Jak nie przenosić traumy na swoje dziecko?

Ale także przeżycie traumy złożonej zostawia ślady na poziomie organizacji relacji jako takiej. I można by powiedzieć, że to wszystko jest w oparciu o organizację i reorganizację mózgu, które dokonuje się pod wpływem traumy złożonej i o reorganizację autonomicznego układu nerwowego. Ponieważ jeżeli nam się reorganizuje autonomiczny układ nerwowy pod wpływem traumy, to również to będzie miało wpływ na naszą regulację emocji w dorosłości. I to również wszystko będzie miało wpływ na przykład na flashbacki. Flashbacki nie tylko narracyjne, czyli nie tylko obraz, nie tylko sytuacje jako takie, ale czasami doświadczamy przecież flashbacków emocjonalnych. I takim flashbackiem emocjonalnym byłoby czucie paniki, kiedy twoje dziecko na przykład płacze.

Lub kiedy twoje dziecko bardzo silnie cię potrzebuje albo cię woła, a ty doświadczasz niepokoju i paniki. To jest flashback emocjonalny i somatyczny. I czasami właśnie my nie doświadczamy flashbacków w kontekście jakiegoś odtworzenia sytuacji. sceny, ale właśnie pojawia się ten flashback emocjonalny czy flashback somatyczny, ale także oczywiście trauma reorganizuje zestaw naszych przekonań, przekonań na temat siebie, swojej godności w świecie, swojego sensu bycia, swojego sensu istnienia, swojej własnej tożsamości, ale także reorganizuje nam przekonania na temat świata, czyli Czym jest świat? Kim są ludzie? Czy ludzie są bezpieczni? I tutaj jest prawda, bardzo wiele przekonań, które mówią, ludzie nie są bezpieczni, ludzie zawsze mi wbiją nóż w plecy, świat jest okrutnym miejscem, wszyscy chcą mnie wykorzystać, wszyscy czegoś ode mnie chcą, ja nie mogę postawić granic, świat by mnie zjadł, gdyby mógł, świat mi zagraża, tak?

I bum! Jak słyszymy krzyki naszych dzieci, to pojawia się w nas lęk, panika, płytki oddech, spięcie w klatce piersiowej, flashback emocjonalny, flashback somatyczny. Czyli przeżywamy na poziomie ciała i na poziomie emocji dokładnie to, co przeżywaliśmy w swoim własnym domu rodzinnym. Wchodzimy, szturmujemy wręcz do pokoju naszych dzieci i zaczynamy krzyczeć. Przestańcie! Przestańcie! Co wy mnie chcecie, zabić? Wy myślicie, że ja mogę znosić takie wasze wrzaski i krzyki? Zostawcie mnie w spokoju! Nie dotykajcie mnie! Zostawcie mnie natychmiast! Natychmiast! Każdy do swoich pokoi! Chociaż twoje dzieci są w swoim pokoju. Czyli mówisz tak naprawdę już absolutnie nie z poziomu tu i teraz. Ba, nawet ci się włączyła kora przedczołowa i nawet ci zabiera funkcje poznawcze, zabiera ci funkcje językowe.

Mówisz za to stricte z poziomu swojego flashbacka emocjonalnego i somatycznego. Czyli niejako poprzez swoje doświadczenia i poprzez swoje słowa w tym kontekście też opisujesz to, co przeżywałaś i przeżywałaś, kiedy byłaś, byłeś dzieckiem w swoim własnym domu rodzinnym. I wreszcie, jeżeli porozmawialiśmy dzisiaj już o tak wielu rzeczach, jeśli wciąż tam jesteście ze mną, a mam nadzieję, że jesteście, to porozmawiajmy sobie także o epigenetyce. Ja powiedziałam wcześniej, że epigenetyka jest takim tematem, co do którego zadajecie sporo pytań w komentarzach i prosicie o to, żebym się odniosła do zagadnienia epigenetycznego, a ja uważam, że ten dzisiejszy temat jest idealnym, idealnym tematem, żebyśmy właśnie o tym porozmawiali.