RECENZJA. Misotheist - "De Pinte" (Terratur Possessions, 2026)

Cały czas on jest ciekawy. Pewnie też dzięki w dużej mierze temu, że Są tak częste zmiany nastroju, tempo, aranży itd. I tutaj też, tak jak chociażby w pierwszym numerze, są poukrywane, fajne, melodyczne smaczki, które powodują, że po pierwsze chce się odkrywać ten album, po drugie on jest po prostu bardzo, bardzo słuchalny. Myślę, że to jest w ogóle chyba najbardziej słuchalny album Misotheist, bo Może Crabon gdzieś, nie wiem, stwierdził, że trzeba by coś bardziej ludzkiego nagrać. No i nagrał coś bardziej ludzkiego, ale nadal totalnie w swoim stylu.