ROZDZIELENIE, SEZON 2 (2025) - recenzja Tomasza Raczka
Moja ocena: 7/10
Nie wiemy właściwie po co Robimy to, co robimy. Ja pamiętam świetnie to uczucie, kiedy sam pracowałem w korporacji w Gruner und Jahr, to było wydawnictwo prasowe, i po całym dniu pracy i obserwowaniu różnych napadów historycznych prezesa wracałem do domu ze świadomością, że ja straciłem kolejny dzień życia, że po co ja w ogóle tam jestem, po co ja to robię. Dobrze, płacą. Tu też płacą. Lumen płaci i ta praca jest wynagradzana. Ale to nie na tym życie polega przecież. Ja nie to, że chciałbym uciec do domu i tylko żyć życiem prywatnym, a w pracy odbębniać godziny. Ja tak nie chcę.
Ja chcę pracować... Także rozumiałem ten pierwszy sezon bardzo dobrze. Ale w drugim sezonie spotyka nas niespodzianka, bo tutaj tylko część akcji rozgrywa się w tej korporacyjnej firmie Lumen. Ona pozostaje właściwie jakby trochę na boku. Natomiast zaczynamy się interesować życiem bohaterów, tym życiem Po drugiej stronie, jeżeli tu mamy jakiś work balance, to tym życiem, które związane jest nie z pracą, tylko z życiem prywatnym.
Wychodzimy poza lumen do zwyczajnego świata i w dodatku świata takiego przeszłego już, który wiąże się z techniką sprzed kilkudziesięciu lat. I tryb życia jest taki sprzed kilkudziesięciu lat. Tu pryska całe to złudzenie takiej nowoczesności i myślenia o przyszłości. Tu po prostu jesteśmy zamknięci w jakimś świecie jak u Davida Lyncha. Świecie, z którego nie ma ucieczki, choć jest, wydawałoby się, pozornie zwykłym światem, w którym jest zwykłe życie. No więc Adam Scott, główny bohater, Mark.
Teraz obserwujemy go bardziej jako Marka właśnie prywatnego, nie tego rozdzielonego, który w ogóle zgodził się kiedyś na rozdzielenie dlatego, że był zrozpaczony po śmierci swojej żony. Jego żona zmarła i... I on został sam, nie umiał absolutnie sobie z tym poradzić i szukał ucieczki w różny sposób, nic nie okazywało się skuteczne i kiedy dostał propozycję, żeby Żeby poddać się rozdzieleniu i pracować dla firmy Lumen to nawet wydało mu się to dobrym rozwiązaniem, że będzie mógł się odkleić od tego siebie nieszczęśliwego i po prostu zapomnieć o tym i oddać się takiej codziennej, mechanicznej pracy przy komputerze, która może pozwoli mu zapomnieć o stracie.
Delikatnie zaznaczone, ale są. Natomiast jeśli idzie o samo aktorstwo, To jest znowu moje rozczarowanie. Właściwie to dotyczy wszystkich rozdzielonych postaci, ale jest jedna, która ratuje sytuację i która moim zdaniem jest takim blaskiem tego drugiego sezonu największym. I to jest postać grana przez Patricia Arquette. Postać się nazywa Harmony Cobble. Harmony Cobble. No, dowiadujemy się niezwykłych rzeczy. Nie mogę powiedzieć, czego się dowiadujemy w odcinku ósmym poświęconym historii Harmony Cobble, bo my wychodzimy w kolejnych odcinkach z Lumenu po to, żeby śledzić te
Poza lumenowe, poza korporacyjne losy kilku postaci. Przede wszystkim to są retrospekcje, czyli pokazujące, co było wcześniej, zanim doszło do akcji, którą oglądaliśmy w pierwszym sezonie. No i mamy wyjaśnione, kim tak naprawdę jest Harmony Cobble, jaka jest jej rola w tym całym przedsięwzięciu, w tym przedsiębiorstwie, w tej korporacji, gdzie była szefową i gdzie w pewnym momencie została zwolniona, w co zresztą nie mogła uwierzyć, kim ona tak naprawdę była i dlaczego tam była i dlaczego jest taka ważna. I dlaczego nie chce się poddać temu wyrzuceniu z pracy, bo wydaje jej się to no po prostu nieprawdopodobne.
W którym umieszczono fragment scenografii z serialu Severance, czyli rozdzielenie. Te cztery biurka zestawione razem, przy którym Mark i troje jego kolegów z pracy pracują przy komputerach nad porządkowaniem metadanych. Oni, wszyscy oni, oraz Harmony Kobel, czyli Patricia Arquette, są w tym plastikowym pudełku, w tej scenografii obecni. Żywi, nie jakieś wycięte plansze. Żywi. Oni tam działają. Oni... Żyją tak, jakby to miało miejsce nie na Grand Central Station w Nowym Jorku, tylko w firmie Lumen, w której pracują nad metadanymi i my możemy
Pokoje, w których pracują pracownicy, są ogromne. A ich biurka stoją na samym środku ogromnych sal, co powoduje takie poczucie zagubienia, bo jest duża sala i na środku tylko biurko albo cztery biurka, a sufit jest obniżony, więc jest duże pomieszczenie, niskie pomieszczenie z pracownikami, którzy są To wszystko jest bardzo sprytnie wymyślone, ale tak długo jak jesteśmy w Lumenie to świetnie działa, ale w momencie kiedy wychodzimy, jest na przykład taki odcinek, gdzie wychodzimy na zewnątrz, bo w przestrzeni surowej przyrody jest zorganizowany taki dzień zajęć integracyjnych.
To mi przypomina różne programy telewizyjne, które teraz są. Ja od razu uroczyście zapewniam, że odmówiłem chodzenia po drzewach. Byłem wtedy redaktorem naczelnym, więc złamałem zasadę integracji, że wszyscy są równi. Powiedziałem, że absolutnie jestem przeciwny takim zadaniom. Nie będę chodził po drzewach. Jako dzieciak nie chodziłem i teraz też nie będę chodził. Więc rozumiem, co czują bohaterowie, którzy są zmuszani do tych działań integracyjnych. Ale mam takie wrażenie, że jak wychodzimy poza lumen, to nagle ta cała precyzja tych obniżonych sufitów, tych prostopadłych korytarzy, tych wielkich sal i tak dalej, nagle ta cała precyzja gdzieś znika, rozsypuje się.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Moja ocena: 7/10