O CIENIACH I KOLORACH AKTYWIZMU/ @ Jakub Hamanowicz

I tam Adamowicz wygłosił genialne przemówienie o tym, że potrzebujemy lokalnych liderów, już skracając jego słowa bardzo. I pamiętam, że wtedy pomyślałem, dobra, idę w to. I wystartowałem do Młodzieżowej Rady Miasta Gdańska. Dostałem się. Trochę fartem, ale dostałem. I tak rozpocząłem swoją historię z działalnością społeczną. Trochę nieudolną na początku. Pamiętam moje pierwsze kontakty z posłami, z radnymi. Było to ciężkie, nie było to łatwe. Pamiętam, że zawsze, to z czego się ludzie śmieją, że zawsze mnie widzą w garniturze albo marynarce, o czym zresztą mówiliśmy przed rozmową. Ciekawostka do widzów, nie mam dzisiaj wyjątkowo, znaczy mam garnitur, ale to nie garnitur dlatego, że na rozmowę założyłem, tylko wcześniej była konferencja, bo to nie jest tak, że Hamanowicz zawsze ma marynarkę.

Ale spotkałem pierwszy raz Hamanowicza na imprezie w garniturze. Marynarka szara i czerwone spodnie. To nie był garnitur. Nie, to był garnitur. To była marynarka. Dobra, później się będziemy spytać. Natomiast faktycznie to był ten moment i później wystartowałem drugi raz. Już z takim konkretnym planem. Zostałem wtedy przewodniczącym w Radzie. Też pojawiły się pierwsze wyzwania, pierwsze sukcesy. Pierwsze porażki, ale mnóstwo doświadczenia. No i teraz jestem w kolejnej kadencji. Po drodze zostałem nominowany przez panią prezydent Aleksandrę Lukiewicz do Gdańskiej Rady do Spraw Równego Traktowania jako najmłodszy mieszkaniec Gdańska chyba. Druga kadencja, także to było dla mnie olbrzymie wyróżnienie. Działam w rankingu szkół przyrodnych LGBTQ+, który działa w Warszawie, znaczy jest z Warszawy, także pozdrawiam tutaj Dominika Kuca w szczególności.