O CIENIACH I KOLORACH AKTYWIZMU/ @ Jakub Hamanowicz

Zaczęliśmy organizować w ogóle Queer Eventy, integrację gry, zaprosiłem Drag Queen, zapraszałem po prostu ludzi i prowadziłem już wtedy tam podcasty, ale tylko dla członków Tęczowego Serwera. I stwierdziłem znowu, kilka miesięcy później. Jest wieczór, nudzi mi się. Podcast. Nie znam żadnego LGBT podcastu. Rowy podcast. I nagrałem, tak, pierwszy odcinek o tym, jak zostałem gejem, bo chciałem... Jak zostałeś? O tym, jak zostałem gejem. Taki jest tytuł tego właśnie. Ale to taki ten... Chwytliwy. Ale oczywiście nie uważasz, że gejem się zostaje... Nie, nie, nie. Żeby dla jasności, bo jak ktoś nam tutaj zarzuci, że gejem się zostaje w trakcie, nie? Nie, nie, nie.

Dokładnie. To w szczególności już prześladowali czarnoskórych gejów. I ogólnie często te osoby tam ukrywały się w takich specjalnych pomieszczeniach, organizowały bale queerowe, tam powstał drag, czyli nasza kultura gejowska, te wszystkie drag queen. I posłuchaj, gdyby ludzie o tym nie wiedzieli, to po pierwsze nie mielibyśmy tej kultury, a po drugie w Stanach Zjednoczonych by była nadal komuna, że tak powiem. Komuna może nie, bo komuna daleko staną była, ale do takiego autorytarnego podejścia do obywateli. Dokładnie. I wiesz co spowodowało, że tam rozpoczęła się tolerancja? Bodajże atak na klub Stonewall i w sensie zamieszki.

Tak, to też, ale ja mówię o czymś z konkretnego i innego działu. Madonna i jej piosenka Vogue. Dokładnie. Ona wypuściła tę piosenkę i to się wydawać wydaje głupie, ale ludzie jakby zaczęli rozpoznawać jakby, że dużo jest geju w środowisku. Każdy do tego śpiewał, tańczył. To się nagle te osoby czarnoskórek, które tańczyły, te Vogue, wszędzie były te premiery tej piosenki i w ogóle. No i sorry, ale ona jest ikoną gejozy. I dlaczego wspomniałem o Madonnie? Dlatego, że Madonna jest przykładem tolerancji i queer, LGBT. No bo nikt mi nie powie, że Madonna nie jest gay.

Nie zdziałamy wiele. No sorry, no nie jestem premierem Polski. Znaczy zależy, bo możemy faktycznie uratować komuś życie. I dla mnie to jest najważniejsze. Moim zdaniem to jest generalnie... Powiem tak, my nie możemy wprowadzić zmian systemowych, ale możemy faktycznie komuś uratować życie. I to jest moim zdaniem kwintesencja tego, co możemy zrobić. Bo dla mnie nie ma nic ważniejszego niż uratowanie komuś życia, jeżeli jest w sytuacji krytycznej. Ja nie mówię, że ja nie chcę z siebie robić bohatera, ale jeżeli wiem, że gdyby ktoś czasem nie napisał do mnie, to nie wiem, jakby się mogła jego historia skończyć. Dokładnie. I dlatego to, co robimy, myślę, że ma swoje uzasadnienie. I chcę zaznaczyć teraz istotne rzeczy, że ten film nie miał na celu krytykowania kogoś, ani, broń Boże, nie wiem, prześladowania.

Ten film chciałem wraz z Kubą, aby obalić tematy tabu, bo dużo osób, aktywistów, zawsze mówi z pozytywnej strony. Strony tęczy, uśmiechu i w ogóle. Ale tak naprawdę nie zawsze tak jest. Nie zawsze czujemy się dobrze ze sobą, nie zawsze chodzimy uśmiechnięci. Chodzimy nawet często smutni, ale to nas napędza energią. Tak. Pamiętajcie, że przed tęczą zawsze pada deszcz, także wiecie, po burzy wychodzi zawsze tęcza, ale przed nią też jednak czasem trzeba przeżyć te trudne momenty. Ja myślę, że tak od siebie na koniec, bo już tak mówimy bardzo dużo. Chciałbym takim pozytywnym akcentem mimo wszystko to zakończyć. Ale też takim szczerym, że pamiętajcie, że politycy, samorządowcy, aktywiści to są zwykli ludzie.