GDY MIŁOŚĆ TAŃCZY Z REWOLWEREM. KRAKÓW, 1919

Według Mastelażowej, Grodzki niejednokrotnie odstępował Zofii swoje więzienne jedzenie, choć sam miał niewiele. Czy więc rzeczywiście ta szycka tak kochała Grodzkiego, czy po prostu wykorzystała to, że on kocha ją? Potem przyszedł czas na zupełnie inną postać. Młodą kobietę w dostatnim stroju, z miną nieco bezszczelną, jak to mówiły dzienniki, i rozbieganym wzrokiem. Marię Surowiecką, kochankę Feliksa Grodzkiego, ojca oskarżonego. Przyznała, że najpierw była w obowiązku u państwa grodzkich. czyli że pracowała u nich, a od 1915 roku Feliks zamieszkał u niej przy ulicy Garbarskiej. I te zeznania są dość znaczące, ponieważ sam Feliks sugerował, że rozstał się ze swoją małżonką, ponieważ nie mogli się dogadać co do spraw osobistych ich syna.

Czyli, że on był przeciwny jego związkowi z Taszycką, a Józefa nie widziała żadnych obiekcji. A tutaj okazywało się, co też zauważył adwokat z przekąsem, że to wszystko działo się jeszcze zanim Henryk rozpoczął swój romans z Paszycką. Niby nieznaczące, ale może sugerować, że ojciec Henryka nie do końca był osobą wiarygodną i prawdomówną. Surowiecka opowiadała, jak w poniedziałek po morderstwie spotkała Taszycką przy tramwaju. Zofia pytała ją, czy może przyjść do Feliksa. Surowiecka dała jej adres na Garbarską, a kiedy ta przyszła, prosiła, by ojciec Henryka wziął najsławniejszych adwokatów i bronił syna. Mówiła, że wyratuje go od śmierci, choć pewnie nie od kary.

Feliks miał się wówczas zastanawiać, kto właściwie zapłaci za tę obronę. Ale sama Surowiecka nie powiedziała nic, co rozwiałoby tutaj wątpliwości, czy Taszycka zaproponowała, że zapłaci za adwokatów, czy jedynie zasugerowała, że ma pieniądze. Na sali pojawił się i mąż oskarżonej, Taszycki. Co ciekawe, mężczyzna prosił o uniewinnienie Zofii. Twierdził, że wybaczył żonie jej niewierność, a nawet, że jest w stanie przyjąć ją z powrotem do swojego domu. Tak po prostu. Kiedy proces zbliżał się ku końcowi, obrońca kobiety, obrońca Taszyckiej, poprosił o odroczenie rozprawy. Pojawiły się bowiem informacje, że to nie Taszycka namawiała Grodzkiego do mordu, a inna osoba, niejaki Balcer.