Robert Hansen - Piekarz Rzeźnik. ZŁO - Zbrodnia Łowca Ofiara

Co więcej, niektóre ginęły od ciosów nożem, a nie strzałów z broni. Dlatego też policjanci nie łączyli zabójstw z lat 70. z tymi, do których dochodziło później. Zakładając, że sprawca nie zmienia swojego sposobu działania czy doboru ofiar, policjanci popełnili ogromny błąd. Jedną z nielicznych osób wśród funkcjonariuszy, która po odnalezieniu zwłok szery podejrzewała działalność seryjnego mordercy, była Maxine Farrell z Wydziału Zabójstw Anchorage. Policjantka od razu podzieliła się z innymi funkcjonariuszami swoją teorią, ale nie znalazła ona poparcia. Nikt nie chciał jej słuchać.

Co więcej, policjantka została wyśmiana, a jej przełożeni wprost powiedzieli, by nie opowiadała takich historii, bo zacznie siać panikę wśród mieszkańców miasta. Maxine była pierwszą kobietą w tej komendzie i choć miała doświadczenie, Koledzy i przełożeni nie traktowali jej poważnie. Dlatego też, choć miesiące mijały, policja nie wszczęła nawet oficjalnego śledztwa w sprawie zaginięć młodych kobiet. ZŁO Zbrodnia Łowca Ofiara. Bezradność mundurowych sprawiła, że morderca mógł działać bez przeszkód. A do tego, jak przyznał po czasie zastępca prokuratora okręgowego Alaski, Frank Rothschild, morderca wybrał idealny teren na polowanie.

Zamordował ją, a ciało ukrył w pobliżu mostu na drze Kongnik. Maxine Farrell zaczęła tworzyć listę zaginionych kobiet. Notowała wszystko to, co udało jej się ustalić na ich temat. W jakich klubach pracowały, z kim się spotykały, a nawet to, jaką biżuterię nosiły. Było to niezwykle ważne, bo zgodnie z informacjami, do których dotarła, część kobiet miała charakterystyczne naszyjniki i bransoletki, których później nie znajdowano przy ich ciałach. Dla Marcin było więc jasne, że zabierał je z osobą morderca. Które w ten sposób gromadził swoje trofea. Dzięki nim mógł przeżywać każde zabójstwo na nowo.

Wracać do tych samych emocji zanim zdecydował się ruszyć na kolejne łowy. Na swojej liście Maxine miała łącznie 12 nazwisk. Wiedziała, że musi zatrzymać psychopatę zanim dopadnie kolejną młodą kobietę. Problemem było jednak to, że policjantka w swojej pracy była całkowicie osamotniona i minęło jeszcze trochę czasu, nim ktokolwiek uwierzył w seryjnego mordercę polującego na kobiety w Anchorage. Tymczasem z ulic miasta zniknęła kolejna dziewczyna. Była nią 22-letnia Deline Frey, nazywana też Sugar. Kobieta ostatni raz widziana była w marcu 1983 roku.

Powiedział, że było siedem innych dziewczyn. To mną wstrząsnęło. Co się z nimi stało? Myślę, że wiedziałam jaki spotkał ich los. Czułam, że zostało mi kilka godzin życia. Wiedziałam, że nie zobaczę już ludzi, których kocham. To prawdziwy głos Cindy uwieczniony na taśmie z przesłuchania. Słychać na nim młodą, przerażoną dziewczynę, która cudem uniknęła śmierci. Jej relacja wielokrotnie przerywana była płaczem. Dla Glenna zeznania Cindy były niezwykle ważne i przełomowe. Udało mu się też dotrzeć do innej prostytutki, która przed laty została zgwałcona przez Roberta. Skontaktował się też z Maxine Farrell, która nadal prowadziła własne śledztwo w tej sprawie.

Do domu Roberta przyjechała też Maxine, którą policjanci wezwali, by pomogła w ewentualnej identyfikacji pamiątek po ofiarach. To właśnie ona najlepiej znała uprowadzone kobiety i była w stanie rozpoznać chociażby biżuterię. W domu Hansena znajdowała się jego żona oraz dwoje dzieci. Jego córka na widok policjantów zaczęła płakać. Syn był przerażony. Z kolei żona Roberta Darla nie ukrywała swojej irytacji. Głęboko wierzyła w niewinność męża, a obecność mundurowych i przeszukanie odbierała jako coś wyjątkowo niestosownego.

Istniało jednak ryzyko, że broń nie będzie pasować, Dlatego funkcjonariusze nie kończyli swojej pracy i szukali dalej. I wtedy nastąpił długo oczekiwany przełom. Tuż za izolacją znaleziono plastikową torbę z biżuterią. Mundurowi poczuli ekscytację. To prawdopodobnie było najważniejsze odkrycie trwającego przeszukania. Torbę szybko pokazano Maxine. Policjantka natychmiast rozpoznała wisiorek jednej z ofiar. Wszystkie zabezpieczone dowody trafiły do analizy. Badania potwierdziły, że łuski znalezione przy ofiarach pochodziły z broni Roberta.

Jego ofiarą była przypadkowa kobieta, którą później nazwano Annie Zaklutny, od miejsca, w którym odnaleziono jej zwłoki. Zostały zakopane w pobliżu linii energetycznej. Natrafiono na nie 21 lipca 1980 roku. Natychmiast wezwano policję. Na miejsce przyjechała Maxine Farrell, ta sama, która później ścigała seryjnego mordercę. Od razu zrozumiała, że ofiarą była prostytutka. Jak mówiła, wskazywał na to jej ubiór, ale też biżuteria. Z kolei Robert zapewniał później, że nie wiedział, czym tak naprawdę kobieta się zajmowała.