RECENZJA. Misotheist - "De Pinte" (Terratur Possessions, 2026)

Miejsce, o którym mowa, to Trondheim, a scena, o której mowa, to Nidrozjan Black Metal. Tak to jest określane, te rzeczy wywodzące się z Trondheim. Nidrozjan, bo kiedyś to miasto nazywało się Nidaros. Zresztą katedra w Nidaros jest na okładce dosyć znanego albumu The Mysterious Dom Satanas. No, ale tych zespołów tam jest troszkę już od kilku ładnych lat. Większość z nich wydaje Terratur Possessions. Do mnie te zespoły bardzo średnio trafiają. Nawet taki Hordom Rive, który zapowiadał się jako naprawdę coś bardzo ciekawego, to po pierwszym pełniaku, który jest świetny, no niestety zaczął zjadać swój własny ogon i grać ciągle to samo i to są po prostu nudy na pudy.

Do mnie to w ogóle nie trafia. I kilka innych rzeczy stamtąd też tak raczej średnio. Natomiast kilka lat temu zadebiutował jednoosobowy projekt Misotheist. No i tutaj troszkę sprawa się ma inaczej. Co ciekawe zresztą, bo przecież taki Hordom Rive gra tysiąc razy bardziej klasyczny black metal niż Misotheist. Ale debiut Misotheist mi się bardzo spodobał. Taka troszkę ożywcza gęstość w tym wszystkim była, gruzu trochę, ten ciężar, ta moc, te zwolnienia, które też są tak totalnie miażdżące. To wszystko miało w sobie też sporo takiej death metalowej estetyki, ale