#28 Wszystkie teorie spiskowe na temat Walta Disneya

I zaczynamy od Lucy Casello, która jest Śpiącą Królewną. Carpicciozo. Nie mogło być inaczej. Gdzie jest Nemo? Alive Color. Jesteś naszym Piotrusiem Panem. Xawery z Zuzią pozdrawiają foliówki. Oczywiście, zakochany Kundel. I Ola Szalczyk jest bianką z Bianki i Bernarda. Ale także chcielibyśmy podziękować naszym patronom z niższych progów, bo jesteście dla nas równie ważni, na przykład Maybe Be, naszej Bibiannie. Jesteś dla nas filmem, w głowie się nie mieści. Albo Inside Out. Tak jest. I chcielibyśmy Wam przepięknie podziękować za Wasze wsparcie, za to, co dla nas robicie i że doceniacie to, co my dla Was robimy. Jak chcecie dołączyć do patronów, to wiecie, co robić. Klikajcie w link w opisie, a my przechodzimy do podcastu. Miłego słuchania. Bye. Jeżeli słyszycie teraz bardzo dziwne dźwięki wystrzałów armaty, albo myszkę Miki, która mówi ooo konnichiwa.

Jakie są twoje wspomnienia z Disneyem z dzieciństwa? Czy to jest w ogóle firma, która gdzieś tam rzeczywiście zapisała się w historii twojego życia? Disney, nie wiem dlaczego, takie najbardziej wyraziste wspomnienie Disneya mam z Piotrusiem Panem. O, nie spodziewałam się. Nie wiem dlaczego, ale to, znaczy wiem, wydaje mi się, że dlatego, ponieważ mój wujek miał, on jest ode mnie niewiele starszy, one są ode mnie 5 lat starsze, miał wersję na VHS-ie, ci co nie wiedzą, młodsi, VHS to jest taka kaseta, gdzie się dawało takiego urządzenia. Urządzenia magicznego i z tego leciały filmy. I wtedy widzieliście na ekranie jak film leciał w tył. Dobra, nieważne. I mój wujek miał na VHSie Piotrusia Pana. To były w ogóle piękne czasy, ponieważ wtedy na kasetach VHS były również reklamy filmów, które się zbliżają.

Tak, tak było. Uwielbiałam te reklamy. Nie wiem po co, ponieważ po tygodniu to już było nieaktualne. Tak. To było tak, że ty oglądałaś trzy lata później tego Piotrusia Pana, a oni mówili, już w tym roku obejrzycie remake... Pocahontas. Tak, Pocahontas albo Kura Lwa. Jest takie, mordę, ja już oglądałem to trzy lata temu, what the fuck, moja czasoprzestrzeń się zakrzywiła. Ale pamiętam tego Piotrusia Pana też dlatego, że ja go oglądałem u mojego wujka z takim zapartym tchem i wtedy mój wujek we mnie również wytworzył arachnofobię, ponieważ on tego dnia, jak ja oglądałem Piotrusia Pana, wrócił z takim grubym, włochatym pająkiem z odpustu w kościele, który się u nas dział i ja siedziałem zapatrzony w tego Piotrusia Pana i on mi tego pająka rzucił pod nogi, jak siedziałem, I on był już na takiej ściskanej gruszce, że on skakał.