WOJCIECH KOWALEWSKI: FABIAŃSKI JEST ARYSTOKRATĄ, BORUC BYŁ ARTYSTĄ, A JA RZEMIEŚLNIKIEM
Przez długi czas grał na bardzo wysokim poziomie. Bronił w Legii Warszawa, Szachtarze Donieck czy Spartaku Moskwa. Zagrał także kilka spotkań w reprezentacji Polski, ale tylko na chwilę był jej podstawowym bramkarzem. Czy żałuje? Kolejnym gościem Łukasza Kadziewicza w podcaście "W cieniu sportu" jest Wojciech Kowalewski. Co w odcinku: - czy z perspektywy czasu żałuje gry w Rosji? - dlaczego nigdy nie był "jedynką" reprezentacji Polski? - gra w Legii - spełnienie czy niedosyt? - kiedy czuje się najbardziej niekomfortowo? - czym różniły się metody treningowe w różnych krajach, w których bronił?
Ja już wiedziałem, czego nie należy robić po prostu. I to jest bardzo ważne, że pewnych granic nie można przekraczać. Ja później z tymi metodami też zderzyłem się w Spartaku Moskwa, kiedy przyszedłem już do Spartaka Moskwa. To mogę tylko powiedzieć, że proporcje, intensywność treningu była czasami taka, że młodzi zawodnicy, tu mówię o bramkarzach, którzy dołączali do nas od czasu do czasu z rezerw, To był przypadek, że jeden chłopak stracił przytomność po prostu od poziomu zagrożenia. Musieliśmy go coś... Ostatecznie nic mu się nie stało. Ale to tylko pokazuje, że te środki treningowe i proporcje w ogóle nie były adekwatne do potrzeb. I ja byłem takim zawodnikiem, takim wytyranym, wyrzeźbionym, takim dieslem, który musiał przyjąć odpowiednią ilość tych powtórzeń, żeby wejść na te obroty.
Dopiero później przyszła ta świadomość. Gdzieś tam zacząłem też wymieniać się tymi swoimi spostrzeżeniami ze swoim trenerem, Jury Piereskoków, właśnie w Spartaku, Moskwa, trenerem ramkarzy. I zaczęliśmy, powoli zaczęliśmy te proporcje zmieniać. On też mi zaufał w tym aspekcie, że zrozumiał, że ja też mam świadomość i kontrolę własnych potrzeb i to jak się przygotowuję. A czasami odbywało się to w sposób bardzo drastyczny, bo pamiętam pierwszy taki, taką sytuację, gdzie w sezonie 2006 bardzo intensywnym ugraliśmy Premier Liga, Puchar Rosji, Liga Mistrzów, grupowy etap. WSZYSTKIE CZWICZENIA POWTARZANE, TO TROCHĘ TAKI RYTUAŁ I PO 15 MINUTACH TAKA MYŚĆ W GŁOWIE.
I generalnie, no, mimo wszystko, mimo tych doświadczeń, to szach Tardoniec był takim dużym przeskokiem. Do Spartaka akurat trafiałem, kiedy ten klub był na dużym zakręcie. Zespół na 13 miejscu w lidze rosyjskiej, ale bardzo szybko przekonałem się, że jestem w klubie, który jest topem, jeśli chodzi o wsparcie, o kibiców. Ale pierwsze takie wrażenie z meczu domowego na Łużnikach, bo to była nasza domowa arena. Jak zobaczyłem, czy zobaczyłem, trudno było dostrzec 3000 kibiców na stadionie, który mieści 80. I tak do swojego serdecznego kolegi Maksyma Kaliniczenka, zresztą byłego reprezentanta Ukrainy, pytam się Maxa, a gdzie są nasi kibice?
No on mówi, no tu są nasi kibice, a to jest klub, który ma oficjalnie ponad milion fanów. No ale później też z tym klubem doszedłem do momentu, kiedy na tym stadionie, na tym samym stadionie Łużniki, to było takie moje marzenie, jak zobaczyłem ten pusty stadion, muszę sobie zagrać na tym stadionie wypełnionym po brzegi. No i rzeczywiście, graliśmy mecz z CSKA, derby Moskwy, rekord do dzisiaj nie pobity, ponad 67 tysięcy. No i to jest właśnie sport. W sporcie dla takich chwil się żyje, funkcjonuje. Aleksej Matwiejew powiedział takie słowa, że Wojciech Kowalewski jest najbardziej szanowanym obcokrajowcem w historii Spartaka.
I do Spartaka Przychodziłem może bez oczekiwań, ale jak zacząłem odczuwać, w jakim klubie się znalazłem, też poznawałem historię. Dlatego Aleksiej, bo znałem go doskonale, pewnie też tych słów użył, bo ja nie tylko byłem zawodnikiem Spartaka, ja poznawałem też historię tego klubu. Bardzo lubiłem jeździć autobusem Spartaka, którym kierowcą była osoba już nieżyjąca, która zna Spartak od dawien dawno. Prawdziwy kibic. Prawdziwy kibic i on mnie tą historię też, on mnie poznawał z tym prawdziwym Spartakiem i jak to w ogóle, jaka jest geneza tego klubu. Więc ja tam w Spartaku funkcjonowałem bardzo swobodnie, ale też brałem na siebie odpowiedzialność i w szatni, i poza szatnią, i w relacji do dziennikarzy też znajomość języka rosyjskiego mi w tym pozwalała.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Wojciech Kowalewski opowiada o swoich początkach w piłce nożnej i doświadczeniach w Legii Warszawa.
Kowalewski opowiada o swoim projekcie Akademii Legii i doświadczeniach z treningiem bramkarzy.
Kowalewski, Boruc i Fabiański opowiadają o swoim wspólnym projekcie Goalkeepers Federation.
Kowalewski opowiada o swojej karierze w Szachtarze Doniecku, w tym o doświadczeniach treningowych i kontuzji.
Kowalewski opowiada o swojej karierze w Spartaku Moskwa, w tym o doświadczeniach treningowych i kontuzji.
Kowalewski opowiada o swoim doświadczeniu na wschodzie, w tym o doświadczeniach związane z wojną.
Kowalewski opowiada o zakończeniu kariery i planach na przyszłość.
Wspomina o doświadczeniach na wschodzie, w Nowosybirsku, i w reprezentacji Polski, podkreślając, że nie żałuje swojej drogi.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Co w odcinku: - czy z perspektywy czasu żałuje gry w Rosji?
- dlaczego nigdy nie był "jedynką" reprezentacji Polski?
- gra w Legii - spełnienie czy niedosyt? - kiedy czuje się najbardziej niekomfortowo?
- czym różniły się metody treningowe w różnych krajach, w których bronił?