Hortensje Dziadka

I wiem to wszystko, ale moja praca też była dla dziadka bardzo istotna. To było bez kitu najistotniejszy temat dla niego. Poza Igą Świątek to było jak w pracy. Nawet nie musiał wiedzieć, czym się dokładnie zajmuje, ale był zawsze dumny i zawsze spokojny, że pracę mam i że jestem szczęśliwa i że mam dzięki niej przygody różne i różne nagrody. Mój dziadek się bardzo tym interesował i jeszcze rozmawiając z nim w lipcu właśnie, bo spędziliśmy ze sobą cały tydzień, Opowiedziałam mu o nowym projekcie, też o tym, że będę czytać audiobooka dla dzieci, którego bardzo chciałam czytać i o tym, że przyjeżdżam w październiku na wydarzenie podcastowe i że się wtedy pewnie zobaczymy. I przykro mi, że się jednak tak nie stanie. I że się z dziadkiem w październiku nie zobaczę, ale wiem, że dziadek by pytał mojej mamy, jak mi poszło i żeby mu zdjęcia wysłała albo pokazała.

Nie tylko my straciliśmy Dziadka, tego pogodnego, uśmiechniętego i fajnego, pomocnego, troskliwego, ale Iga Świątek straciła najwierniejszego fana. I teraz jest przejebane. Z drugiej strony myślę, że Dziadek ma teraz najlepszą na bank perspektywę oglądania tej gry, nie? I w zależności od tego, w co kto wierzy, to może nawet przewiduje wyniki meczów albo zna przyszłość, nie wiem. No właśnie to jedyne, co wyniosłam z mszy, z obrządku katolickiego. Po prostu nie wiemy, że jest niewiedza. Niewiedza jest potworna. Ja wam powiem, nienawidzę kurwa, nienawidzę tego, nienawidzę tkwić w zawieszeniu w jakimkolwiek temacie takiej niewiedzy. Dlatego ludzie wymyślili wszystkie religie i wszystkie warianty tego, co się z nami dzieje po śmierci, bo ciężko być w niewiedzy tego, co jest dalej.

Dziecku potrafię powiedzieć, że to jest normalne, że można się jednocześnie cieszyć i ekscytować na nową szkołę, a jednocześnie się stresować i smucić, ale sobie nie jestem jakoś w stanie wytłumaczyć tego samego. A nie może być jednocześnie i lato i jesień. Ale może być coś pomiędzy. Strasznie ciężko mi akceptować to, że jednocześnie czuję ten straszny smutek i żal. I takie pieczenie wszędzie. A jednocześnie się śmieję z mema, którego mi wysłała przyjaciółka. Jakbym tak zdradzała smutek po dziadku. A przecież to nie ma sensu. Nie tylko wiele emocji mogę czuć jednocześnie, tak jak nie mam władzy nad zatrzymaniem świata, nie? Iga Świątek nie przestanie grać, ale już zawsze jej gra będzie mi się kojarzyć z Dziadkiem Stasiem i z tym, jak się cieszył, jak mu załatwiłam zdjęcie Igi z autografem i stała dumnie w rameczce wśród wnuków.