Sycylia – wyspa radykalności

I na przykład już tutaj przeskakując trochę, Włosi tego nie mają. Włosi jednak, jak oni coś zaczynają robić takiego, co nie jest włoskie, to tam wychodzi coś dziwnego. I jednak we Włoszech nie spotkałem się z jakimś konceptem fajnym, takim właśnie typu nie wiem, japoński, francuski, duński, który tak by mi się spodobał, a jednak tutaj będąc w Polsce ostatnio gdzieś, jak to się mówi, naciąłem się na parę miejsc takich, które zupełnie mi właśnie przypomniały Kopenhagę, a jednak Nie oceniałem książki po okładce, tylko na przykład gdzieś wszedłem, coś spróbowałem albo poszedłem na zajęcia pilatesu i nagle okazało się, wow, super. Że było dobrze. Tak, tak. To powiedz mi, jak nastąpił ten przeskok, że z Amsterdamu pojawiła się Sycylia?

Oni się komunikują bardziej tak, wiesz... Formalnie. Formalnie, ale też, wiesz, bardzo krótko. A jednak Włosi to jest, wiesz, emocja. I Polacy też są emocją, uważam. A więc ja trochę się tam też poczułem jakbym poniekąd wracał do domu troszeczkę. I oczywiście język jest w ogóle bardzo ważną sprawą. Ja tutaj przed nikim nie będę ukrywał, że jednak w ogóle uczenie się języków jest tak... To jest najlepsze, co możesz zrobić w życiu. Jeżeli się nauczysz jakiegokolwiek innego języka, to poznajesz innych ludzi, w ogóle łączysz się z ludźmi, jakby tak, jak się mówi, konekcje... No jakby sposób, w jaki nawiązujesz kontakt z ludźmi jest zupełnie inny. Nawet jeżeli to jest język taki, wiesz, nie perfect. Jakby to nie musi być perfect. Ja w ogóle... To, co jeszcze tak a propos takiego uczenia języka, to ja pamiętam, że w Polsce jednak zawsze było coś takiego, że to musi być jakby perfect, że my mamy trochę to takie... Książkowi jesteśmy bardzo.