Kadeau

Tak zrodził się pomysł ich wspólnej restauracji, która nazywa się Kadeau. Kadeau to zdecydowanie jedno z najmagiczniejszych i najpiękniejszych miejsc, jakie można by sobie wymarzyć. Zostawiasz auto, by przejść kilka kroków przez sosnowy, pachnący żywicą las, porastający wydmy. Gdzieś na horyzoncie zobaczysz wreszcie Bałtyk, zlewający się na horyzoncie z niebieskim niebem. W takiej właśnie scenerii znajduje się Kadeau, zajmujący piękny, drewniany, wakacyjny dom. Kadeau jest zatopione w naturze. Zresztą, gdy siedzisz tutaj, widzisz przed sobą morze dookoła lasy. W takim miejscu pewnie spodziewalibyście się znowu morza śledzi, morza wędzonej makreli, ale Kadeau to prawdziwe cacuszka, ukryte w pocztówkowym wręcz krajobrazie.

Restauracja, która działała by cały rok, ale nadal w swoim menu bazowała by wyłącznie na bornholmskich składnikach. W tym momencie mamy zatem dwie restauracje o tym samej nazwie, ale moim zdaniem tą, którą szczególnie warto odwiedzić, jest restauracja działająca na wyspie, tylko w letnim sezonie. Menu Kadeau jest podzielone na dwa sezony. Właśnie letni, kiedy królują w jego kuchni świeże, często dzikie, zbierane przez pracowników kuchni składniki, ale też produkty, które pochodzą właściwie już nie z ogrodu warzywnego, ale z zupełnie pokaźnej, bo liczącej dwa hektary, farmy, którą opiekuje się restauracja.

Z kolei sezon zimnych miesięcy, czyli jesień oraz zima, to okres, kiedy kuchnia wykorzystuje przetwory. A tych, wyobraźcie sobie, robi się nawet kilka ton po to, by zabezpieczyć restaurację na ten okres produktowego nieurodzaju. Te przetwory różnią się jednak nieco od tego, co można by znaleźć w typowej babcinej spiżarni. Kuchnia Kadeau to popis, wykorzystanie do maksimum najbardziej nieoczywistych albo najbardziej trywialnych owoców czy warzyw. Weźmy sobie na przykład taką czarną porzeczkę. Pewnie każdy z nas zrobiłby z niej może sok albo dżem na zimę.

Tymczasem w Kadeau z jednej czarnej porzeczki robi się nawet 15 różnych półproduktów. Gałęzie czarnej porzeczki służą na przykład do zrobienia niesamowicie aromatycznego, cytrusowego, kwiatowego, nieco owocowego oleju, który idealnie komponuje się ze słodkawymi owocami morza, pozyskiwanymi w Morzu Północnym. Z tej samej czarnej porzeczki można też mieć liście. Te można na przykład ususzyć albo zapiklować, tak by stanowiły idealne wykończenie do różnych dań i swoją kwasowością i znowu lekką owocowością przełamywały smak na przykład dziczyzny.

Porzeczka to oczywiście też owoc, ale ten wykorzystuje się tutaj na różnych etapach jego powstawania. Małe pikluje się niczym kapary, te dojrzałe można przechowywać na przykład w miodzie. Takich pomysłów, co jeszcze zrobić z porzeczki, można by wyliczać pewnie jeszcze sporo. A to przecież tylko jedna roślina, jeden krzaczek, który znajduje się na restauracyjnej farmie. Co można w takim kadeau zjeść? Danie, które była, wspominam, najmilej, było bardzo banalne. Nie zgadniecie, ale naprawdę była to cebula. Idealnie upieczona, mięciutka, pachnąca, wręcz słodka, malutka cebulka podana z lekkim sosem na bazie owczej serwatki, a do tego odrobina słonowego

Pachnącego morzem kawioru. Chyba najbardziej znanym, ikonicznym wręcz daniem Kadeau jest bałtycki łosoś. Ten jest wędzony na ciepło i na zimno, dzięki czemu ma niesamowicie maślaną, miękką konsystencję. Pachnie dymem, ale ten zapach nie dominuje nad smakiem samej ryby. Podanie tego dania to prawdziwy rytuał. Najpierw piękny różowy filet jest prezentowany gościom przy stolikach, a następnie za pomocą drewnianych łyżeczek kelner lub kucharz wydobywa porcję mięsa spod idealnie zrumienionej skórki. Daniem, które jest w menu właściwie zawsze, ale nieco się zmienia względem sezonów, są surowe krewetki, które tutaj sprowadza się z wód okalających Norwegię.

Kadeau to restauracja, w której zjadacie krajobraz. Jedzenie, które podawane jest na talerzu, a talerze są też tutaj niezwykle piękne, robione przez lokalnych ceramików. Macie wrażenie, że na tych talerzach ląduje dokładnie to, co widzicie przez okno. To wszystko, co uprawiane jest na farmie, co można znaleźć na łąkach, po co sięga ręka podczas spaceru. Wszystkie dania są niezwykle malownicze, ale przede wszystkim smaczne. Zaskakują połączeniami składników, a jednocześnie te wszystkie składniki i te wszystkie smaki są nam bliskie, znajome, często bardzo nostalgiczne. A chyba właśnie nostalgia i emocje, jakie wywołuje jedzenie, to właśnie to, czego w takich doświadczeniach poszukujemy.