BABILON i NOC W PRZEDSZKOLU (2022) - recenzja Tomasza Raczka

Łagodność i jest agresja, jest dobro i jest zło. Jest anielskość i jest diabelskość. One są w różnych proporcjach. Są tacy ludzie, w których tej diabelskości jest tyle, co na końcu paznokcia. Ale w większości to te szalki cały czas chodzą w górę i w dół. I nas wychowano w taki sposób, żebyśmy Pretendowali tylko do tego doktora Jekyla, do tej dobroci, do tej jasności. I o tym mówili. Natomiast ta ciemna strona ma być schowana gdzieś pod prześcieradłem, gdzieś w podświadomości. Ma być schowana, ukryta i nie do prezentacji, a na pewno nie do mówienia o niej, a na pewno też nie do pokazywania jej.

Tym przedszkolem za pomocą Rady Rodziców, która właściwie zleca pani dyrektor wykonywanie pewnych zaleceń czy pomysłów stworzonych przez samych rodziców dzieci. My dzieci nie oglądamy w tym przedszkolu, bo przychodzimy wieczorem razem z rodzicami na zebranie tej Rady Rodziców właśnie. którzy będą decydowali o tym, co w przedszkolu zmienić, co jak ma wyglądać. Dzieci nie ma, dzieci śpią. Tymczasem ta noc, to jest noc rodziców. Jest pani dyrektor, jest szefowa tej rady rodziców, nazywa się Justyna i gra ją Lena Góra. I jest chłopak, Eryk, którego gra Piotr Witkowski, który tam trafia trochę przez przypadek, bo on nie ma dzieci, ale on ma dziewczynę.

Dlatego lubię aktorstwo, które tutaj zostało zaprezentowane, bo ono jest powściągnięte. Ma mnóstwo uroku. Piotr Witkowski, który gra Eryka, to jest jeden z tych aktorów, do którego się uśmiechamy i którego taki łobuzerski wdzięk, który on ma, akceptujemy od razu i jesteśmy z nim. Lubimy go. Natomiast Lena Góra grająca tę Justynę, tę szefową, która od pierwszego wejrzenia ma się nam nie podobać, bo ma być taka kostyczna, poprawna, a jednocześnie dominująca. Bo ci, co są poprawni, to wcale nie są tacy bardzo demokratyczni.

Z potrzeby sprawdzenia wszystkiego, czego może doświadczyć człowiek, Z potrzeby sprawdzenia, gdzie jest granica człowieczeństwa, tak jak ludzie idą w góry po to, żeby wejść na najwyższą górę i stamtąd zobaczyć świat. Mówią, po co idą, po co ryzykują życiem, bo mają taką potrzebę, żeby to sprawdzić, żeby zobaczyć, żeby tego doświadczyć. Tutaj to jest coś takiego, tylko jakby z innej strony mózgu, ale to jest coś takiego. A potem byłem w dyskotece tej samej chyba nocy, ale już nad ranem, w dyskotece Queen przy Champs Elysees.