był? No to czekaj, ten go dostrzegł?
Mamy do czynienia z klasycznym rock'n'rollem. Nie wiadomo, czy on zrzynał od Elvisa, czy Elvis od niego. Niemniej jednak klasyczny rock'n'roll dobrze się słucha, przyjemnie. Podejrzewam, że jakby mi to piętnastolatek zagrał na kontrabasie, to bym była pod wrażeniem. I pewnie z tak głębokim głosem jeszcze śpiewał. Dokładnie. Tym John Lennon został rozwalony na łopatki. On tam leżał pod tą parafią św. Piotra Pawła, któregoś z nich. I mówił, zagraj mi piękne popmanie. Piękne polmanie. I dosłownie kilka tygodni później Paul był już częścią zespołu The Quarrymen. Więc 1957 rok, masz dwóch chłopaków, piętnastolatka Paula, siedemnastolatka Johna Lennona, połączyli się i stworzyli The Quarrymen. W którym momencie stwierdzili, że ta nazwa nie przejdzie w Polsce?
Bo jak wiemy Beatlesi powstali dlatego. Myślę, że ktoś w 57 roku siedział i mówił, ty Polacy tego nie wymówią. Polacy tego nie wymówią, musimy zmienić nazwę zespołu. No właśnie, to kiedy to było? Poczekaj, poczekaj. Do tego zmierzamy. Jeszcze dwóch gości tam potrzeba. Jesteśmy w połowie drogi powstawania, jakby dopiero Avengersi się asemblują. Ja bardzo jestem ciekawa, jak Ringo Starr dołączył do zespołu. Mamy Hulka, Johna Lemona. Mamy Kapitana Amerykę, czyli Paula McCartnona. Najmłodszy. George Harrison. Spiderman. W sumie trochę. Dobrze, dobrze. Tak, Spiderman, czyli George Harrison. To czekaj, ten miał 17, ten 15, to ile ten miał? Osiem? Trzy, Klaudia, trzy. Miał 14. 14 lat, tak. Dołączył do zespołu niewiele później.
Super. Sorry. Zagraj mi to. Masz 14 lat. Co w Ciebie jak masz 14 lat, to zagraj. I John powiedział, OK Morto, zagrałeś w autobusie, bilet Ci zostawiamy i jedziesz dalej z nami. Jedziesz z nami i w ten sposób do zespołu The Quarrymen dołączył trzeci członek. Jaki? Ringo Stark. Nie, George Ford. George Harrison. Tak. Dobra. I od tamtej pory zespół działał sobie wspólnie. W 1960 roku pojechali koncertować do Hamburga. O tym ci już wcześniej mówiłem. Ale mówiłeś, że wtedy w pełnym składzie. To gdzie jest Ringo? Poczekaj, poczekaj, poczekaj. Bo tam w 1960 w Hamburgu po raz pierwszy podobno pojawili się pod szyldem The Beatles. Johnny and the Moondogs Long John and the Silver Beetles
Long John. I wersja była jeszcze trzecia, The Silver Beetles. Więc jak widzisz, trochę udało mi się przekonać, John nie jesteś potrzebny w nazwie. Wystarczy, żebyś miał okrągłe okulary, które się będą odróżniać od nas wszystkich i damy radę. Dokładnie, tak. I wiosną 1960 roku pojawiły się pogłoski o zespole pod nazwą Beatles. Bytals. Przez A. B-E-A, ty ale sy. Bytals. Tak, z literką A, ponieważ miało to być połączenie słów bit i bytals. Bytals. Byt! Byt! Bytals. I do zespołu dołączył Ringo Starr, który miał 22 lata. Który w przeciwieństwie do nich nie miał talentu, nie grał na niczym, ale go po prostu wzięli.
I jakby nasi już wtedy Beatlesi i Ringo Starr już się gdzieś tam wymijali na scenach. Czasami sobie coś podżemowali razem, czasami pionę sobie zbili, marmuradowali. Papierosik pod kontenerem. Dokładnie tak było, nie? I w 1962 roku Beatlesi dostali propozycję nagrania pierwszego singla, ale producent George Martin nie był zachwycony grą Peeta na pirkusji. Oooo, i powiedział macie znaleźć nowego prognozista. Powiedział, no nie, w ten sposób tego nie nagramy. I John Lennon wraz z ekipą powiedzieli, okej, baj. Pit, nara. Ale trochę podobno tak było, że było, ej Pit, musimy pogadać. Nara. Tam są drzwi, proszę wyjdź. I wszyscy, o nie, Pit, nie, tak na w szkole.
Czyli Peeta jednak ktoś lubił. Ktoś Peeta lubił, tylko nie Beatlesi. Tylko nie zespół. W ten oto sposób w 1962 roku wydali swój pierwszy singiel Love Me Do, który stał się niemałym albo i małym hitem. I to można powiedzieć, że na scenie muzycznej umiejscowiło pionek o nazwie Beatles tuż po środku. Super. Tak. W 1963 roku przyszła fala, której już się nie dało zatrzymać. Beatlemania. Goście wydali pierwszy singiel w 1962 roku. W 1963 roku już każda gąska wiedziała gdzie się kląska. Już każda gąska miała wybranego, ulubionego członka zespołu. Dziewczyny mdlające na lotniskach, koncerty ledwo słyszalne przez krzyki fanek, prasa, która nie wiedziała w ogóle czy ich kochać, czy się ich bać.
Wiemy, że pośród naszych słuchaczy jest wielu na pewno fanów K-popu. To słuchajcie Beatlesi zdecydowanie otworzyli wrota dla wszystkich przyszłych Boys Bandów, Girls Bandów i nie tylko. To był pierwszy Boys Band, gdzie laski rzucały staniki na scenę. To nie był Elvis, który był sam. To był cały zespół, gdzie wybierałaś sobie swojego ulubionego wśród tego, który jest najbardziej śmieszny i charyzmatyczny, a może wolisz tego, który jest cichy i tajemniczy, a może tego, Który tak naprawdę jest super romantyczny i tak dalej. Tak było. Klaudia nie kłamie. I w 64 roku Beatlesi dotarli do Stanów Zjednoczonych. I to już nie była fala. To już było tsunami. To było coś, co zalało cały świat. Nie dało się zatrzymać. To był zespół, który jak mówił, że robi trasę koncertową na cały świat, to to nie była tylko Azja i Stany, tylko to był cały świat dosłownie.
Media szalały, tylko nie wiedziały co z tym zrobić, więc media z jednej strony chciały wejść na tą falę i chciały z niej korzystać, ale nie wiedziały czy powinny się tego jakby bać i się przed tym wystrzegać, no bo w tamtych czasach jak nagle się zrobi taki szum wokół kogoś, to nie wiadomo czy to pójdzie w dobrym kierunku. I jeszcze masz młodych łebków, którzy grają kociom muzykę. I nie wiesz czy... Zresztą media zawsze mają tak, że jak czymś się interesują nastolatki, to trzeba to w ogóle z buta potraktować, wyśmiać, powiedzieć, że w ogóle... To to gówno. Dokładnie. Za moich czasów to była muzyka. Panie, to to gówno, co ja będę mówił, nie? Ale teraz Beatlesi najlepsi. Ale to doprowadziło do takiego stanu, że dziennikarze prześcigali się w zdobywaniu najbardziej dziwnych zdjęć Beatlesów. Próbowali przez okna, próbowali się płotami, cokolwiek, byleby też być częścią tej fali Beatlesomanii.
Prowadzono tony wywiadów z gwiazdami i każdy chciał się załapać na tą siłę. Jakby każdy chciał, jak ktoś powiedział, będę miał wywiad z Beatlesami, to było, jesteś gość. Ty już nie jesteś tam z gazetki Gość Niedzielny, ty jesteś Niedzielnym Gościem. Tak. Sprzedaż płyt biła rekordy, co było też niesamowite, bo dochodziło do takiego stanu, że jak się pojawiała ich nowa płyta, to obsługa wynosiła wtedy jeszcze płyty winylowe, wynosiła i zanim doszła do półki, gdzie to miało leżeć, to już wszyscy zabrali, już nie było płyt, dosłownie. I podobno koncerty były tak zakłuszane przez wszystkich fanów, że sami Beatlesi mówili, że nie słyszeli co grają. Że grali trochę z pamięci, licząc na to, że grają dokładnie to samo. W 64 roku Beatlesi zjawili się w Ed Sullivan Show.
I dla mnie, zupełnie szczerze, ramy czasowe są tak crazy, że nie mogę tego objąć umysłem, że oni wydali pierwszy single w 62, 64 są już generalnie największymi gwiazdami świata. W 64 zatrzymali całą Amerykę, bo pojawili się na Ed Sullivan Show, co ściągnęło przed telewizory 73 miliony widzów, że dosłownie cała Ameryka stanęła na tą godzinę. Żeby oglądać jak grają Beatlesi. Jak rozmawiają i później jak grają Beatlesi. Do tego stopnia doszło. Oczywiście pojawiły się głosy, że to już był w tym momencie fanatyzm i że mocy tego zespołu się nie powstrzyma. I też się mówi o tym, że nigdy wcześniej nie było takiej kapeli, która wołała takie show. I mówi się, nie wiem na ile to jest prawda, że już nigdy nie będzie takiej kapeli. Że nikt nie będzie w stanie przebić takiego poziomu popularności.
Jak chłopaki szli do fryzjera, a widziałaś jaką mieli burzę włosów. No kurde. Te włosy trzeba było ogarniać. To był garnek pierwsza klasa. Dosłownie ogarniać na zasadzie, że robić garnek. Dokładnie. Ich głowy były pierwowzorem garnków, które teraz sprzedają wam ci ludzie chodzący od domu do domu. Tak, tak. I jak szli do fryzjera, któryś z nich, to fryzjer musiał się zamykać, zabarykadować kratami, ponieważ podobno ludzie się wbijali do tego fryzjera, włamywali, żeby kraść worki z włosami, żeby mieć pukiel włosów Beatlesów. Podobno do tej pory czasami na aukcjach się pojawiają dalej włosy z tamtych czasów Beatlesów. Kocham. Absolutnie kocham. I od tamtej pory już nie było. 64 rok? Szła lawina, nie? Wyobraź sobie, tak jak powiedziałaś, ramy czasowe. 62, goście zmienili perkusistę w sierpniu, po czym wydali singiel.
Jak mówisz, że John Lennon coraz bardziej odpływał w stronę Yoko Ono, to mi się przypomina chyba najbardziej kultowy występ Beatlesów z Chuckiem Berrym, którzy grają piosenkę, a ona wtedy... Oczywiście to jest sztuka, żeby nie było. To jest sztuka. Ja się nie wyśmiewam, mówię tylko, że jest kultowy występ. Pod końcówkę lat 60-tych Beatlesi to już nie było czterech chłopaków z menadżerem, z gitarami, tylko to była ogromna korporacja. I jak to w korporacji się pojawia, pojawiły się awantury, napięcia, każdy chciał co innego robić, więc co było, to było. W 69 roku wyszedł album Abbey Road. Który chyba każdy zna. Wydaje mi się, że nawet największy ignorant muzyczny schowany pod kamieniem będzie znał okładkę tej płyty, gdzie widzimy czterech Beatlesów idących w jednym kierunku przez przejścia dla pieszych po słynnej Abbey Road.
Zgadza się. I to był też ostatni raz, kiedy cały zespół był razem w studio. Dlatego mówię, że to był ostatni, kiedy oficjalnie nagrano razem. Który to był rok? Przypomnij. 69. No to chłopaki nie za długo się wytrzymali. To co do mnie dotarło, bo zawsze się tak mówi Beatlesi, od tamtych lat przecież do teraz się o nich mówi. To siedem lat tak naprawdę, kiedy zespół powstał i się wypalił szybciutko. Najjaśniejsze gwiazdy palą się najkrócej. Czy coś takiego. A dokładnie w 70 roku, czyli niewiele później, bo niecały rok później, został wydany ostatni album Let It Be, który pewnie też jest każdemu znany.
I ten album był nagrany wcześniej, bo Abbey Road zostało wydane w 69. A ten album leżał na półce u producenta i tak się kurzył i tak w sumie nie było czasu, żeby go dokończyć, bo się spinali chłopaki i było co było. John Lennon już wtedy eksperymentował swoim życiem z Yoko Ono i nie tylko z tym eksperymentował, moi drodzy, jeżeli wiecie o co mi chodzi. George zaczyna stawiać na swoim, już nie jest młodzikiem, bo on zawsze też się trochę zmagał z tym takim poczuciem, że jest najmłodszy w całym zespole, że ma 8 lat dokładnie, do końca miał 8 lat. I on dopiero wtedy też zaczął mówić, ej chłopaki, nie, ja już nie jestem, ja chcę zacząć tworzyć swoje rzeczy. I dużo utworów, które on stworzył, było naprawdę uznawanych za dobre, bo utwory tak jak Something, Here Comes the Sun, to są jego utwory.
Ja słyszałam ploty a propos zjawiania się na próbie, że taka atmosfera napięta była również dlatego, że John Lennon wszędzie chodził z Yoko Ono i zespół ponoć jej nie lubił, ale może to są ploty. Czyli można powiedzieć, że Beatlesi upadli przez Yoko Ono i przez Peeta? No zawsze były takie opinie. Dlaczego Yoko się nie mogła zejść z Peetem i oni by sobie tam Bo ono. No taka jest prawda. I podobno, to też jest plotka, nie wiem na ile jest potwierdzona, ale ostatni raz jak cały zespół zjawił się w studio. Ostatni, ostatni. I wtedy zrobili to zdjęcie na Abbey Road. To było w ogóle ostatnie wspólne zdjęcie i spotkanie. Podobno. Niesamowite. Nie wiem na ile to jest prawda, ale tak się mówi. A teraz cofnijmy się o kilka lat w czasie.
Prowadzący Razgib początkowo obśmiał ten temat, ale wraz ze słuchaczem, do którego udało im się oddzwonić, bo wtedy nie było żadnego RODO, GDPR, mieli do niego numer, mieli jego adres, wiedzieli gdzie jego rodzice mieszkają. Mieli zdjęcie, rozsyłali po ludziach. Dokładnie. Oddzwonili do niego. Wszyscy czekali tylko na ten moment. Tak. I okazało się, że to nie był taki niszowy temat, że dużo ludzi się tego dopatrywało. Dwa dni później, 14 października 69 roku, studencka gazeta The Michigan Daily publikuje artykuł z tytułem McCartney dead.
I mamy również dowody. Pamiętasz, co ci mówiłem o gitarze basowej Paula? Tak. Że co? Że grał leworęcznie na Hoffmanie. Tak, więc była leworęczna. Tak. Zaraz przejdziemy do okładki płyty Abbey Road, która jest właśnie takim, można powiedzieć, punktem zaczepienia tej teorii. I tam spojrzysz na dłoń. Tym razem nie lewą, ale prawą Paula. Dobra, zobaczymy. Efektem czego tych wszystkich plotek ludzie zaczęli jeszcze bardziej masowo słuchać płyt Beatlesów, ale na odwrót. O, czyli słynne odsłuchiwanie piosenek. Dopatrzono się, albo dosłuchano, że tak powiem, że jak puścisz piosenkę od tyłu, tam są ukryte informacje.
Czy to Beatlesi, Beatle, Claudia, to jest tutaj uzaszyte. Aha, nie żyje. Na rejestracji jest napisane 28 if. Ponieważ gdyby żył, to tego dnia miałby 28 lat. Tego dnia czy tego roku? Tego roku, tego roku. W momencie zrobienia tego zdjęcia 28 if, gdyby żył. I zaprzecz temu, zaprzecz temu. No nie da się, Paul McCartney nie żyje, bo rejestracja. Przejdźmy do kolejnej okładki, bo myślisz, że niejedna okładka nie może o wszystkim świadczyć. I tą okładkę znam, kojarzę i właśnie kojarzę ją z tą teorią, dlatego że słyszałam, zaraz mi powiesz, czy to jest kwestia tego, że to wygląda jak taki właśnie pogrzeb i jak orkiestra żałobników.
Ale to jest, bo to jest pogrzeb. 67 rok. Rok po tym, jak zmarł. Rok po tym. Przeszli swoją żałobę. Postanowili odprawić mu pogrzeb. I widzać, że są sami najważniejsi. Najważniejsi przyszli na cmentarz pożegnać się z Paulem. I teraz tak, Paul trzyma instrument inaczej niż cała reszta. Ponieważ wszyscy trzymają prawą ręką pod pachą. Jak żołnierz trzymający karabin na pogrzebie, on jako jedyny trzyma klarnet w inny sposób. No a jak masz klarnet trzymać? Przed Beatlesami ułożony jest z kwiatów napis. Rzekomo ma przypominać słowo albo Paul, albo OPD. Przecież tu jest napisane Beatles. Chodzi o żółty. A dobra, żółty. Tu jest podobno napisane Paul.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Dziś zgłębimy najsłynniejszą teorię w świecie muzyki - Paul McCartney nie żyje!
Taka informacja obiegła świat w późnych lata 60-tych. Postanowiliśmy sprawdzić skąd takie informacje wyszły i przyjrzeć się wszystkim dowodom w wyżej opisanej sprawie.
Ale nie przedłużamy, odpalajcie Żółte Napisy i otwórzcie oczy!
***
ZOSTAŃ PATRONEM: patronite.pl/zoltenapisy
INSTAGRAM / TIKTOK: para.absurdu
YOUTUBE: @ParaAbsurdu