LEGENDA MARII OSYPKOWEJ
MIEJSCE AKCJI: GÓRNY ŚLĄSKMieszkanka Królewskiej Huty ginie w drodze do kościoła. Czy jej historia mogła być połączona z innymi podobnymi przypadkami w regionie? Materiał posiada charakter dokumentalno-historyczny. Wzbogacony o wątki sfabularyzowane, ma na celu przybliżyć obyczaje oraz prawo panujące w dwudziestoleciu międzywojennym.Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:Nowiny Raciborskie, 1902, R. 14, nr 36Polak, 1909, R. 5, nr 72Gazeta Robotnicza, 1901, R. 11, nr 51Gazeta Robotnicza, 1909, R. 19, nr 70Głos Śląski, 1903, R. 1, nr 186Głos Śląski, 1906, R. 4, nr 30Głos Śląski, 1906, R. 4, nr 31Gazeta Opolska, 1901, R. 12, nr 96Gazeta Opolska, 1902, R. 13, nr 26Gazeta Opolska, 1902, R. 13, nr 28Dziennik Śląski, 1902, R. 5, nr 28Dziennik Śląski, 1902, R. 5, nr 104Dziennik Śląski, 1903, R. 6, nr 225Nowiny Raciborskie, 1902, R. 14, nr 11Katolik, 1903, R. 36, nr 123Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US
Jego nazwisko pojawiało się już w prasie i w policyjnych dokumentach, jeszcze zanim powiązano go w ogóle ze sprawą Osypkowej. A jego wcześniejsze konflikty z prawem sprawiły, że w oczach opinii publicznej stał się naturalnym kandydatem na sprawcę mordu z katowickiej hałdy. Sopora był już zresztą podejrzany o inną zbrodnię. Chodziło o śmierć osiemnastoletniej Anny Rudzkiej z Królewskiej Huty. 25 listopada 1901 roku osiemnastoletnia Anna Rudzka wracała do domu po wykonaniu zadania, jakie dała jej matka. Miała przynieść z pobliskiego domu resztki jedzenia, tak zwane pomyje. Był to zwyczajny obowiązek, który wykonywała już wcześniej wielokrotnie.
Sprawa Marii Osypkowej. I choć były to dwie odrębne zbrodnie, to mieszkańcy i dziennikarze zaczęli je ze sobą łączyć. W naturalny sposób pojawiła się też teoria o jednym i tym samym sprawcym. O kimś, kto porusza się po regionie i atakuje kobiety pod osłoną mroku. Do tej narracji idealnie pasował Stefan Sopora, który, jak się okazało, był ostatnim podejrzanym w sprawie morderstwa Anny Rudzkiej. Ale nie powiem Wam, dlaczego akurat to jego uważano za najbardziej prawdopodobnego sprawcę, bowiem wątek nie został jakoś szczególnie rozwiniętym. Policja była jednak przekonana, że to właśnie Sopora jest odpowiedzialny za śmierć Anny Rudzkiej.
Sopora posunął się o krok dalej. Prasa odnotowała jego spektakularną ucieczkę z Lazaretu. Cytując Ta ucieczka, niemal filmowa, sprawiła, że jego nazwisko zaczęto łączyć z wizerunkiem człowieka niebezpiecznego, przebiegłego i zdesperowanego. No bo skoro uciekał, to musiał mieć coś na sumieniu, prawda? Gdyby nie miał nic do ukrycia, to po co by tak kombinował? To z kolei sprawiło, że gdy w roku 1902 na Załęskiej Hałdzie doszło do zabójstwa Osypkowej, podobnego do zabójstwa Rudzkiej, choć zdaje się, że trochę mniej brutalnego, to Sopora stawał się w oczach wielu idealnym podejrzanym.
Dlatego sprawca musiał się znaleźć, kimkolwiek by nie był. Nawet jeśli brakowało konkretów i nic nie wskazywało na to, by Sopora miał kiedykolwiek motyw czy chociażby znał ofiarę. Kilka miesięcy po zbrodni w Zabrzu zatrzymano pewnego mężczyznę. Zwrócił na siebie uwagę organów ścigania, ponieważ dopuścił się kradzieży gołębi. Mówił, że ma na nazwisko Wolf. Teoretycznie nie miał nic wspólnego ze sprawą osypkowej. Ale rzekomy Wolf udawał człowieka niespełna rozumu. Podobnie jak Sopora kilka miesięcy wcześniej, gdy był podejrzewany o zabójstwo Anny Rudzkiej. Okoliczności były tak podobne, że policjanci zaczęli podejrzewać, iż mają do czynienia z poszukiwanym krawcem, a podane przez niego nazwisko jest fałszywe.
Ucieczka z lazaretu, symulowanie szaleństwa, wcześniejsze podejrzenia o udział w innym zabójstwie, to wszystko budowało jego wizerunek jako osoby, którą łatwo podejrzewać. Jednak w sprawie Osypkowej brakowało tego, co kluczowe, realnych dowodów lub chociażby racjonalnego motywu. Sopora był włóczęgą i człowiekiem nieosadzonym w społeczeństwie, ale nie istniały tutaj żadne informacje świadczące o jego związku z ofiarą. Nawet nie wiadomo, czy przebywał w tym czasie w okolicy. Ostatecznie wątek Sopory stopniowo wygasł. Mimo intensywnych poszukiwań i głośnej obecności jego nazwiska w prasie, nie znaleziono żadnych faktów, które pozwoliłyby uznać go za sprawcę.
W każdym razie efekt był taki, że na męża Osypkowej, chociaż ostatecznie mężczyzna został przecież oczyszczony z wszelkich podejrzeń, spoglądano z lekką nutą podejrzliwości. Bo a nóż w tej plotce było jakieś ziarno prawdy. W 1908 roku pojawiła się następna pogłoska mówiąca o ujęciu rzekomego mordercy Osypkowej. Zainteresowanie znów wzrosło. I tym razem rzeczywiście akurat zatrzymano pewnego mężczyznę. Oskarżyła go jego własna żona. Ale jak łatwo się spodziewać i tym razem do przełomu nie doszło. Szybko wyszło na jaw, że kobieta działała motywowana z zemstą.
Paulina S. twierdziła, że sprawcą zbrodni był jej mąż, który w roku 1902, czyli wtedy, kiedy dokonano morderstwa na Osypkowej, pracował przy naprawie torów na odcinku między Katowicami a Ligotą, czyli w pobliżu miejsca, w którym doszło do zabójstwa. Paulina S. twierdziła, że jej mąż wielokrotnie opowiadał jej o tym, jak zamordował Osypkową, a szczegóły, które przekazywał, zawarła w liście. I odpowiadały one stanowi faktycznemu. Jak jednak ujawniono, Paulina S. była w trakcie sprawy rozwodowej. Oskarżała męża o przemoc i znęcanie się. Niewykluczone, że oskarżyła męża, by uwiarygodnić swoją wersję dotyczącą jego agresywnego zachowania.
To stawiało pod znakiem zapytania jej motywację i rzetelność. Mimo to prokuratura w Bytomiu potraktowała list poważnie i wszczęła ponowne dochodzenie. Przez pewien czas w regionie krążyły pogłoski, że to właśnie ten wyczekiwany przełom. ale i tym razem nadzieje na rozwiązanie sprawy okazały się płonne. Wkrótce policja poinformowała opinię publiczną, że dokładna analiza wykazała, iż mąż Pauliny S. nie miał nic wspólnego ze sprawą. Gdy w 1918 roku sprawa Marii Osypkowej wróciła do gazet, od jej śmierci minęło już 16 lat. Od dawna nie pojawiły się już żadne nowe tropy ani poszlaki.
Nie pojawiły się żadne dowody, żadne relacje świadków, żadne informacje, które mogłyby wskazać męża jako sprawca. Ot, ktoś sobie przypomniał o nierozwiązanej sprawie z regionu i stwierdził, że może przypomni o sprawie. No i przypomniał. Był to ostatni moment, w którym sprawa Osypkowej pojawiła się w gazetach. Po sprostowaniu doniesień o wyznaniu na łożu śmierci temat zniknął z przestrzeni publicznej. Wojna dobiegła końca, region wchodził w okres politycznych zmian, a stare kryminalne zagadki ustępowały miejsca nowym problemom i wyzwaniom. Tym samym rok 1918 nie tylko nie przyniósł rozwiązania, ale ostatecznie przypieczętował los sprawy jako nierozwiązanej.
Po tej całej fali nieporozumień i błędnych artykułów nikt już nigdy nie próbował je rozwikłać. Ani Wymiar Sprawiedliwości, ani prasa. Morderstwo Osypkowej na zawsze pozostało w sferze lokalnych tajemnic. Kto więc odpowiadał za zbrodnie? Tak jak i w wielu innych podobnych przypadkach nierozwiązanych zbrodni, to wokół sprawy narosło wiele plotek i niepotwierdzonych teorii. Jedna z nich mówi o sprawcy bądź grupie sprawców, którzy grasowali na terenie Górnego Śląska i polowali na kobiety. Skąd w ogóle taki pomysł? Chociażby stąd, że dwa lata po zabójstwie Rudzkiej i półtora roku po zabójstwie Osypkowej, na przełomie września i października 1903 roku doszło do kolejnej napaści.
Czy sprawy mogły być ze sobą połączone? Czy była to kolejna plotka? Mimo szeroko zakrojonych poszukiwań nigdy nie ustalono, czy napastnik był jeden, czy było ich kilku. Nie ustalono, czy atak z 1903 roku miał związek ze sprawą ruskiej, ani czy obie te sprawy łączyła osoba Stefana Sopory. Policja nie była w stanie tego stwierdzić. Z biegiem czasu sprawa ludzkiej, sprawa osypkowej i sprawa z 1903 roku pozostały bez rozwiązania. A wy jak myślicie? Czy rzeczywiście istniała szansa, że na terenie Śląska mógł działać nizany sprawca atakujący kobiety? Czy społeczeństwo po prostu połączyło niezwiązane ze sobą zbrodnie?
A może rzeczywiście sprawcą mordu na Osypkowej był jej własny mąż? Tylko udało mu się uniknąć sprawiedliwości. Marcie, Ewie, Magdzie i Danielowi serdecznie dziękuję za postawione wirtualne kawy. Możecie być pewni, że tworząc ten materiał, a i tworząc kilka kolejnych, wypiję wasze zdrowie. Jeżeli wy również chcielibyście podziękować mi za moją pracę i chcielibyście wesprzeć rozwój kanału, to możecie to zrobić klikając przycisk super podziękowania lub dołączyć do osób wspierających kanał. Jednym z przysługujących bonusów jest chociażby możliwość zagłosowania w ankiecie, w której wraz z innymi wspierającymi będziecie mogli wybrać temat jednego z odcinków. A ja dziękuję za wysłuchanie dzisiejszej historii i mam nadzieję, że usłyszymy się wkrótce.
Pokazano wszystkie 12 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
MIEJSCE AKCJI: GÓRNY ŚLĄSKMieszkanka Królewskiej Huty ginie w drodze do kościoła. Czy jej historia mogła być połączona z innymi podobnymi przypadkami w regionie? Materiał posiada charakter dokumentalno-historyczny. Wzbogacony o wątki sfabularyzowane, ma na celu przybliżyć obyczaje oraz prawo panujące w dwudziestoleciu międzywojennym.Postaw mi kawę: https://buycoffee.to/zbrodniezapomnianeWspieranie kanału:https://patronite.pl/ZbrodnieZapomnianehttps://www.youtube.com/channel/UCZsXqcUbVi03jDKVS-a2Dlg/joinŹródła:Nowiny Raciborskie, 1902, R. 14, nr 36Polak, 1909, R. 5, nr 72Gazeta Robotnicza, 1901, R. 11, nr 51Gazeta Robotnicza, 1909, R. 19, nr 70Głos Śląski, 1903, R. 1, nr 186Głos Śląski, 1906, R. 4, nr 30Głos Śląski, 1906, R. 4, nr 31Gazeta Opolska, 1901, R. 12, nr 96Gazeta Opolska, 1902, R. 13, nr 26Gazeta Opolska, 1902, R. 13, nr 28Dziennik Śląski, 1902, R. 5, nr 28Dziennik Śląski, 1902, R. 5, nr 104Dziennik Śląski, 1903, R. 6, nr 225Nowiny Raciborskie, 1902, R. 14, nr 11Katolik, 1903, R. 36, nr 123Społeczność:Grupa na fb: https://www.facebook.com/groups/1120954551591543Instagram: https://www.instagram.com/zbrodniezapomniane/kontakt:✉️ e-mail: [email protected]🎙️spotify: https://open.spotify.com/show/3sIQIldYKTitI2AF9tRMOI🎙️iTunes: https://podcasts.apple.com/us/podcast/zbrodnie-zapomniane/id1506114950🎙️Google podscast: https://podcasts.google.com/?feed=aHR0cHM6Ly9hbmNob3IuZm0vcy8xYTY4ZDJiNC9wb2RjYXN0L3Jzcw&ep=14Autorem wykorzystanej muzyki jest Darren Curtis.Wstęp: Destiny by Darren-CurtisIntro: Journey's Reflection by Darren-CurtisTło: Soul's Departure by Darren-Curtis | https://soundcloud.com/desperate-measurezMusic promoted by https://www.free-stock-music.comCreative Commons Attribution 3.0 Unported Licensehttps://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en_US