Mentionsy Mentionsy
Żółte Napisy
Żółte Napisy

#6 Paul McCartney NIE żyje?

21.11.2025 ·1 godz 7 min

Dziś zgłębimy najsłynniejszą teorię w świecie muzyki - Paul McCartney nie żyje!Taka informacja obiegła świat w późnych lata 60-tych. Postanowiliśmy sprawdzić skąd takie informacje wyszły i przyjrzeć się wszystkim dowodom w wyżej opisanej sprawie.Ale nie przedłużamy, odpalajcie Żółte Napisy i otwórzcie oczy!***ZOSTAŃ PATRONEM: patronite.pl/zoltenapisyINSTAGRAM / TIKTOK: para.absurduYOUTUBE: @ParaAbsurdu

Jak myślisz, co grają Beatlesi? Beatlesi grają rock'n'rolla, rock i pop. To ja teraz wam przedstawię czterech członków. Mogę ja spróbować? Dobra, zobaczymy czy pamiętam. Oczywiście Paul McCartney, John Lennon, Ringo Starr i... Ten, który, czekaj, na końcu, Harrison, nie. No nie Harrison Ford. Ale blisko. Ale blisko. No. Zawsze go zapominam. Kolejna litera w alfabecie. Nikt o nim nie pamięta. Jak masz Ford, to kolejna litera w alfabecie? Gord. George. Tak, pięknie. I George. Więc tak, mamy Johna Lenona, którego prawdopodobnie każdy zna, bo joko ono, nie?

Gdyby nie ono, to przecież gdyby nie ona, to by nie było Johna. Gdyby nie ono, no. I on był takim marzycielem i buntownikiem. On też jako pierwszy zaczął bardzo mocno eksperymentować, on był takim... Co się cieszysz? On założył też linię napojów John Lennon, czy jak gdzieś tam... John Lemon. Nie, to plotka akurat. A swoją drogą podobno Joko Ono pozwała firmę. Tak? John Lennon? Ono pozwało. Chyba jej się hajs zaczął kończyć i musiała nadrobić. I on był wokalistą. Później mamy Paula McCartneya. Paul McCartney grał na wszystkim. Począwszy od tego, że grał na nerwach chłopakom, to grał dosłownie na wszystkim. Grał na basie, na pianinie, na kiełbasie.

Chociaż, no właśnie, czy Paul McCartney żyje? Cieszę się, że pamiętasz o tym. Dobra, zacznijmy od takich wstępów, bo ja stwierdziłem, że podejdę do tego pobożu. Tak. Żebyśmy wszyscy wiedzieli, co tu się dzieje. Stwierdzili, że słuchają nas po prostu genzjetki. Tak. I muzyczni ignoranci nas słuchają. Tak. Zetki nas słuchają, no to muszę się dowiedzieć. A osoby, które wiedzą, jeżeli się gdzieś mylę, to jestem otwarty na waszą krytykę, dajcie znać, gdzie się pomyliłem. Starają się robić jak najbardziej dokładny research, ale też, żeby was nie zabić historią. W 1957 roku John Lennon, który miał wtedy 17 lat, czyli w którym roku się urodził? Czekaj, nie skupiłam się. Jeszcze raz. 17 lat? W 1957? A, czyli urodził się w czterdziestym.

No pięknie, no pięknie. No wspaniale. Widziałeś po moich oczach. Tam były te, jak w Matrixie, liczby przed oczami leciały. No ale dobra. Pięćdziesiąty siódmy rok. Nasz wspaniały John Lennon, który jeszcze wtedy nie ma swojej sieci napojów, ma zespół natomiast The Quarrymen. I grał na letnim festynie, na takich dożynkach letnich, w parafii świętego Piotra w Liverpoolu. O, jak wspaniale! Prawda? Siedemnastolatek, przyszedł ze swoją gitarą i zagrał. I podobno robił show. O! I teraz tak, w tłumie słuchającym Magica, Johna Lemona, znalazł się młody, utalentowany muzyk z ogromnym apetetem na tworzenie. Jak myślisz, kto to był? No to czekaj, ten go dostrzegł?

No bo to było tak, że tam na w tłumie się zjadł, nie? Nie, to czekaj. Rozumiem, że John Lennon stał na scenie i mówi, hmm, ten przystojniak. Coś czuje, że gra na wszystkim. No. Chodź, zagraj mi maleńki na wszystkim. Niestety John Lennon był bardzo charakternym chłopakiem. I on schodząc ze sceny mówi do swojego zespołu, jesteście bandą nieudaczników, nienawidzę was, nie chcę z wami już nigdy grać. Ej ty, przystojny, chcesz zagrać na kontrabasie? Trochę tak było. Ej ty, bo tam taki fajny chłopak był, nazywa się Paul i on gra na wszystkim, dosłownie stary, na wszystkim. Co mu dasz? On na tym zagra, nie? No i zostało mu wspomniane Johnowi Lennonowi o tym, że ma takiego geniusza i Lennon chciał sprawdzić zdolności Paula. I Paul, mając 15 lat... 15?

Mamy do czynienia z klasycznym rock'n'rollem. Nie wiadomo, czy on zrzynał od Elvisa, czy Elvis od niego. Niemniej jednak klasyczny rock'n'roll dobrze się słucha, przyjemnie. Podejrzewam, że jakby mi to piętnastolatek zagrał na kontrabasie, to bym była pod wrażeniem. I pewnie z tak głębokim głosem jeszcze śpiewał. Dokładnie. Tym John Lennon został rozwalony na łopatki. On tam leżał pod tą parafią św. Piotra Pawła, któregoś z nich. I mówił, zagraj mi piękne popmanie. Piękne polmanie. I dosłownie kilka tygodni później Paul był już częścią zespołu The Quarrymen. Więc 1957 rok, masz dwóch chłopaków, piętnastolatka Paula, siedemnastolatka Johna Lennona, połączyli się i stworzyli The Quarrymen. W którym momencie stwierdzili, że ta nazwa nie przejdzie w Polsce?

Bo jak wiemy Beatlesi powstali dlatego. Myślę, że ktoś w 57 roku siedział i mówił, ty Polacy tego nie wymówią. Polacy tego nie wymówią, musimy zmienić nazwę zespołu. No właśnie, to kiedy to było? Poczekaj, poczekaj. Do tego zmierzamy. Jeszcze dwóch gości tam potrzeba. Jesteśmy w połowie drogi powstawania, jakby dopiero Avengersi się asemblują. Ja bardzo jestem ciekawa, jak Ringo Starr dołączył do zespołu. Mamy Hulka, Johna Lemona. Mamy Kapitana Amerykę, czyli Paula McCartnona. Najmłodszy. George Harrison. Spiderman. W sumie trochę. Dobrze, dobrze. Tak, Spiderman, czyli George Harrison. To czekaj, ten miał 17, ten 15, to ile ten miał? Osiem? Trzy, Klaudia, trzy. Miał 14. 14 lat, tak. Dołączył do zespołu niewiele później.

Był młodszy, ale był już cholernie utalentowany. I już w tym wieku, w wieku 14 lat uznawano, że gra na gitarze lepiej niż połowa Liverpoolu. To był gość, to był dzieciak, nie? To było prodigy. I on pójdzie na ruch. To nawet nie jest Prodigy, nie? Jak nie? A tak jest? Tak mi się wydaje, że to było to. Dobra. I teraz tak. To był ziomek Paula z autobusu do szkoły. Wyobraź sobie Liverpool, zademione uliczki i czerwone autobusy, dwupiętrowe. I masz w tym autobusie Paula, który siedzi właśnie z młodym Georgem i już sobie rozmawiają o swoich ulubionych zespołach, o muzyce i Paula mówi, ty no, to jest ziomek. Ja go chcę. Biorę go. Ja go chcę. Ale musiał przekonać 17-letniego narwanego Johna Lenona do tego pomysłu. Który jak wiemy był divą? Był divą i uważał, że czternastolatek?

No nie no. Ja? Dobra Klaudia, czy ty mając siedemnaście lat, czy ty byś się zadowalasz czternastolatkiem? Uwielbiam to. Paul, piętnaście. No jeszcze, umówmy się. Piętnaście przez legalizm. Nie no, przepraszam, że mi się to zabrzmiało. Nie, to dzieciak, proszę Cię, nie ma szans. Ale zupełnie szczerze, jak ja miałem 17 lat i do mnie 14-latek podchodził... Jak ja miałam 17 lat, to kolega młodszy o 2 miesiące był dla mnie dzieckiem. No właśnie, no właśnie. Tego się trzymajmy, nie? Ale Paul był tak bardzo na to zdecydowany, że powiedział daj mu szansę. No i John powiedział okej, ale musimy to zrobić z nienacka. Za szkołą, przy kontenerach, nie? Nie. Ale to było tak, że George jedzie sobie do szkoły, albo ze szkoły, już nie pamiętam, chyba ze szkoły.

Z gitarą, wiesz, mam gitarę, mam autobus, mam też bilet, kanar już sprawdził, jedziemy autobusem. I nagle, wiesz, siedzi sobie na górze, romantycznie słuchał, a nie, to jeszcze nie było Walkmanów, tam jedzie z gramofonu, muzykę sobie nasłuchał. I nagle wchodzi dwóch gości, tam wiesz, schodzą. Wchodzi John Lennon, wchodzi Paul McCartney, mówi, ty, to on. Podeszli, wzięli go i mówi do niego John Lennon. Daj gitarę, daj samochód, żony nie daj. Nie, powiedział, jesteśmy w tym autobusie, tu i teraz, chcę usłyszeć jak grasz. Nie dali mu czasu na zastanowienie się. John powiedział, tu i teraz w tym autobusie, albo zagrasz, albo jedziesz dalej bez biletu. A ten wyciąga gitarę i gra co? A skąd wiedziałaś? Wyciągnął gitarę i zagrał coś, co było świeżynką w tamtych czasach. Co byś teraz zagrała? Taka świeżynka teraz. Zagrał coś z K-pop Demon Hunters.

Zagrał Soda Pop z K-pop Demon Hunters. Na gitarze kochani. To nie jest słabe. Pozwól, że ci puszczę co zagrał. To był kawałek Billa Justisa – Raunchy. Śmiem twierdzić, ale może się nie znam, że nie jest to super wymagający kawałek na gitarę, ale może robił do tego takie miny i taką charyzmę, że stwierdził i koleś jest dobry. Jakbyś posłuchała dłużej i dała się rozkręcić kawałkowi, każdemu polecam, to byś stwierdziła, ok, jak na 14-latka, który uczy się gdzieś tam z chemii, spisuje od kolegów zadania z matematyki, gra jeszcze takie rzeczy na gitarze.

Super. Sorry. Zagraj mi to. Masz 14 lat. Co w Ciebie jak masz 14 lat, to zagraj. I John powiedział, OK Morto, zagrałeś w autobusie, bilet Ci zostawiamy i jedziesz dalej z nami. Jedziesz z nami i w ten sposób do zespołu The Quarrymen dołączył trzeci członek. Jaki? Ringo Stark. Nie, George Ford. George Harrison. Tak. Dobra. I od tamtej pory zespół działał sobie wspólnie. W 1960 roku pojechali koncertować do Hamburga. O tym ci już wcześniej mówiłem. Ale mówiłeś, że wtedy w pełnym składzie. To gdzie jest Ringo? Poczekaj, poczekaj, poczekaj. Bo tam w 1960 w Hamburgu po raz pierwszy podobno pojawili się pod szyldem The Beatles. Johnny and the Moondogs Long John and the Silver Beetles

Long John. I wersja była jeszcze trzecia, The Silver Beetles. Więc jak widzisz, trochę udało mi się przekonać, John nie jesteś potrzebny w nazwie. Wystarczy, żebyś miał okrągłe okulary, które się będą odróżniać od nas wszystkich i damy radę. Dokładnie, tak. I wiosną 1960 roku pojawiły się pogłoski o zespole pod nazwą Beatles. Bytals. Przez A. B-E-A, ty ale sy. Bytals. Tak, z literką A, ponieważ miało to być połączenie słów bit i bytals. Bytals. Byt! Byt! Bytals. I do zespołu dołączył Ringo Starr, który miał 22 lata. Który w przeciwieństwie do nich nie miał talentu, nie grał na niczym, ale go po prostu wzięli.

Ty mordo, chodź, masz bęben, chodź. Dzień dobry, masz bęben. Nie. W 1962 roku dołączył do nich Inigo Stark, który był równolatkiem Johna Lennona, więc tutaj już nie było blokady wieku, więc gość ma w 1962 roku 22 lata. Zespół oczywiście, jak już wiemy, działał już wcześniej i ich perkusistą do tej pory był tak zwany Pete Beast. Ale on musi być wkurzony. Właśnie to jest najlepsze. Musiał być. I Pete nie był z nimi aż tak bardzo zżyty. Ringo już wtedy, w momencie jak oni już grali, już był znany w Liverpoolu jako jeden z lepszych parkusistów. Jakby to było tak, że na ośce wszyscy mówili parkusista, Ringo. Pete się nie pojawiał nigdzie. Pete był tym gościem, którego stawiali na bramce i mówili gruby na bramkę, ale to jestem parkusistą.

I jakby nasi już wtedy Beatlesi i Ringo Starr już się gdzieś tam wymijali na scenach. Czasami sobie coś podżemowali razem, czasami pionę sobie zbili, marmuradowali. Papierosik pod kontenerem. Dokładnie tak było, nie? I w 1962 roku Beatlesi dostali propozycję nagrania pierwszego singla, ale producent George Martin nie był zachwycony grą Peeta na pirkusji. Oooo, i powiedział macie znaleźć nowego prognozista. Powiedział, no nie, w ten sposób tego nie nagramy. I John Lennon wraz z ekipą powiedzieli, okej, baj. Pit, nara. Ale trochę podobno tak było, że było, ej Pit, musimy pogadać. Nara. Tam są drzwi, proszę wyjdź. I wszyscy, o nie, Pit, nie, tak na w szkole.

Czyli to wszystko była wina Peeta. Generalnie zmienili Peeta i wow. On ich wstrzymywał, ja nie będę nic mówić, ale tak to było. Klub hejterów Peeta. Ale trzeba pamiętać, Klaudia, że im wyżej się wznosisz, tym dalej upadasz. Czy jakoś tak, nie? Jak grałaś w Angry Birds, to widziałaś, jak się rzucała tą świnią, to ona im wyżej poleciała, tym dalej spadała, nie? Czy jakoś tak to było? Świnia się zbijała, ale tak, widzę, że ty nie grałeś, no. Pod koniec lat 60. w zespole zaczęło iskrzyć. John Lennon coraz bardziej odpływał w świat Yoko Ono. Dobra.

Jak mówisz, że John Lennon coraz bardziej odpływał w stronę Yoko Ono, to mi się przypomina chyba najbardziej kultowy występ Beatlesów z Chuckiem Berrym, którzy grają piosenkę, a ona wtedy... Oczywiście to jest sztuka, żeby nie było. To jest sztuka. Ja się nie wyśmiewam, mówię tylko, że jest kultowy występ. Pod końcówkę lat 60-tych Beatlesi to już nie było czterech chłopaków z menadżerem, z gitarami, tylko to była ogromna korporacja. I jak to w korporacji się pojawia, pojawiły się awantury, napięcia, każdy chciał co innego robić, więc co było, to było. W 69 roku wyszedł album Abbey Road. Który chyba każdy zna. Wydaje mi się, że nawet największy ignorant muzyczny schowany pod kamieniem będzie znał okładkę tej płyty, gdzie widzimy czterech Beatlesów idących w jednym kierunku przez przejścia dla pieszych po słynnej Abbey Road.

I ten album był nagrany wcześniej, bo Abbey Road zostało wydane w 69. A ten album leżał na półce u producenta i tak się kurzył i tak w sumie nie było czasu, żeby go dokończyć, bo się spinali chłopaki i było co było. John Lennon już wtedy eksperymentował swoim życiem z Yoko Ono i nie tylko z tym eksperymentował, moi drodzy, jeżeli wiecie o co mi chodzi. George zaczyna stawiać na swoim, już nie jest młodzikiem, bo on zawsze też się trochę zmagał z tym takim poczuciem, że jest najmłodszy w całym zespole, że ma 8 lat dokładnie, do końca miał 8 lat. I on dopiero wtedy też zaczął mówić, ej chłopaki, nie, ja już nie jestem, ja chcę zacząć tworzyć swoje rzeczy. I dużo utworów, które on stworzył, było naprawdę uznawanych za dobre, bo utwory tak jak Something, Here Comes the Sun, to są jego utwory.

Ja słyszałam ploty a propos zjawiania się na próbie, że taka atmosfera napięta była również dlatego, że John Lennon wszędzie chodził z Yoko Ono i zespół ponoć jej nie lubił, ale może to są ploty. Czyli można powiedzieć, że Beatlesi upadli przez Yoko Ono i przez Peeta? No zawsze były takie opinie. Dlaczego Yoko się nie mogła zejść z Peetem i oni by sobie tam Bo ono. No taka jest prawda. I podobno, to też jest plotka, nie wiem na ile jest potwierdzona, ale ostatni raz jak cały zespół zjawił się w studio. Ostatni, ostatni. I wtedy zrobili to zdjęcie na Abbey Road. To było w ogóle ostatnie wspólne zdjęcie i spotkanie. Podobno. Niesamowite. Nie wiem na ile to jest prawda, ale tak się mówi. A teraz cofnijmy się o kilka lat w czasie.

New evidence brought to light. Czyli McCartney nie żyje. Nowe dowody ujrzały światło dzienne. Dowody! Autorami tego artykułu są Fred Laboure i John Gray, którzy zebrali wszystkie informacje, do jakich mieli dostęp. Dorzucili coś od siebie i wypuścili artykuł, który można powiedzieć, że zsumował wszystko to, co usłyszano na tej antenie, co jeszcze ludzie dosłali im pocztą, co oni wygrzebali. Zrobili taki artykuł i zrobili z tego taką kulę śnieżną, że puścili ją z góry i ona nabrała rozpędu. To jest niesamowite, że w tamtych czasach, jak otworzyłeś gazetę i zobaczyłeś McCartney dead, to miałeś takie... Koleś naprawdę nie żyje. Bo w dzisiejszych czasach jesteś przyzwyczajony, że minimum raz w tygodniu na Twitterze uśmiercają jakąś inną wielką gwiazdę.

To też mam przygotowane. Swoją drogą, chcę tylko powiedzieć, że miałem taki mindfuck, nigdy nie słuchajcie żadnej muzyki od tyłu. To ja czułem, jakby szatan szeptał mi do łóżka, dziś zajmę się twoją Kakaową dziurką, no. Dobrze, no. Oczywiście każdy fan był detektywem, każdy fan czegoś się dopatrzył. Mam nadzieję, że my też się tego dopatrzymy, bo ja starałem się. Być może ty będziesz miała lepsze oko. To dawaj. Zacznijmy od okładki Abbey Road. Tak. Okładka z 69 roku. Jak już ustaliliśmy, mamy czterech gości. Tak. John, perkusista Ringo, Paul, I George Ford. Dokładnie, no tak. To co pierwsze, co mi się rzuca w oczy, to oczywiście to, że Paul nie ma butów. Cała reszta ma buty, nawet największy hippie z John Lennon ma buty. I teraz tak, w Hollywood, jak pokazujesz nieboszczyka, zwykle pokazujesz jego stopki, na których jest zawieszony... Tak, czyli rozumiem, że bose stopy, równa się nie żyje.

Równa się trup. Wow, ok. Również. Po pierwsze, John idzie jako pierwszy cały ubrany na biało, jako ksiądz prowadzący pogrzeb. Ringo idzie za nim cały na czarno jako typowy żałobnik albo grabarz. Jeszcze nie idzie podobno w rytmie, ale nie do końca rozumiem. Chyba chodzi o to, że wszyscy mają prawą nogę z tyłu, a on ma akurat lewą nogę z tyłu. A widzisz, oraz ma papierosa w prawej ręce, a on jest leworęczny. Czy ty, Claudia, na przykład jak bierzesz kubek, żeby się czegoś napić, to bierzesz go nie tą ręką, co chcesz, bierzesz tą, która jest twoją ręką silniejszą.

Ci, co wiedzą, to wiedzą. I tego się trzymajmy. 67 rok, bo nie myśl, że ja tutaj skończyłem. Nie myśl, że tu sygnały się skończyły. Znowu rok po śmierci Paula. Tak, Beatlesi już mieli dość trójka, czyli Ringo, John oraz Harrison Ford. Oczywiście. Harrison Gord, pamiętajmy. Mieli dość kłamania. I wypuszczając płytę Magical Mystery Tour, która również była z tego co pamiętam musicalem, w sensie taką długą opowieścią, była też wydana z komiksem albo z taką ilustrowaną książką. To co jest ważne, podczas gdy reszta Beatlesów trzyma czerwone róże, Paul jaki ma kolor róży?

Co go rozróżnia? Powiem, zwróć uwagę na nakrycie głowy. Nie, przepraszam, tu, tu masz, Paula. Mhm. No już chciałam powiedzieć czarna czapeczka, ale nie. Ma czerwony nos i ma... Jako jedyny ma czarne kwiaty na czapeczce. No i co? No, czarny kwiat, czarne kwiaty, on... Okej, ale na przykład John, z tego co widzę, ma czarne kwiaty na szacie. I to już nie jest problem. Dobra, on miał na czapce czarne kwiaty, okej? Okej, dobra, he dead. No. Kolejne. Paul siedzi za biurkiem. Sprawia wrażenie urzędnika. To jest to, co tutaj widzimy. Tak. Lub kogoś, kto został zdjęty z funkcji. Ale tabliczka podobna. Nie wiem, o której tabliczce mowa. Wydaje mi się, że o tej może chodzić. Tam jest napis I was. Mogący być odczytywany jako I was you albo I was. Że już mnie nie ma.

Jest jeszcze jeden utwór, Glass Onion, gdzie wprost Lennon mówi I podobno Walrus według spiskowców to jest symbol śmierci. Nie wiem wedle jakiej religii, ale faktycznie w tym utworze muzycznym Paul tak się mówi, że miał ubraną twarz jak się... lwa morskiego? I ma ubraną twarz lwa morskiego. I tam w utworze śpiewają, że o, jestem z Walrusem. Po czym jest a Walrus is a Paul. John się już wkurzył i mówi, dobra, daję wam już na tacy. Ja już tak, dokładnie, jakby jesteście ślepi.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.