CIAŁO Z TUNELU HISTORIA MARY MONEY

Robert zapewniał, że według jego wiedzy siostra nie miała chłopaka i nie była z nikim zaręczona. Emma, czyli, przypominam, współpracownica Mary, również nie znała żadnego mężczyzny, z którym panna Mani mogłaby się spotykać. Bo nawet jeżeli panie wychodziły wspólnie na miasto, to Mary nigdy nawet nie napomknęła, by w jej życiu był jakiś mężczyzna. Ale jednocześnie Emma przyznała, że do Mary przychodziło sporo listów i kartek pocztowych. Niewykluczone, że nadawcą przynajmniej części z nich był jakiś jej adorator. I rzeczywiście, na podstawie tych listów śledczym udało się ustalić, że zmarła była w stałym kontakcie z niejakim Charlesem Belchambersem, który pracował jako urzędnik kolejowy.

Ciekawy zbieg okoliczności, tak na marginesie mówiąc. Charles znał Mary już od kilku lat. Chadzali na wspólne spacery, czasem raz, czasem dwa razy w tygodniu, a czasem co dwa tygodnie. Była to jednak znajomość, którą utrzymywali stale. Mniej więcej na rok przed tragicznymi wydarzeniami podarował jej nawet pierścionek. Choć zapytany o ten fakt stwierdził, że nie była to żadna obietnica małżeństwa, a zwykły podarek. On i Mary nie byli więc zaręczeni. Zapytany o to, czy Mary wspominała mu o tym, by w jej życiu obecni byli jacyś inni mężczyźni, zaprzeczył. Więcej na temat ich relacji mówiły listy, które okazał prowadzącym sprawę.

Bo tak, to właśnie on był nadawcą korespondencji, którą odbierała Mary, przynajmniej w większości. W wiadomości z 13 czerwca Mary pisała o odwiedzinach w Watford oraz planowanym wyjeździe do Kingston. Chciała namówić Boba, czyli swojego brata na kilkudniowy wyjazd. Była to narracja charakterystyczna dla osoby, która utrzymuje serdeczną relację z drugą stroną i dzieli się z nią szczegółami ze swojego prywatnego życia. Jeszcze ważniejszy dla dochodzenia był list z 21 września, napisany trzy dni przed tym, jak Mary zginęła. Kobieta żałowała w nim, że Charles nie mógł się z nią spotkać w poprzednią niedzielę. Prawdopodobnie wiązało się to z jego chorobą, bowiem w dalszej części listu Mary wyrażała nadzieję, że mężczyzna czuje się już lepiej i że za kilka dni uda im się zobaczyć.

Mężczyzna rzeczywiście mógł mówić prawdę. Jego znajomość z Mary wciąż była serdeczna, a do ich spotkań nie dochodziło jedynie w wyniku niesprzyjających czynników zewnętrznych. Co dość zastanawiająca, to fakt, iż Robert Money, czyli brat Mary, przekonywał, że jego siostra z nikim się nie spotyka. A według dostępnych informacji, Charles mieszkał niemalże naprzeciwko jego zakładu mleczarskiego. Albo więc jego siostra i Belle Chambers tak dobrze ukrywali swoją relację, albo Robert kłamał. Tylko też po co miałby to robić? A jeżeli para była aż tak dyskretna i to przez okres kilku lat, to jaki był tego powód? To są oczywiście pytania czysto retoryczne, ale mnie to trochę zastanawia.

Niestety w tekstach, które przeczytałam, nie znalazłam na nie odpowiedzi. Aby w pełni wykluczyć możliwość, że to właśnie Charles towarzyszył Mary w niedzielę 24 września, policjanci poprosili go o podanie alibi. Mężczyzna twierdził, że większą część dnia spędził w swoim domu. Około godziny 15 razem ze swoim znajomym Herbertem Normanem wyjechali na wycieczkę motocyklową do Berg-Amstead. Wrócił o 22.45. Wskazany przez niego mężczyzna potwierdził jego słowa. Pozostawała możliwość, że fatalnej niedzieli Mary spotkała się więc z kimś innym. Ale śledczy nie mieli żadnego punktu zaczepienia. Aby posunąć do chodzenia dalej, trzeba było wyjść poza to, co bliscy wiedzieli o jej życiu.