Muniek i IgorRock

że wiesz, to też się wiąże z całą strukturą społeczną, komuna, no wiesz, tak jak mówię, bieda, no praca raczej taka, że tam nie wiem, no czy mama, czy tata, no to tak od dziewiątej, czy tam nie wiem, od dziewiątej, czy od ósmej, moja mama w sklepie spożywczym do jakiejś tam godziny osiemnastej, tata... Z kolei od rana do piętnastej były te obiady. To było tak, że dzisiaj są te perspektywy, jest ten pracoholizm. Dużo mniej czasu mają rodzice, bo są w tempie i to już nawet nie chodzi o pazerność. pieniądza, ale na pewno dużo się kręci wokół tego, no bo każdy patrzy na innych i chce mieć też lepsze życie, bo jest pościg.

Chcieliśmy mieć jakiś tam sukces, tylko że sukces nie był taką miarą pieniędzy. Znaczy w ogóle słowo sukces w tym czasie komuny było takie no, że dziwnie powiem, ale lekko obciachowe. To znaczy nie dlatego, że nikt nie chciał być w mediach, bo te media, telewizja, no to była komunistyczna, to był w ogóle inny czas. No przecież teraz mamy w ogóle inną sytuację już. Nawet Nawet znam wielu ludzi z tej pierwszej fali hip-hopu, mówią o tych już klasycznych raperach typu Sokół czy Chłopaki z Molesty, to są moi koledzy, to oni mówią, że już...

Siedzą w... W domu, nie wiem, rzucają się ciastkami, czy tam po prostu gadają kompletne bzdury, a ludzie ich oglądają, znaczy bzdury, no nic istotnego. I potem oni nagle są biznesmenami, nie wiem, mają jakąś markę lodów, czy czegoś. Bardzo szybko też jest, tak jak mi mówił właśnie Sokół, że tak powiem klasyka polskiego rapu, że jest dużo pieniądza w tym wszystkim. Ja nie mam, nie patrzę nikomu do kieszeni. Ja się cieszę, jak ktoś ma sukces i na przykład to, że teraz polscy artyści sprzedają stadiony, to jest świetne. I to, że w Sanach na przykład młoda dziewczyna zaprosiła mnie jako gościa, to jest świetne, na Stadion Narodowy. I ja sukces, no to jest fajnie, tylko że z drugiej strony...