Muniek i IgorRock

Jest to taka pewna ikona lat dziewięćdziesiątych. Nie tylko, ale w sumie lat dziewięćdziesiątych. W sumie ikona ogólnie muzyki. Więc uznałem, że jest to naprawdę bardzo adekwatna osoba, żeby przekazać moim rówieśnikom ten bardzo ważny temat. Ale przepraszam Igor, ale tak z ciekawości, czy twoi rówieśnicy w ogóle wiedzą kim ja jestem? To znaczy, tak, jak rozmawiałem o tym z moimi znajomymi, to większość znała pana. Zrobił research. Znała, znała, tak. Niektórzy, znaczy, nie wiem, czy tak codziennie słuchają. Nie, nie, nie sądzę, tylko że mnie znają, to jest komplement, bo... Myślę, że tak. Myślę, że jak najbardziej. Zespół T-Love to zdecydowana większość z nas.

Tak? Tak. Wśród mojej grupy wiekowej. To mój syn ma 14 lat i zna T-Love. Pewnie dlatego, że puszczałaś mu. No tak, ale to z pokolenia na pokolenie. To też na jakiej muzyce też dzieciaki się wychowują. Fakt faktem, to co Igor powiedział, że gdzieś tam rodzice... Ale jak mówisz, że znają jego tam kumple czy koleżanki, no to jest dla mnie, dla takiego zespołu to jest wielki komplement i to nie mówię tutaj szczerze, naprawdę. Znaczy cieszy mnie to, bo dla zespołu takiego starego to jest w ogóle super, że ponadpokoleniowo i no... A mi pasujesz, znaczy twój głos mi pasuje do tego przekazu, do tego utworu.

Bardzo dawno temu, w latach 90-tych, po koncercie, pamiętam, we Wrocławiu przyszła do nas para bardzo ciężkich narkomanów, którzy wyszli z ćpania tej właśnie polskiej heroiny, która była zabójcza, tak zwanego kompotu, który zabijał ludzi w latach 80-tych poprzez słuchanie naszej muzyki. Ja mówię, gdyby nie T-Love, to wasza energia, ja mówię... Ale recenzja, nie? Warto jednak grać. Dla ludzi. Nie tylko, że to jest moja pasja, ale jak ktoś mi tak mówi, być może teraz, jak robimy ten podcast, słucha nas, nie wiem, z tego co wiem, sporo ludzi.