178: Samotność wśród ludzi. Problem, o którym mało kto mówi

Wróciłem do domu. Po dniu pełnym rozmów. Miałem za sobą kilka spotkań z klientami, popołudniowe spotkanie ze znajomymi i wieczór z rodziną. Rozmawiałem przez większą część dnia. Śmiałem się, słuchałem, byłem obecny. Przynajmniej z zewnątrz. A potem zamknąłem za sobą drzwi, usiadłem przy stole i poczułem dokładnie to, o czym dzisiaj chcę mówić. Poczułem się samotny. Nie dlatego, że nie miałem przy sobie ludzi. Miałem. Nie dlatego, że nikt nie okazał mi zainteresowania, bo okazał. Ale przez cały dzień, przy tej obecności, nie powiedziałem nic prawdziwego. I nikt nie zapytał mi o nic prawdziwego. Rozmawialiśmy, ale nie byliśmy ze sobą w kontakcie.

I właśnie o tym jest ten odcinek. Witam Cię w podcaście o rozwoju, relacjach i komunikacji. Nazywam się Bartosz Zadurski, jestem certyfikowanym trenerem NVC, czyli Porozumienia Bez Przemocy oraz certyfikowanym praktykiem terapii AFS. Dzisiaj chcę porozmawiać o tym, co często wiele osób czuje, ale mało kto potrafi nazwać. O samotności, której nie widać. I zaczniemy od rozróżnienia, które uważam za jedno z bardzo ważnych w tym temacie. Bycie samemu to stan zewnętrzny. Nie ma nikogo obok. Siedzisz sam w mieszkaniu, wychodzisz sam na spacer, pijesz sam kawę bez towarzystwa. I może być to absolutnie cudowne. Wielu ludzi, w tym ja, potrzebuje czasu sam na sam ze sobą, żeby się zregenerować, pomyśleć, poczuć siebie.

Siedzisz przy stole z przyjaciółmi i ktoś pyta, co u ciebie. A ty mówisz, w porządku, dziękuję i zmieniasz temat. Nie dlatego, że nie masz nic do powiedzenia. Dlatego, że część ciebie wciąż pamięta, że mówienie prawdziwych rzeczy autentycznych o swoim doświadczeniu może być niebezpieczne. I powstaje błędne koło. Nie mówisz nic prawdziwego, ludzie nie wiedzą, co naprawdę przeżywasz, nie dostajesz kontaktu, którego tak naprawdę potrzebujesz. Czujesz się samotny, uczucie samotności potwierdza, że nie masz bezpiecznego miejsca, żeby się otworzyć i znów nic nie mówisz. Wielu uczestników studium komunikacji mówi mi, że nie spodziewała się, że tak bardzo zatęskni za tym, żeby po prostu powiedzieć coś prawdziwego i zobaczyć, że ktoś przy tym zostaje.

I to zdanie zawisło w sali. Kilka osób powiedziało, że poczuło się jakby ktoś nazwał to, co sami oni przeżywali od lat. Kasia przez całe życie była tą osobą, na którą można było liczyć. Pomocną, dostępną, uważną na innych. I właśnie dlatego nikt nie pytał jej zbyt często, a ty jak się czujesz? Bo wydawało się, że ona wie jak sobie z wszystkim poradzić. W NVC, w Porozumieniu Bez Przemocy mówimy o potrzebach, głębokich ludzkich potrzebach, które stoją za każdym uczuciem i za każdym zachowaniem. Jedną z potrzeb, które Kasia nosiła głęboko schowaną, to była potrzeba bycia widzianą. Nie tylko zaopiekowania się innymi, ale bycia widzianą w swych trójdnościach.