Depesza PISM z 13 czerwca 2025 - Zamieszki w LA | Rozmowa Trump-Xi | Syria dziś

w drugą stronę zostaje podłączona do tego Swiftu, co wydaje mi się bardzo taką symboliczną rzeczą. Więc czy możesz nam powiedzieć, czy to wydarzenie jest właśnie jakimś takim symbolem odwilży i nowej pozycji Syrii, którą ona zajmie w relacjach międzynarodowych? Przede wszystkim to jest chyba symbol, czy jakby kontynuacja jakichś tam już symbolicznych i dużych przełomowych działań, które wskazują na to, że rzeczywiście nowe władze w Syrii i w ogóle sytuacja w Syrii zostaje absolutnie znormalizowana, że nowe władze uzyskują międzynarodową legitymację i jednocześnie idzie za tym impet takiej woli politycznej dotyczącej tego, żeby rzeczywiście wesprzeć ten proces odbudowy, rekonstrukcji, stabilizacji Syrii. I no oczywiście wiąże się to ze zniesieniem generalnie sankcji, które były nałożone na Syrię i jedną z nich było właśnie odłączenie jej, no tak jak wspominasz o Rosji, no to Syria też oczywiście, czy reżim Bashara al-Assada, który do niedawna rządził w Syrii, łamał prawo międzynarodowe, łamał prawa człowieka, dopuszczał się zbrodni wojennych, też skrajnie brutalnych.

No tak, no zacznę od końca i właśnie zacznę od tego, że myślę, że przypadek Syrii jest o tyle nietypowy, że sankcje, które zostały nałożone, nie zostały nałożone na ten rząd, na tę władzę z powodu działań tych osób, które obecnie sprawują rządy w Syrii. Więc jakby paradoksem, część przynajmniej tych sankcji, no zdecydowana większość tych sankcji, o tak. Więc paradoksem tej sytuacji było to, że mieliśmy sankcje, które zostały nałożone praktycznie na cały system, na wszystkie instytucje państwowe, na sektor energetyczny, transportowy i tak dalej. Więc w zasadzie naprawdę Syria była izolowana w każdym niemalże obszarze z powodu działań reżimu Bashar al-Assada. No i celem tych sankcji było osłabienie tego reżimu.

finalnie nawet jego zmiana. No i trochę to była taka paradoksalna sytuacja, że kiedy już do tej zmiany doszło, to tak naprawdę sankcje utrudniały transformację Syrii. A to miał być jakby ich cel też. Więc rzeczywiście ta metafora czy metoda kija i marchewki oczywiście jest ważna. Natomiast tutaj po prostu problem polegał na tym, że w zasadzie bez jakiegoś kredytu zaufania wobec nowych władz Nie bardzo byśmy byli w stanie w ogóle zobaczyć, czy one są w stanie efektywnie zarządzać tym państwem, bo miały praktycznie związane ręce. Nie były w stanie, nie wiem, wypłacać wynagrodzeń, no też pamiętajmy, że Bashar al-Assad wyczyścił skarbiec syryjski ze wszystkiego, więc oni nie mieli finansów na wypłacenie wynagrodzeń, nie mieli też ich skąd wziąć, bo pomimo tego, że państwa regionu chciały wesprzeć i na przykład przekazać po prostu pieniądze na na przykład wypłacanie wynagrodzeń w sektorze publicznym, no to nie mogły, bo się bały właśnie sankcji wtórnych i tak dalej.

Czy zostały jakieś sankcje? Zostało ich na ten moment niewiele, bo Unia Europejska to w zasadzie nawet zniosła większość tych sankcji, a nie tylko je zawiesiła, jak to zrobiły Stany Zjednoczone. Nadal organizacja Hayatta Hrira-Sham, z której wywodzą się te dominujące postaci w rządzie, w tym prezydent Ahmeda Szara, jest uznawana za organizację terrorystyczną i to musi ONZ, Rada Bezpieczeństwa ONZ, jednogłośnie przegłosować zniesienie tej desygnacji. Unia Europejska oczywiście i Stany Zjednoczone utrzymują te sankcje, które dotyczą stricte Bashara al-Assada, jego rodziny, ludzi powiązanych z reżimem itd. I teraz jeszcze Unia wprowadziła nowe sankcje na te osoby, które dopuściły się właśnie tych najgorszych zbrodni w Latakii, w tym np.

ugrupowań powiązanych z tymi protureckimi siłami, takich powiedzmy pomniejszych, ale rzeczywiście one od lat słynęły z tego, że to są bardzo brutalne grupy. Rozumiem, czyli wyglądało to w ten sposób, że troszkę trzeba było dać ten kredyt zaufania, bo bez niego i tak po prostu by się nie udało. Podebrałaś mi też pytanie, które miałem, bo chciałem cię zapytać, jak wygląda aktualna sytuacja w Syrii, ale już zdążyłaś na nie odpowiedzieć i to też mi się wydaje interesujące, że mamy pewnego rodzaju, jak rozumiem, już oznaki tego, że ten nowy reżim... różni się zdecydowanie od reżimu Bashara al-Assada. No i to, co mówiłaś, że ograniczenie kwestii handlu narkotykami czy przemytu broń dla Hezbollahu. Czyli, że mamy tu, jak rozumiem, pewne już elementy, które pokazują, że ten nowy reżim

w jakiejś mierze, nie wiem czy się zgodzisz, zasługuje na to, żeby dostać tę białą kartę taką na początku. Więc na sam koniec chciałem cię zapytać, jak ty oceniasz perspektywy tego, że to dalej będzie się toczyło takimi torami? To znaczy, że Zachód będzie w przypadku Stanów Zjednoczonych, jak rozumiem, utrzymywał zamrożenie tych sankcji, a może nawet je zniesie, że Unia Europejska tych sankcji ponownie nie nałoży? I na ile rzeczywiście ten nowy reżim, twoim zdaniem, będzie się starał z jednej strony balansować, jak rozumiem, tą swoją tożsamość, która jest taką tożsamością właśnie dżihadistyczno-bojowniczą, a z drugiej strony jednak potrzebę tego, żeby Syria mogła się rozwijać, że pewne konkretne rzeczy Zachodowi trzeba pokazać, że robimy, że się różnimy od tego Bashar al-Assada. W mojej ocenie, już abstrahując od samego Ahmada Shary i też całego nowego rządu w Syrii, to ważny jest też cały kontekst regionalny.