Mentionsy Mentionsy
Tomasz Raczek
Tomasz Raczek

AVATAR. ISTOTA WODY, reż. James Cameron (2022) - recenzja Tomasza Raczka

08.02.2023 ·52 min 41 s · 4 rozdziały

Moja ocena: 8/10

7:00 · Technologia i nowoczesne aktorstwo 6

Nowe postacie, pozwólcie Państwo, że ja będę je nazywał nadmarionetami, co nie jest zresztą moim pomysłem, to jest pojęcie 100 lat temu, ponad 100 lat temu wymyślone przez Edwarda Gordona Craig'a, wielkiego reformatora teatru, wielkiego reżysera Anglika, którego pomysły, którego wizjonerstwo dało początek nowoczesnemu teatrowi XX wieku. Ale on wymyślał rzeczy, które udało się wtedy zrealizować i wymyślał rzeczy, wydawałoby się kompletnie abstrakcyjne, kompletnie nierealne w rzeczywistości. I jedną z takich rzeczy było wymyślenie marionety, nadmarionety,

czyli sztucznego aktora. Edward Gordon Craig uważał, że jednym z najbardziej opóźniających rozwój kina elementów są aktorzy. Aktorzy, którzy po prostu w coraz większej liczbie przypadków nie dają rady. Nie dają rady fizycznie, bo jakiejś ewolucji nie potrafią wykonać, bo coś jest za trudne, bo coś jest ponad możliwości cielesne, fizyczne człowieka. Wobec tego nie mogą wykonać czegoś, co już w wyobraźni reżysera powstało, co staje się niezbędnym elementem opowiadanej historii i nagle ten element, to narzędzie w ręku reżysera, jakim jest aktor, nie daje rady, fizycznie nie daje rady.

Więc już wtedy, Craig mówił, trzeba wymyślić Sztucznego aktora nazwał go nadmarionetą, który zrealizuje wszystkie te niemożliwe dla realnych ludzi figury i zadania. Ale była jeszcze większa potrzeba, jeszcze ważniejszy powód. Mianowicie raz po raz ludzie Aktorzy, którzy są ludźmi, mówili mnie tego nie zrobię, bo to się kłóci z moimi przekonaniami, to się kłóci z moją religią, to się kłóci z moim wychowaniem. Aktorki mówiły, nie rozbiorę się, nie będę nago grała w całym spektaklu, bo to się kłóci z moim poczuciem prywatności.

Nie chcę, żeby to się kojarzyło ze mną. Na przykład nie zagram geja, ponieważ nie będę mógł dostać potem roli innych niż rolę homoseksualistów, ponieważ moja mama będzie Edward Gordon Craig. Już wtedy, w 1901 roku, kiedy stworzył tę koncepcję, mówił, mam ich dość. Dość tego, że nie mogę, nie wiem, nie chcę, kłóci się, nie kłóci się. Jesteście narzędziami i macie wykonywać to, co ja, inscenizator, to co ja, reżyser, chcę, żebyście zrobili.

Sam był synem sławnej aktorki brytyjskiej. Wychował się w teatrze, w kulisach. Znał teatr genialnie, a przede wszystkim znał aktorów. Wszyscy ludzie, którzy go otaczali, to byli aktorzy, łącznie z jego mamą i jej przyjaciółmi. I wiedział o nich wszystko. Stąd ta nadmorjoneta. Oczywiście to nie wyszło w teatrze, ale 100 lat później wyszło Cameronowi w kinie. I on właśnie zrealizował toczka w toczkę, dokładnie punkt po punkcie wszystko, co wymyślił Edward Gordon Craig. A zrealizował to James Cameron. Więc to jest ta prawdziwa rewolucja. Na czym polega ta prawdziwa rewolucja?

Bo żeby być pionierem, a tutaj wszyscy oni są pionierami, bo posuwają historię kina do przodu, bo wchodzą na teren, na którym jeszcze nikogo przed nimi nie było. Więc żeby być pionierem, trzeba mieć w sobie odwagę, ale trzeba także umieć ocenić wagę tego wysiłku, żeby się go podjąć. Na przykład kiedy Edward Norton chciał bardzo wystąpić w tym, a wiecie Państwo jak bardzo inteligentny i ciekawy to jest aktor, i chciał wystąpić w tym projekcie i dostał rolę ludzką, że tak powiem, to powiedział to ja dziękuję, to ja nie chcę.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.