Hortensje Dziadka

I później sobie znowu przypominam i ten cykl się znowu pojawia i tak w kółko. Fatalne są straty. Myślałam też o tym, że te rytuały żałobne, nie? To domknięcie w postaci jakichś ceremonii powinno być o zmarłym. Powinno być o nim, a nie o Jezusie Chrystusie. W mszy pogrzebowej, zamiast się skupiać na tym, że właśnie domyka się jakiś cykl osoby wierzącej, to ksiądz się każe modlić za to, żeby mimo popełnionych grzechów, tamten zmarły mógł doznać łaski i wstąpić do nieba, że jak się wszyscy postaramy i pomodlimy, to może zmarły pójdzie do raju. Są piosenki i modlitwy nie o tym, że cieszmy się, bo teraz zmarłemu będzie dobrze, a on w to wierzył, tylko kurwa o tym jaki świat, no że tam Bóg jest wspaniały i że umarł za nas na krzyżu i mądry i sprawiedliwy, a to co on mówi jest słuszne i zbawienne i cała ta msza, cała msza pożegnalna jest w zasadzie i tak o Jezusie.

A nie o osobie, którą żegnasz. I powiem wam, że jakby religię stworzono w 2026 roku, to Jezusa by uznano za strasznego tik tokowego narcyza. Się śmieję oczywiście, ale inaczej sobie to wyobrażałam. Wiecie, pewnie zależy od księdza, ale ksiądz sam modlitw i słów, pieśni tych okazyjnych, no nie wymyśla. Więc poza piosenką Anielski orszak niech twą duszę przyjmie, to wszystko i tak się kręci dookoła jego postaci. Mało znalazłam w tej mszy otuchy i jeżeli mogę prosić, to pochowajcie mnie w obrządku świeckim albo jakimś, nie wiem, buddyjskim, gdzie po prostu jest o przemijaniu i że będę was nawiedzać w różnych momentach i wam robić psikusy, bo się zreinkarnuję. Nie zamierzam nikogo prosić o łaskę wejścia do nieba i proszę w moim imieniu też nie prosić i nie dawać żadnej ofiary.