NIEBEZPIECZNI DŻENTELMENI (2022) - recenzja Tomasza Raczka

No jak w powieści Agaty Christie. Mamy trupa w domu. W ogóle kto to jest ten zabity facet? Nikt go nie zna. A po drugie kto go zabił? Tu ktoś zabójca musi być między nami. Jak u Agaty Christie zupełnie. No dobrze, tylko że nie wiadomo, bo panom się urwał film. Za dużo wszystkiego było poprzedniej nocy. Żaden z nich nie jest urodzonym mordercą, więc tak się nie poczuwa do tej sytuacji. Ale też widzą, że coś z tym trzeba zrobić. Coś trzeba zrobić z rozstrzygnięciem, co się stało i coś zrobić z ciałem. No i tu się zaczyna film, zaczynają się komplikacje.