ZAPLECZE CXIX

Żabką po krainie, póki jest woda, jest życie od tyle. Wyrośnie, uschnie i znów będzie wiosna. Taka w mym lesie historia urosła. Lesie, lesie. Orzeż Boże, żaba bada, spada, pa, cześć. Pierwszy raz w tej audycji mam żabę w studiu. Uwaga. Prawdziwą, prawdziwą żabę. Żabkę. Beatę Małecką. Na zapleczu. Przed chwilą przyszło nam do głowy coś takiego, że to są takie czasy czarnych humorów. Lepiej być na zapleczu niż na froncie.

Lepiej, bo tu na zapleczu to się zawsze więcej dzieje. I nieoficjalnie. Lubisz zaplecza sceniczne? O, ja bardzo lubię piwnice, zaplecza, garderoby i to wszystko, co jest nienaświetlone na pierwszym froncie, prawda? No, także w las się też lubię zapuszczać. To jest audycja ZAPLECZE numer 119, także byłaś trochę wkurzona, że to nie jest żadne okrągłe. Nie, ale teraz tak myślę, patrz, jeden plus jeden plus dziewięć to jest jedenaście, a ja też jestem mistrzem jedenaście. Mistrzem jedenaście, no właśnie. A bo tak widzisz jakieś to życie takie ostatnie, jak w grze liczbowej, normalnie cały czas gdzieś jakieś synchronizacje. Beata Małecka, Żabka. Żabka dzisiaj.

ZAPLECZE CXIX. Names mentioned, Beata Małecka, Janusz Łastowiecki. ZAPLECZE CXIX

A mówię tylko na zapleczu, właściwie w zapleczu. Pytałem Cię jeszcze o taką, chciałem z Ciebie wyciągnąć taką jedną z leśnych historii. Leśnych, leśnych, no dużo leśnych. By nie była taka z wymienianiem silnika. A, no tak, mój żabusik, moje marzenie. Widziałem. Jumpy, jumpy. Przed radiem Beata pokazała mi swój pojazd, którym jeździ ten żabusik. Tak. Dziękujemy serdecznie koleżance Adzie za to, że i do mnie przyjechał w spadku. No tak, w zeszłym roku tak sobie jechałam do kolegi przez las. ZAPLECZE CXIX

Żeby to miało jakość. Taka cisza się zrobiła. Każdy chciał coś powiedzieć. Każdy chciał z czymś wystąpić. Las. To był taki las Beaty Małeckiej. A teraz chciałem was zaprosić do nowej płyty, właściwie do takiego preludium. Płyty ludzi również z lasu, chociaż pochodzą z Górnego Śląska, który z lasem dużo wspólnego nie ma. No chyba z tym, że z tym drzewem, które tam zwęgliło się przez te wszystkie lata.

I tak byś mogła właśnie taką radiową książkę poetycką prowadzić. Ja bym mogła czytać. Ja myślę, że głos mam do tego odpowiedni. Z podziałem na rolę. Spokojnie, bo mi drespo gnieczesz. Słuchaj, zleciała nam ta audycja. Kurde, jara mnie radio. Janusz, dziękuję ci serdecznie za tę przygodę. Dla samego tego, żebyś poczuła się tak właśnie w swoim radiu, warto było. Dziękuję, dziękuję. Beata przyniosła ze sobą instrumenty, o tym nie wspomniałem wcześniej, to było oczywiście słychać. A takie małe, najmniejsze takie, co mi się w kieszeni zmieściło. Mi dała jajeczko, o którym ja zapomniałem w ogóle o tym jajeczku. No właśnie. Znaczy, jajerów.

Życzę ci tego, czego sama byś sobie życzyła. Zaśpiewałabyś coś na koniec? W jakim języku? Wiesz co? Z suahili. Nie wiem po jakiemu to było, ale to tam z dorzecza. Na pewno z dorzecza i z zaplecza. Beata Małecka, kobieta, która nie mieści się w formatach. Myślę, że masz coś takiego, że przecinasz. Musisz poszerzyć te zaplecze po prostu. Myślę, że ono się już od czasu do czasu tak poszerza, że nie wiem w jakim kierunku to idzie, ale może wyląduje w jakimś kosmosie kiedyś.

Ja jeszcze ze swojej strony chciałabym bardzo serdecznie pozdrowić tych wszystkich, których tutaj zaznaczyliśmy dzisiaj ode mnie, bo przecież ten przekrój bardzo duży. Hip-hop, disco, Rafał Hanna, Detox, GRB, dokładnie, Mizia & Mizia Blues Band. I oczywiście pozdrawiam serdecznie i wszystkich aktorów Teatru Lubuskiego, mojej siostruńki, I moje chłopaki i zresztą każdego z osobna, kogo cząstkę w sobie noszę. Jeżeli ktoś chciałby zostawić dla Beaty jakiś swój komentarz, jakieś życzenie może będzie miał. Któryś propozycję zaprosić do podcastu, do spektaklu, na Wieczór Poezji.

To zostawiam jeszcze mail na koniec. Do tańca zaprosić też. Alternatywa, taki jest mail, na który można pisać alternatywa.nastroj.lasmaupa.gmail.com. Dziękujemy wszystkim za uwagę. Gościem była Beata Małecka, zwana Żabką. Dziękujemy. Super było, super. I na koniec jeszcze Youth Novels Gone Now. Dziękuję Ci, Żabko. Dziękuję Ci, Januszku. Ale mogę czasami żabą też powiedzieć? No oczywiście, jak będę niegrzeczna, to mów mi żaba, bo to takie twarde, takie pomęsko. Żaba, ogarnij się. Do usłyszenia. Do usłyszenia. Enya. Lesie.