ZAPLECZE CXIX

Orze, orze, pada, spada, patrz. Orze, orze, pada, spada, patrz. Orać będzie sama, tak, piesu ogrodnika. Wiosenne porządki w rytm bez okolicznika. Zaufaj naturze, szepnął wiatr bagnie. Poświęcił areał i dmuchnął pod żagle. Orzesz, Boże. Niech płada, niech płynie.

Żabką po krainie, póki jest woda, jest życie od tyle. Wyrośnie, uschnie i znów będzie wiosna. Taka w mym lesie historia urosła. Lesie, lesie. Orzeż Boże, żaba bada, spada, pa, cześć. Pierwszy raz w tej audycji mam żabę w studiu. Uwaga. Prawdziwą, prawdziwą żabę. Żabkę. Beatę Małecką. Na zapleczu. Przed chwilą przyszło nam do głowy coś takiego, że to są takie czasy czarnych humorów. Lepiej być na zapleczu niż na froncie.

Dawaj, Janusz, dawaj. Co to było? Co to było? To był pierwszy raz, ewidentnie. To był pierwszy raz czytanie performatywne tekstu Michała Walczaka w ramach cyklu takiego Czytelnia Dramatu. W bibliotece naszej Zielonogórskiej, w naszej Norwidzie. I to było jakiś czas temu. Wracasz do tego pierwszego razu. Ostatnio był pierwszy raz czytany, drugi raz, więc to się niesie. No i super ci bardzo dziękuję, Janusz, w ogóle za to zaproszenie do tego, bo ja to sobie wymanifestowałam normalnie. Pamiętam jak siedziałam na jakiejś czytelni dramatu na publiczności, jak właśnie Czako i Ala i inni aktorzy z Lubuskiego grali i sobie tak myślałam, boże, ja też tak bym chciała.

Telefon, wpadaj na casting i rzeczywiście poznałem Pana Jana i on mi tak dał tą dużą rolę siostry Mary Hubert i ja byłam taka podjarana, więc to było to pierwsze. Siostrunie moje ulubione, zresztą zobacz ten motyw kościelny tych moich pielgrzymek. Ja sobie myślę, boże, przecież były takie momenty, że myślałam o tym, żeby nie iść gdzieś do klasztoru. No, więc były siostronie. A potem dla kontrastu Burdelmama i Achodesamama. No tak w życiu musi być. Życie miało smaczek. Ale ty byś ten klasztor rozniosła. Chyba, żeby to była jakaś... Taka zakonnica przebrania. Albo odświeżyła. Zadała kolorów.