Mentionsy Mentionsy
Żółte Napisy
Żółte Napisy

#6 Paul McCartney NIE żyje?

21.11.2025 ·1 godz 7 min

Dziś zgłębimy najsłynniejszą teorię w świecie muzyki - Paul McCartney nie żyje!Taka informacja obiegła świat w późnych lata 60-tych. Postanowiliśmy sprawdzić skąd takie informacje wyszły i przyjrzeć się wszystkim dowodom w wyżej opisanej sprawie.Ale nie przedłużamy, odpalajcie Żółte Napisy i otwórzcie oczy!***ZOSTAŃ PATRONEM: patronite.pl/zoltenapisyINSTAGRAM / TIKTOK: para.absurduYOUTUBE: @ParaAbsurdu

Jak myślisz, co grają Beatlesi? Beatlesi grają rock'n'rolla, rock i pop. To ja teraz wam przedstawię czterech członków. Mogę ja spróbować? Dobra, zobaczymy czy pamiętam. Oczywiście Paul McCartney, John Lennon, Ringo Starr i... Ten, który, czekaj, na końcu, Harrison, nie. No nie Harrison Ford. Ale blisko. Ale blisko. No. Zawsze go zapominam. Kolejna litera w alfabecie. Nikt o nim nie pamięta. Jak masz Ford, to kolejna litera w alfabecie? Gord. George. Tak, pięknie. I George. Więc tak, mamy Johna Lenona, którego prawdopodobnie każdy zna, bo joko ono, nie?

Zdarzyło mu się nawet Ringostara zastępować na perkusji. Ringostar stwierdził, że na próby nie przyjdzie. Człowiek orkiestra. Człowiek orkiestra, dokładnie. I był zawsze na leworęcznym Hoffmanie. To jest swoją drogą ważna informacja, że on grał na leworęcznym Hoffmanie, ale zapamiętajcie sobie. Co to jest Hoffman? Czy to jest bas? Bas chyba, przepraszam. Wydaje mi się, że to jest bas. Ale pamiętaj, leworęczny. W razie w, bas jest gitarą, tylko basową, więc nie myliły się. Ja wiem, ale zaraz coś powiesz. Shut the fuck up, ok? Dokładnie, nie wiemy. Później mamy Georgia Harrisona. Który był gitarzystą. On był takim głównym gitarzystą, ale był zarazem wirtuozem gitary. I był najmłodszym z całej paczki. No i później mamy Ringo Stara, a właściwie Richard Starkey. I on był takim sercem i rytmem całej maszyny.

Był perkusistą. No to już na 4 chłopaków. Z tego co wiem, to Paul McCartney zawsze był uważany za najprzystojniejszego Beatlesa. Na równi czasami z Johnem, ale jednak on się wybijał i to jego plakaty miały dziewczyny. Wszystkich czterech mieli plakaty. Proszę cię. Myślisz, że to jest zawsze jakiś jeden w zespole, którego nikt nie lubi? Harrison Gord. Nie, myślę akurat tutaj, jeżeli mogę sobie pozwolić na taką bardzo subiektywną ocenę, to ja myślę, że niestety Ringo Starr był najmniej wyględny. To prawda, zgadzam się. Widziałam zdjęcia Ringo Stara i stwierdziłam, że to nie jest mój styl. Chociaż im starszy, tym lepiej wyglądał, muszę przyznać. Bo jego wąs coraz bardziej dostojny i taki bujny się robił. On chyba oprócz Paula jest jedynym jeszcze żyjącym członkiem The Beatles.

Bo jak wiemy Beatlesi powstali dlatego. Myślę, że ktoś w 57 roku siedział i mówił, ty Polacy tego nie wymówią. Polacy tego nie wymówią, musimy zmienić nazwę zespołu. No właśnie, to kiedy to było? Poczekaj, poczekaj. Do tego zmierzamy. Jeszcze dwóch gości tam potrzeba. Jesteśmy w połowie drogi powstawania, jakby dopiero Avengersi się asemblują. Ja bardzo jestem ciekawa, jak Ringo Starr dołączył do zespołu. Mamy Hulka, Johna Lemona. Mamy Kapitana Amerykę, czyli Paula McCartnona. Najmłodszy. George Harrison. Spiderman. W sumie trochę. Dobrze, dobrze. Tak, Spiderman, czyli George Harrison. To czekaj, ten miał 17, ten 15, to ile ten miał? Osiem? Trzy, Klaudia, trzy. Miał 14. 14 lat, tak. Dołączył do zespołu niewiele później.

Był młodszy, ale był już cholernie utalentowany. I już w tym wieku, w wieku 14 lat uznawano, że gra na gitarze lepiej niż połowa Liverpoolu. To był gość, to był dzieciak, nie? To było prodigy. I on pójdzie na ruch. To nawet nie jest Prodigy, nie? Jak nie? A tak jest? Tak mi się wydaje, że to było to. Dobra. I teraz tak. To był ziomek Paula z autobusu do szkoły. Wyobraź sobie Liverpool, zademione uliczki i czerwone autobusy, dwupiętrowe. I masz w tym autobusie Paula, który siedzi właśnie z młodym Georgem i już sobie rozmawiają o swoich ulubionych zespołach, o muzyce i Paula mówi, ty no, to jest ziomek. Ja go chcę. Biorę go. Ja go chcę. Ale musiał przekonać 17-letniego narwanego Johna Lenona do tego pomysłu. Który jak wiemy był divą? Był divą i uważał, że czternastolatek?

No nie no. Ja? Dobra Klaudia, czy ty mając siedemnaście lat, czy ty byś się zadowalasz czternastolatkiem? Uwielbiam to. Paul, piętnaście. No jeszcze, umówmy się. Piętnaście przez legalizm. Nie no, przepraszam, że mi się to zabrzmiało. Nie, to dzieciak, proszę Cię, nie ma szans. Ale zupełnie szczerze, jak ja miałem 17 lat i do mnie 14-latek podchodził... Jak ja miałam 17 lat, to kolega młodszy o 2 miesiące był dla mnie dzieckiem. No właśnie, no właśnie. Tego się trzymajmy, nie? Ale Paul był tak bardzo na to zdecydowany, że powiedział daj mu szansę. No i John powiedział okej, ale musimy to zrobić z nienacka. Za szkołą, przy kontenerach, nie? Nie. Ale to było tak, że George jedzie sobie do szkoły, albo ze szkoły, już nie pamiętam, chyba ze szkoły.

Super. Sorry. Zagraj mi to. Masz 14 lat. Co w Ciebie jak masz 14 lat, to zagraj. I John powiedział, OK Morto, zagrałeś w autobusie, bilet Ci zostawiamy i jedziesz dalej z nami. Jedziesz z nami i w ten sposób do zespołu The Quarrymen dołączył trzeci członek. Jaki? Ringo Stark. Nie, George Ford. George Harrison. Tak. Dobra. I od tamtej pory zespół działał sobie wspólnie. W 1960 roku pojechali koncertować do Hamburga. O tym ci już wcześniej mówiłem. Ale mówiłeś, że wtedy w pełnym składzie. To gdzie jest Ringo? Poczekaj, poczekaj, poczekaj. Bo tam w 1960 w Hamburgu po raz pierwszy podobno pojawili się pod szyldem The Beatles. Johnny and the Moondogs Long John and the Silver Beetles

I jakby nasi już wtedy Beatlesi i Ringo Starr już się gdzieś tam wymijali na scenach. Czasami sobie coś podżemowali razem, czasami pionę sobie zbili, marmuradowali. Papierosik pod kontenerem. Dokładnie tak było, nie? I w 1962 roku Beatlesi dostali propozycję nagrania pierwszego singla, ale producent George Martin nie był zachwycony grą Peeta na pirkusji. Oooo, i powiedział macie znaleźć nowego prognozista. Powiedział, no nie, w ten sposób tego nie nagramy. I John Lennon wraz z ekipą powiedzieli, okej, baj. Pit, nara. Ale trochę podobno tak było, że było, ej Pit, musimy pogadać. Nara. Tam są drzwi, proszę wyjdź. I wszyscy, o nie, Pit, nie, tak na w szkole.

I ten album był nagrany wcześniej, bo Abbey Road zostało wydane w 69. A ten album leżał na półce u producenta i tak się kurzył i tak w sumie nie było czasu, żeby go dokończyć, bo się spinali chłopaki i było co było. John Lennon już wtedy eksperymentował swoim życiem z Yoko Ono i nie tylko z tym eksperymentował, moi drodzy, jeżeli wiecie o co mi chodzi. George zaczyna stawiać na swoim, już nie jest młodzikiem, bo on zawsze też się trochę zmagał z tym takim poczuciem, że jest najmłodszy w całym zespole, że ma 8 lat dokładnie, do końca miał 8 lat. I on dopiero wtedy też zaczął mówić, ej chłopaki, nie, ja już nie jestem, ja chcę zacząć tworzyć swoje rzeczy. I dużo utworów, które on stworzył, było naprawdę uznawanych za dobre, bo utwory tak jak Something, Here Comes the Sun, to są jego utwory.

To też mam przygotowane. Swoją drogą, chcę tylko powiedzieć, że miałem taki mindfuck, nigdy nie słuchajcie żadnej muzyki od tyłu. To ja czułem, jakby szatan szeptał mi do łóżka, dziś zajmę się twoją Kakaową dziurką, no. Dobrze, no. Oczywiście każdy fan był detektywem, każdy fan czegoś się dopatrzył. Mam nadzieję, że my też się tego dopatrzymy, bo ja starałem się. Być może ty będziesz miała lepsze oko. To dawaj. Zacznijmy od okładki Abbey Road. Tak. Okładka z 69 roku. Jak już ustaliliśmy, mamy czterech gości. Tak. John, perkusista Ringo, Paul, I George Ford. Dokładnie, no tak. To co pierwsze, co mi się rzuca w oczy, to oczywiście to, że Paul nie ma butów. Cała reszta ma buty, nawet największy hippie z John Lennon ma buty. I teraz tak, w Hollywood, jak pokazujesz nieboszczyka, zwykle pokazujesz jego stopki, na których jest zawieszony... Tak, czyli rozumiem, że bose stopy, równa się nie żyje.

Więc to są dowody, które spojrzymy na niego. Dobra, czekaj, czekaj, no to są dowody, ale tak, ten biały, ten czarny, ten bosy, a ten, rozumiem, Justin Timberlake cały w dżinsie. Nie, nie, nie, hola, hola. George zamyka stawkę w dżinsie. Niby grabarz od brudnej roboty. To jest ten, wiesz, jak już się pogrzeb skończy, wszyscy rzucą tą grudkę ziemi, kwiatuszka, to później przychodzi ten grabarz, który już nie musi wyglądać ładnie w garniaku, tylko to jest ten gość, który się może ubrudzić. Powiem Ci tak, do tej pory patrzyłam i mówię, nie, coś mi tu nie siedzi, ale jak zobaczyłam Harrisona Forda w jeansie, stwierdzam, przekonali mnie. To jest prawdziwa teoria. To teraz kolejna rzecz. Spójrz na białego Beetla z tyłu po lewej. Muszę przybliżyć, to pewnie jest kwestia jakiejś rejestracji. Tak, po pierwsze, to jest biały Volkswagen Beetle.

Ci, co wiedzą, to wiedzą. I tego się trzymajmy. 67 rok, bo nie myśl, że ja tutaj skończyłem. Nie myśl, że tu sygnały się skończyły. Znowu rok po śmierci Paula. Tak, Beatlesi już mieli dość trójka, czyli Ringo, John oraz Harrison Ford. Oczywiście. Harrison Gord, pamiętajmy. Mieli dość kłamania. I wypuszczając płytę Magical Mystery Tour, która również była z tego co pamiętam musicalem, w sensie taką długą opowieścią, była też wydana z komiksem albo z taką ilustrowaną książką. To co jest ważne, podczas gdy reszta Beatlesów trzyma czerwone róże, Paul jaki ma kolor róży?

Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.