Słyszał płacz zarodków, nie słyszał ofiar

Już chciałem się podać, stwierdziłem, no nie, widać po prostu nie jestem dość mocny. Może faktycznie po prostu nie ma już tych śladów, albo w ogóle może nie było. Więc ostatni raz tam do IPN-u, bo tam leżały jeszcze parę teczek, którzy ściągnęli dla mnie z Krakowa, stwierdziłem, No też po prostu ci ludzie robią swoją robotę, robią to dla mnie, więc niegrzeczny byłoby je w ogóle nie spojrzeć. Tam jeszcze trzy teczki mi zostały, no i przedostatnie bingo. Także to mi dało trochę taką wiarę, że jednak... Złapałeś coś. Że jednak jestem na tropie i potem to trwało jeszcze rok prawie. No i znalazłem kolejne dwa, no i potem już miałem pierwszą wersję, po holendersku zresztą napisane książkę, ale potem doszedłem do wniosku, że Holandia może to jest oprócz Skandinawii chyba najgorszy kraj w Europie, żeby wydać taką książkę i poza tym stwierdziłem, że może jednak lepiej w Polsce i poza tym znalazłem potem jeszcze historię Sadusia, które wymagało też jeszcze trochę

Czasu i z badań. Ona jest chyba najbardziej ciekawa, dla mnie przynajmniej, była w tej książce. Jest najbardziej, jest najbardziej, no, wszystkie te historie mają jakby, pokazują inny aspekt, inny aspekt tego problemu. Słyszał płacz zarodków, nie słyszał ofiar. Słyszał płacz zarodków, nie słyszał ofiar. Słyszał płacz zarodków, nie słyszał ofiar. Tarta poglądowa. Tak, dokładnie. I tam jest podpisane kto to oglądał, prawda? I o ile Surgent i Lawrence, to on był pierwszy chyba, oprócz pracowników IPN, który to oglądał.

Także sądzę, że nawet dla wielu księży dzisiaj, którzy znali tak, jak to Włosi mówią, per sentito dire, że a, mówi się o tym. Natomiast tak twardych dowodów nikt nie miał, I nawet jeśli historycy, jak ksiądz prof. Józef Marecki, który jest członkiem Kolegium IPN-owskiego i prawdopodobnie przy wszystkich teczkach jego nazwisko musiało być. On w pierwszych reakcjach mówi, no tak, wiedziałem, ale byłem przekonany, że to są... I dobrze, że ten rozdział się znalazł, poświęcony właśnie, czy to są fałszywki, czy to są...

Jak czytać w ogóle te dokumenty? Ale tej hermeneutyki, takiej właśnie pełnej podejrzeń, ale jednocześnie No rdzeń czy jądro prawdy da się wydobyć i moje pytanie jest takie i tym chciałbym zakończyć, bo mi się wydaje, że to jest bardzo ciekawe, że IPN od 30 lat jest takim bardzo skutecznym narzędziem politycznym do kompromitowania przeciwników i oponentów politycznych. Mamy Kazys Wałęsy chociażby. No, Wałęsy nie tylko. Kto jest niewygodny, to jest ksiądz Czajkowski. To jest też bardzo dobry przykład. Standardowy przykład, kiedy tego człowieka zaszczuto. W 2006 roku, kiedy Benedykt był tutaj i udawał się do Auschwitz i wtedy właśnie Czajkowskiego zlinczowano publicznie.

Nie mówię, że on nie był współpracownikiem, tylko pytanie jest dlaczego. Dlaczego akurat Czajkowski stał się w centrum uwagi prawicowych mediów? Natomiast księża, biskupi do tej pory byli do czasu publikacji Maxima Culpa pod parasolem ochronnym. Ja myślę, że ten sejsmiczny wstrząs, o którym mówiłem dotyczy również tego. Dlaczego? Bo to jest kompromitacja wielka IPN-u. To jest instytucja, która ma najlepszy budżet, wielomilionowy budżet rocznie i to stawia pod znakiem zapytania uczciwość tych sowicie opłacanych pracowników tej instytucji, historyków, prokuratorów i tak dalej i tak dalej.

Którzy wobec tego skandalu największego chyba pod naszą granicą, czyli z Austrii, co się działo z Grörem, masowe wystąpienia z kościoła austriackiego nie powstrzymały i tu mamy ten wątek właśnie w książce Sudusia. To wszystko trzeba będzie na nowo przeczytać i już nie tylko sądzę ksiądz profesor Marecki z IPN-u będzie montował ekipę i mam nadzieję, że to zrobią, która na nowo przeczyta te wszystkie dokumenty i da swoją wykładnię i będzie bardzo ciekawe dla mnie to przeczytać. Ale również ta polityka personalna to nie jest nieszczęśliwa, to jest właśnie skupienie w ręku absolutnej władzy z absolutnie poddanymi, konserwatywnymi, ale jednocześnie o bardzo dwuznacznej kondujcie moralnej ludzi.