Ppłk Maciej Moryc – „Iran: wojna wywiadów”

No i co? I gdzie my jesteśmy? Jesteśmy w rozdygotanej gospodarce światowej z cenami paliwa w Polsce dobijającymi do poziomów 9 złotych na chwilę nagrywania tego materiału. Nie zdziwię się, jak będzie dycha za tydzień. Szerokie pole do spekulacji. Absolutny spadek, kolejny spadek. Wzmocnienie Rosji. Zdjęcie sankcji na rosyjską ropę. Uratowanie budżetu Putina. Ukraińcy w ostatnich dniach im tam przycięli możliwości eksportu ropy. Odbudują to. Nie zostało to zniszczone. Doszczętnie, to jest jakiś tam uszczerbek, jakaś tam niedogodność, ale też nie można tego jakoś szczególnie tutaj aprecjować, że to teraz już Rosjanie niczego nie sprzedadzą.

No i wyszło inaczej. Tutaj było podobnie, wychodzi inaczej. I miałem do Ciebie pytanie, jak bardzo niebezpieczna jest irracjonalność Putina. A w tym momencie można byłoby zrównać i zadać to samo pytanie, jak bardzo niebezpieczna jest irracjonalność Trumpa. To są piekielnie niebezpieczne. Teoretycznie wszystko było przygotowane. To są piekielnie niebezpieczne sytuacje, w których osoba myśląca w sposób irracjonalny albo kierująca się własnymi ambicjami czy własnymi emocjami podejmuje kluczowe decyzje polityczne. Dlaczego tak jest? Dlatego, że nie jesteśmy w stanie ich przewidzieć. Ja patrzyłem na to, co się dzieje wokół ukraińskiej granicy w lutym 2022 roku, byłem w pełnym przekonaniu, że tej wojny nie będzie.

To jest taki jakby jego dziennik wspomnień i linia życia, i też jego relacji z Putinem. I tam jest taki fragment, w którym On właśnie pyta Putina o to, czy Putin wie, kto jest największą aktorką wszechczasów. I tłumaczy mu potem, dlaczego to była Greta Garbo. Majstersztyk, słuchajcie. Majstersztyk i może kiedyś z tego wrócimy. To się przygotuję też. Zapraszamy od razu. Ale to jest super, że jesteśmy przy Rosji, bo to jest jednak nasze też podwórko. Ty mówiłeś, że przede wszystkim to nie sprawdziliśmy, W jakich butach przyszedłeś? Czy nie wybuchałem Ci podeszły? Tak, ale wyglądają na takie niezłe buty.

I ta pamięć instytucjonalna jest kontynuowana od momentu, może ona troszeczkę słaba w latach 90-tych, ta czujność, ale zwróćcie uwagę, że Władimir Putin jako produkt polityczny jest produktem Borysa Berezowskiego. Borys Berezowski jako główny nadworny oligarcha Jelcyna dbał o to, żeby rodzina i otoczenie Jelcyna Przeszła łagodnie przez proces transformacji władzy, przez przeniesienia na kolejnego prezydenta. Kandydatura Putina wydawała się być oczywista. Wydawał się facetem, który będzie zupełnie sterowalny.

I był na początku. Konflikt pomiędzy Putinem a Berezowskim pojawia się dopiero w momencie, kiedy dochodzi do katastrofy okrętu podwodnego Kursk. Putin w tym czasie jest na Kremlu, a Berezowski zaczyna się denerwować w Moskwie, że on sobie odpoczywa, a tu trzeba coś robić, trzeba zarządzać tym kryzysem, który był rzeczywiście poważnym kryzysem wizerunkowym, ale też kryzysem politycznym. Media podległe Berezowskiemu, Berezowski jest przede wszystkim magnatem medialnym, NTV, inne stacje, zaczynają atakować Putina. Zaczynają go krytykować, czego Putin się nie spodziewał. I on wtedy zaczyna rozumieć, że Żeby skutecznie rządzić Rosją, żeby być mocnym władcą, należy kontrolować media.

Musimy się nauczyć żyć w cieniu Rosji, bo ten cień zawsze na nas będzie się kładł. Bo imperium zawsze rzuca cień. W zależności od pory dnia, on będzie dłuższy, krótszy, ale zawsze będzie. Ale też uważam, że Polska powinna rozwijać czy próbować prowadzić dialog polityczny z Rosją w tych obszarach, w których jest to możliwe. I uważam, że powinniśmy szukać możliwości, szukać na dzień dzisiejszy, nie prowadzić, ale szukać możliwości prowadzenia dialogu politycznego. Z politykami, których będziemy typować, czy ze środowiskami, które będziemy typować jako następców Władimira Putina. Bo jak ktoś słusznie zauważył, po Putinie przetrwa putinizm. Nie wydaje mi się, żeby Rosja po Putinie wróciła na drogę nagłej demokratyzacji.