Hortensje Dziadka

I ja sama byłam zawsze w tym, naprawdę byłam dobra w tym spokojnym rozumieniu i że ktoś przeżył piękne chwile, że miał Na pewno szczęście być otoczony bliskimi, że był dla Ciebie kochany i że ten żal jest naturalny. Ja potrafiłam z taką empatią i zrozumieniem podchodzić do swoich znajomych czy przyjaciół, którym ktoś odszedł i tak mi wiecie, rozumiałam ten ból, ale no to nigdy nie jest na rozum. To, że ten żal jest naturalny, nie? On zawsze będzie. Życie to cykle i sama sobie w głowie powtarzałam te rzeczy wszystkie i ból od nich nie przechodzi. Nie wiem, ile lat muszę mieć na liczniku, żeby zrozumieć, że nie trzeba czuć jednej emocji naraz i że można ich mieć mnóstwo.

I później sobie znowu przypominam i ten cykl się znowu pojawia i tak w kółko. Fatalne są straty. Myślałam też o tym, że te rytuały żałobne, nie? To domknięcie w postaci jakichś ceremonii powinno być o zmarłym. Powinno być o nim, a nie o Jezusie Chrystusie. W mszy pogrzebowej, zamiast się skupiać na tym, że właśnie domyka się jakiś cykl osoby wierzącej, to ksiądz się każe modlić za to, żeby mimo popełnionych grzechów, tamten zmarły mógł doznać łaski i wstąpić do nieba, że jak się wszyscy postaramy i pomodlimy, to może zmarły pójdzie do raju. Są piosenki i modlitwy nie o tym, że cieszmy się, bo teraz zmarłemu będzie dobrze, a on w to wierzył, tylko kurwa o tym jaki świat, no że tam Bóg jest wspaniały i że umarł za nas na krzyżu i mądry i sprawiedliwy, a to co on mówi jest słuszne i zbawienne i cała ta msza, cała msza pożegnalna jest w zasadzie i tak o Jezusie.